Een musje vroeg voor het slapen gaan om een verhaaltje. Het kreeg het volgende te horen.
Er was eens een tijd dat de vogels geen zelfrespect meer hadden. Ze zongen, uit angst voor vogels die bekend stonden om hun grote bek, de meest valse liedjes. Turkse tortels passen zich uitstekend aan. Hun herkomst vergaten en verloochenden ze natuurlijk niet, al werden ze echte ‘huismussen’. De andere vogels wisten niet beter of de tortels hoorden hier thuis. Deze waren zo goed ingevogeld dat niemand in de gaten leek te hebben dat ze een ‘dubbele herkomst’ hadden. Alle vogels accepteerden hen als naasten en de merels bezongen de trouw die hun vedervrienden tentoonspreidden. Op een dag echter was er groot tumult: ‘jullie zijn vreemdelingen!’ werd er gekrijst door een havik met geblondeerde kop. De andere vogels schrokken van het gekrijs en geklapwiek van deze vrije vogel. Velen lieten zich door deze raddraaier zelfs zó imponeren, dat zij meekrijsten en de tortels ervan beschuldigden een dubbele agenda bij te houden. De tortels zouden hun verre vaderland in hun hart nooit hebben verlaten en in het geniep Turkse tortels zijn gebleven. Steeds meer vogels zongen het deuntje van de schreeuwlelijk. Tót ze de valsheid van de ‘witte’ havik doorzagen en het opnamen voor de tortels. Blijf met je poten van onze buren af! zongen ze ten slotte in alle toonaarden; iedere vogel uiteraard zoals hij gebekt was. Ze erkenden vanzelfsprekend het recht van de havik om zijn wanklanken voort te brengen, maar hij moest met zijn klauwen van de andere vogels afblijven. Het was nog lang onrustig, maar de vogels hadden hun zelfrespect hervonden omdat ze het hadden opgenomen voor een minderheid. Dat was niet altijd zo geweest. Oude vogels wisten te vertellen dat het ooit héél anders was afgelopen…
Mussen, vinken, spreeuwen, merels, kraaien, eksters, ganzen, duiven, eenden, zwaluwen, zwanen, reigers, meeuwen, roodborstjes, koolmezen, ja, zelfs de kleine winterkoninkjes, allen wisten nu: vereend kun je de haatcampagnes van witkophaviken weerstaan en erger voorkomen. Die les zouden ze niet gauw vergeten…

© Jan Bontje 2007

Categorieën: Algemeen

10 reacties

miltenburg · 19 maart 2007 op 07:19

Leuk en creatief geschreven. Ga zo door! 😉

pepe · 19 maart 2007 op 08:10

Mooi metafoor, erg leuk geschreven en met veel plezier gelezen.

Klein puntje van kritiek, of misschien meer een wens van mij: iets meer wit regels in de twee alinea zou ik prettig vinden.
Het valt mij op dat je wel altijd een eerste korte alinea hebt en daarna over gaat op een grote lap tekst. Dat houdt mij wel eens tegen door te lezen.

SIMBA · 19 maart 2007 op 08:32

Heel erg leuk!

arta · 19 maart 2007 op 09:07

Leuk geschreven!
Vanuit jouw verhaal zouden mensen nog heel wat kunnen leren van vogels!
[quote] Deze waren zo goed ingevogeld [/quote]
😆
[quote]witkophavik[/quote]
😆

Ronaldjecas · 19 maart 2007 op 09:58

Haha, super leuk gescreven! 🙂

KingArthur · 19 maart 2007 op 11:37

Volgens mij een typisch voorbeeld van de wens die vader is van de gedachte. Helaas is m.i. iedereen nu nog teveel met zichzelf bezig.

Goed om een actualiteit eens zo te beschrijven.

pally · 19 maart 2007 op 14:25

Mooie fabel, Jan!
Goed geschreven met een duidelijke moraal.
Prima column, originele vorm.
Ik zou net als Pepe overigens graag wat meer alinea’s zien,

groet van pally

DreamOn · 19 maart 2007 op 18:16

Heel mooi gedaan! Witkophavik..hoe verzin je het? 😀
Eén klein foutje (een mens moet toch wat te zeuren hebben! 😉 )

[quote]passen zich uitstekend aan[/quote]
pasten zich uitstekend aan.
Maar verder;uitstekend gedaan!! 😀

WritersBlocq · 19 maart 2007 op 19:35

Ik ben niet verrast door dit verhaaltje, ging er aan het einde diagonaal van lezen omdat ik toch al wist hoe het fabeltje uitgefloten werd.

Liever was ik betrapt geweest op een alledaagse discriminatie ofzo, waar iedereen zich weleens schuldig aan maakt. Hoe je dat moet doen? Geen idee, haha! Onwijs moeilijk, verrassend iets alledaags aan de snavel stellen.

Groetje, Juf Ooievaar.

KawaSutra · 19 maart 2007 op 22:34

Dus die witkophavik gooide de knuppel in het hoenderhok, en ze kakelden allemaal als een kip zonder kop. 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder