Met een laatste geruis van zijn machtige bladeren zijgt de enorme rode kool, de trots van mijn tuintje, gespreksonderwerp met vele  voorbijgangers ( ” Goh meneer die doet het goed hè”)  ter aarde.
Geveld door de koolvlieg die haar eieren ( het zijn altijd weer de vrouwtjes die verwoesting zaaien, maar dit terzijde..) tegen de stam legt waarna de larven zich smakelijk door de stengel vreten. Binnenin begon zich juist een harde kern te vormen die over een maand vermengd met  zachte appeltjes onze hachee zou  begeleiden. Ik geef het op. Murw geslagen door de niet aflatende aanvallen van
naakt -en huisjesslakken, wortel -en preivlieg, slasnuiter, uienmot, bonenluis en aardappelwants. Het schattige koolwitje dat her en der in mijn tuintje neerstreek blijkt overnight genoeg nakomelingen te hebben verwekt om mijn,met zoveel zorg uit héle kleine zaadjes opgekweekte, spruitkoolplanten naar de gallemiezen te helpen.
Letterlijk honderden groene rupsjes knagen zich welgemoed door het malse blad en laten een slagveld vol gaten achter,bij voorkeur in de nieuwe jonge scheuten. Geef ze eens ongelijk als bij de Febo alle luikjes open staan.

De woorden ontmoedigend en teleurstellend zijn een zwakke weergave van mijn werkelijkheid.
Een dag te laat en de andijvie is doorgeschoten, even niet opgelet na een weekje regen en de vroege aardappelen vallen in kwalijk riekend snot uiteen. Het enige dat welig tiert is het kleefkruid en de beide netels; dove -en brand, waarvan de laatste elke week een nieuwe generatie op mijn bedjes loslaat en me nu zo vaak gepijnigd heeft dat immuniteit mijn beloning zou moeten zijn.
Elk biologisch tegenoffensief, van biervallen tot koolkragen is gesmoord in de nietsontziende vasthoudendheid van mijn veelkoppige vijand.
En wat wel lukte krijg je juist in deze tijd van het jaar bijna gratis mee bij die irritante oelewapper van Albert Heijn.
Natuurlijk had ik grove middelen in moeten zetten, stoepenzout, spuitbussen met vliegverdelger, luizenspray, slakkenkorrels,vlindervallen.
Hoe meer doodskoppen en waarschuwingen hoe beter: ‘ Pas op voor oraal gebruik, bij contact met de ogen een arts waarschuwen, niet inademen, bij doorslikken maag leegpompen.
Maar als bio keuterboer uit de tijd van de Kleine Aarde moest ik zonodig bewijzen dat het millieu aan mij een goede had.
En nu is het óp.
Toe maar jongens ga je gang, jullie zijn de natuur ik ben een
nietige machteloze buitenstaander.
Ik ben er klaar mee, ik geef me over.
Ik maak de laatste foto’s, pluk hier en daar nog een mini-uitje en een
half aangevreten aardbei en trek de tuin achter me dicht.
Maar..’ mind you, I’ll be back..!’

Categorieën: Algemeen

11 reacties

Avatar

Libelle · 8 augustus 2012 op 07:58

Soms heb ik de behoefte, na het lezen van een bijdrage, iets leuks te zeggen of iets dat getuigt van intelligentie of diep inzicht. U kent inmiddels mijn falen op deze terreinen.
Thans gevoel ik deze opwelling in het geheel niet.
‘If you can’t beat them, join them’.
HC quality!

Avatar

Gerardinho · 8 augustus 2012 op 08:53

Heerlijk herkenbaar, als fanatieke moestuiner is het volledig herkenbaar. En toch…. volgend seizoen er weer fris tegenaan…

Avatar

Meralixe · 8 augustus 2012 op 09:40

Ik heb in het verleden al meerdere keren goede kritieken gegeven aan uw schrijven en de manier waarop je in een “typische trawantstijl” situaties kon neerzetten.
Nu, bij deze column lijkt alles me wat te geforceerd. Het is precies alsof je het te goed hebt willen doen waardoor ik bij wijlen, door een bijna dichterlijke overvloed aan woorden, uw droge humor mis waar je zo sterk in bent. :eh:

Avatar

pally · 8 augustus 2012 op 10:11

Ik vind dit niet je beste, Trawant, maar het is wel lekker vet biologisch gemopper van de kouwe grond zonder spuiterij. 😀

groet van pally

Avatar

Mup · 8 augustus 2012 op 13:22

[quote]het zijn altijd weer de vrouwtjes die verwoesting zaaien, maar dit terzijde.[/quote]

:lach: daarom heet het ook Moeder Natuur

Groet Mup

Avatar

sylvia1 · 8 augustus 2012 op 16:47

Wel een mooi slot, het terug geven aan de natuur.
@ Mup, prachtige reactie 😆

Avatar

WritersBlocq · 8 augustus 2012 op 18:15

Ik heb het niet helemaal tot het eind gered, ik raakte het een beetje kwijt. Zeg maar dat ik het al lezend heb ervaren als een scharrelstukje dat aan me voorbij gleed.

[quote]( het zijn altijd weer de vrouwtjes die verwoesting zaaien, maar dit terzijde..)[/quote]
Hee, oelewapper, hoeveel zaadjes hebben wij, en hoeveel jullie? Als wij destructief zijn, dan doen we dat in elk geval kwalitatief, en niet alleen maar kwantitatief.

Zo, die spoot er effe lekker uit :hammer:

Avatar

Ferrara · 8 augustus 2012 op 20:08

En dat was nou net de opmerking waarvan ik dacht, hij lokt mij niet uit de tent.

Jasses, trap ik er toch in. :stom:

Avatar

Harrie · 9 augustus 2012 op 13:58

Leuke reacties op een goede column. Vooral die van Mup vind ik geweldig.

Avatar

Mien · 10 augustus 2012 op 00:18

Bijna net zo goedkoop als AH dit columnmoesje. :hammer:

[b][url=http://www.ibeetle.nl/wp-content/uploads/2008/10/harry-piekema.jpeg]Mien Piekema[/url][/b]

Avatar

pleuro · 13 augustus 2012 op 01:47

[img]http://a3.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/603490_3207310076608_678198975_n.jpg[/img]

Het kan echt hoor!! Mijn vader is de biologische boer die zonder bestrijdingsmiddelen de meest grandioze aardappelen van zijn tuintje weet te toveren.. en dan heb ik het nog niet over zijn boontjes/uien/tomaten/prei/andijvie/sla etc gehad.

Blijf moed houden! Column met herkenbare elementen, want ik heb de groene vingers van mijn vader duidelijk niet meegekregen 😉

Geef een antwoord