Er zitten twee ambtenaren op een kamer. ‘Goh’, zegt de een, ‘wat zitten hier veel vliegen!’ ‘Ja’, zucht de ander. ’38.’ Ambtenarenmoppen, wie kent ze niet? Toen het overheidsgebouw waar ik werk voorzien werd van bewegingsdetectoren, was dat voer voor de grappenmakers onder het personeel. Als je te lang stil zit gaat het licht uit. Wat zou het donker worden in dat gebouw! Normaal gesproken verlicht het gebouw doordeweeks de omgeving zoals de brand bij Chemie-Pack Moerdijk moet hebben verlicht. ’s Ochtends om kwart voor zeven ging het licht met één druk op de knop op alle 9 verdiepingen aan; om acht uur ’s avonds schakelde de verlichting uit.

Zonder de vroege vogels en de overwerkers te kort te willen doen: het was wel heel veel licht voor vaak heel weinig dienaren van het publieke belang. In de wandelgangen hoorde je wel eens klachten: ‘Ja erg energiebewust is het niet. Maar ja, het zal wel heel veel gedoe zijn om overal lichtschakelaars aan te brengen. Zeker als je weet dat we over een jaar of drie toch in een ander gebouw zitten.’
Maar plotseling waren ze er: de mannen. Elke verdieping kwam aan bod. Plafonds lagen open, overal werden de bewegingsdetectoren aangebracht.

Het installeren bleek een beperkte investering en wordt al in twee tot drie jaar terugverdiend. Er wordt rekening gehouden met een besparing van 20%. Verlichting in ons gebouw blijkt namelijk een grote kostenpost en is verantwoordelijk voor 40% van het totale energieverbruik. Daarmee levert een simpele ingreep al een mooie bijdrage aan de beperking van onze eigen CO2-uitstoot, een van onze klimaatdoelstellingen.

Nu hoor je in dezelfde wandelgangen – je ziet precies wanneer er iemand loopt! – alleen maar positieve geluiden. ‘Goed dat er eindelijk iets aan is gebeurt.’ ‘Het geeft een prettig gevoel dat er geen ruimtes meer onnodig verlicht worden.’ Een enkele klacht daargelaten. In een ruimte waar een scheidingswand de kamer verdeelt, moet een collega opstaan en binnen het bereik van de detector komen als een andere collega de ruimte heeft verlaten, om zo het licht aan te doen.

Tja, je kunt er om lachen. Eentje nog dan? ‘Je weet hoe je kunt zien als een ambtenaar knipoogt? Dan doet hij één oog open.’

Categorieën: Maatschappij

4 reacties

Mien · 26 oktober 2011 op 07:37

Mooie timing en opbouw in je column.
De moppen zijn net zo oud en lui als menig ambtenaar.

Mien

Meralixe · 26 oktober 2011 op 09:53

Niet onaardig geschreven.
Je zal maar ambtenaar zijn….
Eigenaardig, er wordt nu pas geïnvesteerd in een methode die na drie jaar winst begint op te leveren maar dan wordt er ook naar een ander gebouw overgegaan.
Ik dacht dat dergelijke toestanden alleen in België bestonden. :hammer:

Ferrara · 26 oktober 2011 op 16:07

[quote]In een ruimte waar een scheidingswand de kamer verdeelt enz[/quote]
Echt te gek, hebben ze eindelijk het licht gezien, moet je extra bewegen, wel gezond.
Leuk stuk.

Libelle · 27 oktober 2011 op 18:40

Prachtig geschreven. Zo hoort het, alleen duisternis in de directievleugel en op de toiletten; in de een wordt nagedacht en op d’ander gemediteerd.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder