Driek Oplopers meets Abraham

Even met Abraham gebeld: “Goedemorgen, Mevrouw Oplopers hier. Hoe laat kom je morgen?” Doodse stilte aan de andere kant van de lijn. “Hallo? Hallo, is daar iemand?” brulde ik in de hoorn, want misschien was de meer dan hoogbejaarde man een beetje doof. “Ik spreek toch met Abraham?” Ik hoorde een diepe zucht. Langzaam begon de oude man te spreken.

Ga uit mijn ogen!

Al meer dan 15 jaar ben ik de ongelukkige bezitter van contactlenzen. In mijn geval kun je beter spreken van lenzen, want het contact tussen Meneer Lens en mij is ver te zoeken. We hebben wat je noemt een voor-wat-hoort-wat-verhouding. Mijn lenzen willen alleen contact als ik ook goed voor ze zorg. Zo niet, dan jumpen ze er gewoon uit en verstoppen zich voor 36 uur op de meest onmogelijke plekjes. In je navel, onder het keukenblok, tussen de hagelslag en ga zo maar door.

De grote Erdoğanshow

Ik heb even, een heel kort moment slechts, getwijfeld of ik iets over de ‘coup’ in Turkije moest schrijven. Getwijfeld, omdat mijn vorige berichten over Turkije mij meerdere blokkades van Facebook opleverde, met als kers op de taart het volledig verwijderen van mijn professionele Facebookpagina, met ruim 14.000 enthousiaste volgers. Lees meer…

Niet zo super!

Waarom is Albert Heijn zo populair? Voor mij is dat een groot raadsel, want het filiaal om de hoek is een ramp. Om binnen te komen moet ik me een weg banen langs straatkrantverkopers, accordeonisten, junks, bedelaars en bejaarden. Als ik die van me afgeslagen heb, blijken de sfeer en vooral de kledingvoorschriften bij deze kruidenier belachelijk formeel. Caissières moeten een spuuglelijk schort dragen, terwijl hun superieuren in pak gekleed gaan. Als er telefoon voor een medewerker is, wordt die persoon consequent met ‘meneer’ of ‘mevrouw’ aangesproken. Noemen ze elkaar zo in de koffiepauze?

Vakkenvuller

Vakkenvuller schijnt het populairste bijbaantje onder jongeren te zijn. Ik heb dat nooit begrepen. Met je blote handen in een plas appelcompote graaien terwijl een stokoude vrouw je omver rijdt met een winkelkarretje. Mij niet gezien.

Goed Volk

De nieuwe advertentiecampagne van de Volkskrant geeft een stem aan het goede volk, dat niet schreeuwt, zich laat informeren en niet neerkijkt op anderen. Prototypes van de überabonnee staan dagelijks paginagroot in de krant. Gemiddelde, gezonde, zo op het eerste gezicht tolerante lezers die eerst nadenken voor ze iets zeggen, zich genuanceerd laten informeren en met respect voor de ander hun mening uitwisselen. Daarbij verstandig uitgesmeerd over de verschillende leeftijdscategorieën.

De Eredivisie

Als het water dat zich na een regenbui heeft gevormd tot plas op een putdeksel. Waar je liever niet doorheen fietst.
Dit is waar ik aan denk bij gedachte aan politiek.
Het politieke schouwspel is intrigerend om te aanschouwen en te volgen, daar niet van. Maar gegarandeerd zul je jezelf op enig moment afvragen hoe serieus je dit tafereel nu moet nemen.

Vragen

Ik zag het dwaallicht Edith Schippers, onze minister van Volksgezondheid in Buitenhof met een gloeiend pleidooi voor besparing op zorgkosten via buren- en kinderhulp. Ook lanceerde ze plannen voor meer onlinezorg. Mensen zouden eerst eens op internet moeten kijken voor ze naar de huisarts hollen. Over de buurtjes en hun pannetje soep zometeen, eerst de digitale idealen. Als de minister daarmee een stukje pro-actieve zelfdiagnose bedoelt, je hebt bijvoorbeeld een raar vlekje dat je gaat Googelen, dan moet ik haar in het effect van die aansporing teleurstellen.