Vorige week zag ik beelden van de marathon van Amsterdam. Haile Gebrselassie won daar en zette een parcoursrecord neer. Toch was hij niet tevreden want hij wilde het wereldrecord verbreken. En om dat record te verbreken had de organisatie een blik hazen opengetrokken. Deze gangmakers moesten Haile een toptijd bezorgen. Die hazen waren tegelijkertijd met de uiteindelijke winnaar gestart en wisten al meteen dat zij de finish niet zouden zien. Het blijft daarom een vreemd fenomeen dat er mensen worden ingezet om de toplopers uit de wind te houden, zonder dat ze zelf deelnemen aan de wedstrijd. Net zo vreemd als in de buurt van iedere voetballer iemand met een paraplu zetten, om hem zo te beschermen tegen de regen. Of als een hard schaatsende Jochem Uytdehaage die, op het WK in 2004 tijdens het uitrijden, gang maakt voor de koersende Carl Verheijen. Als het startschot klinkt, dan zou het toch enkel en alleen op jezelf aan moeten komen? Tenminste in de sport. Want in het leven is het inzetten van hazen zo gewoon, dat je er meestal niet eens bij stil staat dat je vanaf het startschot uit de wind wordt gehouden.

Komende vrijdag is het al weer 25 jaar geleden dat voor mij dat startschot klonk. Niet het startschot voor een marathon van 42,195 km of een andere hardloopafstand. Ik heb hier over een startschot voor een levensloop waarin de afstanden in jaren worden gemeten. En waar de finish precies ligt, weet je van tevoren niet. De enige zekerheid die je hebt is dat je ooit zult finishen. En meestal ben je, wanneer je de eindstreep passeert, je trouwe hazen dan al lang verloren. Met als gevolg dat je jaren met de kop in de wind hebt gelopen.

Vrijwel iedereen krijgt meteen bij de geboorte, het startschot van de levensloop, een tweetal hazen met zich mee. Nadat je een kleine afstand af hebt gelegd, weet je deze twee hazen al gauw pappa en mamma te noemen. Die twee hazen reiken je drinkflessen aan. Ze zorgen er voor dat je de man met de hamer niet tegenkomt, door je te voorzien van de broodnodige voedingsstoffen. En ze houden je droog en warm. Let wel, ze doen dit alles op de momenten waarop jij dat wilt, want jij bent de topatleet en zij zijn slechts de hazen.

Naarmate je groeit in de levensloop worden de hazen toch wat minder behulpzaam. Vanaf een zekere fase in de koers moet je voor je eigen drinkflessen zorgen. Dit doen de hazen doelbewust. Niet omdat ze jou het succes van de eindzege niet gunnen, wel nee. Ze doen dat omdat ze weten dat zij de finish niet zullen halen. En daarom zorgen ze er voor dat je leert om in je eigen behoefte te voorzien, want die dag breekt aan. Verderop in de levensloop komt er een puberaal moment waarop je de aanwezigheid van die twee hazen zat bent. Ze zitten je vaak in de weg en je vindt het buitengewoon vervelend dat ze jouw koers proberen te bepalen. Die fase duurt maar kort. Want opeens besef je je dat de levensloop lang is en je blij moet zijn met het feit dat die twee hazen je nog steeds uit de wind weten te houden. Wel minder fanatiek dan bij de start, maar alle beetjes helpen.

Vorige week kreeg ik de sleutel van een huis waar op de deur mijn eigen naam komt te staan. Mijn voordeursleutel past vanaf dat moment niet meer op de deur van mijn ouderlijk huis, de deur waardoor ik 25 jaar lang thuiskwam. Het moment waarop ik mijn twee hazen achter me laat, is aangebroken. Aan de kant zullen ze moegestreden toe gaan kijken hoe ik de koers zonder hun hulp voortzet. Dankzij de vliegende start die mijn twee hazen me hebben gegeven, gooi ik mijn lijf dat nog vol zit met energie in de wind.

Categorieën: Algemeen

11 reacties

Chantal · 29 oktober 2005 op 14:12

Mooie column! Ik vind vooral de verwijzing naar hazen uit het hardloopcircuit leuk! Succes met je nieuwe huis, maar ik weet zeker dat je vast nog altijd op je ‘hazen’ terug kan vallen 🙂

klungel · 29 oktober 2005 op 14:35

Inderdaad een mooie vergelijking. Ik zag mezelf nooit zo als haas, nog zag ik mijn ouders zo.
Ik zal ze op de hoogte brengen van de veranderde denkhouding.
Ook kan ik je meegeven dat jouw hazen nog een tijdje doorhazen :-?.
Als je aan kinderen denkt, moet je dat met me eens zijn denk ik 😉

Mooi geschreven!

Rasses · 29 oktober 2005 op 16:51

Goed geschreven, leuke vergelijking.

Geertje · 29 oktober 2005 op 17:11

[quote]Mijn voordeursleutel past vanaf dat moment niet meer op de deur van mijn ouderlijk huis, de deur waardoor ik 25 jaar lang thuiskwam.[/quote]

Zal ik, bijna 25 jaar ouder, je eens wat vertellen? Die sleutel past altijd, zowel in de wind als uit de wind en juist als iedereen het hazepad kiest! 😉

Mooie column!

Louise · 29 oktober 2005 op 18:45

Prachtige metafoor. Ach, eigenlijk vind ik de hele column gewoon goed 😉

WritersBlocq · 29 oktober 2005 op 19:34

Ik, een metaforenfan, vind het ook een lekkere column 🙂

bert · 30 oktober 2005 op 01:19

[quote]Mijn voordeursleutel past vanaf dat moment niet meer op de deur van mijn ouderlijk huis[/quote]
Mooie vergelijking. Mooie column.
Ik ga er van uit dat je nog wel een sleutel van het ouderlijk huis mag houden en dat die deur ook voor je open blijft staan zolang je ouder(s) nog leven.
Ik wens je een mooie toekomst op jezelf. 🙂 🙂 🙂

Ma3anne · 30 oktober 2005 op 07:49

Grappig, mijn zoon wordt over een paar weken ook 25.
Maar ik ben allang het haasje niet meer. Hij woont al zes jaar op kamers. Ik sta enkel aan de zijlijn, juich hem soms toe en af en toe help ik hem overeind te krabbelen als ie struikelt. Ik blijf zonder meer één van zijn grootste fans.;-)

Geweldig mooie vergelijking en goed geschreven. Volgens mij hebben die hazen van jou hun werk prima gedaan!

Mup · 30 oktober 2005 op 15:09

[quote]Verderop in de levensloop komt er een puberaal moment waarop je de aanwezigheid van die twee hazen zat bent. Ze zitten je vaak in de weg en je vindt het buitengewoon vervelend dat ze jouw koers proberen te bepalen. Die fase duurt maar kort.[/quote]

Ja op dat moment ben je als ouder echt het haasje. En duurt dat echt maar kort?

Mooie column, waarin je het onderwerp erg goed verpakt hebt,

Groet Mup.

Dees · 31 oktober 2005 op 08:44

Lief en mooi geschreven.

KawaSutra · 31 oktober 2005 op 20:32

Leuke vergelijking. Ik denk dat jij de finish wel haalt want je ouders zijn er niet als een haas vandoor gegaan. 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder