De step

Ik ben heel trots op mijn moeder. Zij is een vrouw van 70 jaren jong. Ze heeft een behoorlijk zwaar parcours achter de rug dat begon in de laatste fase van de Hongerwinter. Mijn oma, haar moeder was een nerveuze vrouw die in dit tijdperk gediagnosticeerd zou worden met hyperactiviteit en angstneurose. In hoeverre de oorlog en het gebrek aan voedsel daar een rol in heeft gespeeld zullen we nooit weten. Ze stuurde mijn moeder al op haar derde alleen naar school. Mijn moeder vertrok op haar stepje van huis en moest alleen oversteken. ‘Je moet even netjes vragen of iemand je naar de overkant wilt brengen’, was de enige instructie die mijn moeder kreeg. Het turfje van amper één meter hoog kreeg zo al vroeg de boodschap dat je het in dit leven alleen moet zien te redden. Mijn oma had inmiddels ook twee zonen waarvan één in de luiers die toentertijd nog op de hand gewassen moesten worden dus naar school brengen was geen optie.

Mijn moeder heeft mij verteld dat het ‘Step moment’ voor haar levensbepalend is geweest. Het besef van een driejarige dat je er helemaal alleen voor staat in dit leven, is in deze huidige tijd niet voor te stellen. Kinderen worden tegenwoordig tot ver in de puberteit door ouders gebracht en gehaald.
Zij stond uren bij de drukke weg, enkele honderden meters van haar doel, de kleuterschool en er was geen volwassene te bekennen die haar over kon brengen laat staan dat ze het durfde te vragen.

Een moeizaam huwelijk met mijn vader overleefde ze zonder al te veel zichtbare kleerscheuren, evenals twee langdurige relaties met bijzondere mannen waar tijdens en erna de scheuren pas zichtbaar werden. Je zou kunnen zeggen dat zij jarenlang met haar step aan de verkeerde kant stond te wachten tot er een ‘volwassene’ langskwam die haar kon helpen om over te steken. In mijn jeugd was er niet veel ruimte voor een goed contact tussen haar en mij en dat heeft geresulteerd in een lange periode van afstand. Sinds de geboorte van mijn jongens heb ik haar als vrouw leren kennen. Je zou kunnen zeggen dat we naar elkaar toe zijn gegroeid en langzaam aan vergroeid zijn geraakt. In het begin van onze herkansing kreeg ik soms het gevoel dat ik boven haar stond maar ik zie steeds meer en vaker een vrouw die durft te zijn die ze diep van binnen altijd is geweest. Het mooie aan mijn moeder is dat zij de pijnlijke les die zij leerde op haar derde positief heeft ingezet. Het is ook een moderne vrouw die meegaat met alle ontwikkelingen waardoor we vaak enorm veel plezier beleven. Het geworstel met de nieuwste ontwikkelingen zorgt vaak voor hilarische momenten waar we allebei van genieten. Als zij mij whappt dan blijft het signaaltje eeuwig op ‘typing’ staan en intussen kan ik mooi de afwas doen of een wasje erin gooien. Tegelijkertijd heeft ze het mooi wel over ‘swipen’ en ‘bashen’ en dat klinkt zo grappig als zij die woorden bezigt. Regelmatig wordt er even gecheckt bij mijn puberzoons of Onze Taal wel ‘swag’ is. Al met al ben ik inmiddels in het bezit van een moeder die aan de ene kant steeds meer een moeder wordt, al ben ik bijna vijftig jaar, maar ook een oma en een vrouw die groeit, open staat voor vernieuwing en waar je heel veel plezier mee kan maken.
Het kleine turfje is een vrouw geworden die helemaal zelf oversteekt.