Het begint mij de laatste tijd op te vallen. Iemand is een hele middag of avond op bezoek geweest. Allerlei onderwerpen zijn ter tafel gebracht. Hij of zij neemt afscheid en bedankt. Heeft de deurknop al vast en zegt dan opeens:’ Ik heb hele grote zorgen. Het gaat zò slecht met mijn broer, hij heeft zelfmoordneigingen’. Het gesprek duurt staand wel een kwartier of langer, maar het is veel intensiever dan toen we nog zaten. Ik vraag mij af of diegene de hele tijd al een moment heeft afgewacht om dit te vertellen. Er misschien steeds aan heeft zitten denken. Er maar niet toe kon komen.
Waarom dan op dit moment dan wel?
Geeft die deurknop het gevoel dat hij of zij snel weg kan als het te moeilijk of te emotioneel wordt? Zo van: ik ben toch al half buiten en dat is veiliger?
Ik kan snel weg als het mij teveel wordt en ik niet verder wil praten?
Wellicht bang later spijt te krijgen het toch niet verteld te hebben omdat het ook troost biedt? Als zulke overwegingen een rol spelen, zal dat waarschijnlijk onbewust zijn, vermoed ik.

Het zijn vragen die bij mij opkomen. Natuurlijk stel ik die vraag niet op zo’n deurknopmoment. Ik zeg niet; ‘Goh, waarom heb je dat nou niet eerder verteld?’
Het zijn toch ongemakkelijke en pijnlijke momenten, waar je even geen raad mee weet. Ze hangen nog in je hoofd als de visite allang weg is. Ze blijven als het ware op de drempel liggen en je raapt ze op en haalt ze naar binnen omdat anders de deur niet dicht kan.

Het zou kunnen dat het onderwerp zo zwaar is en belangrijk dat het niet past bij het alledaagse ‘geouwehoer’ tussen bekenden over alles en niks. Nu krijgt het een eigen status en nadruk.

De gezichtsuitdrukking waarmee zoiets gezegd wordt, blijft haarscherp in mijn geheugen gegrift.

Misschien nog meer dan de woorden.

Categorieën: Maatschappij

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

19 reacties

datmensinkenia · 30 november 2010 op 07:53

Die deurknop lijkt dan zelf de drempel te zijn. De hele avond wilde ik het zeggen en nu krijg ik mijn laatste kans – als ik het nu niet vertel, met de deurknop in mijn hand, zit ik dan weer de hele nacht mee… it’s now or never.

Zoals altijd, met veel plezier gelezen.
– DMIE, zo gek als een deur(knop).

arta · 30 november 2010 op 08:12

Jaaaa, dat gebeurt zó vaak. (al staan ze bij mij altijd al buiten, met het sleuteltje van de fiets of auto al in de hand…)
Dit soort onderwerpen opgeschreven zien staan vind ik zó bijzonder, omdat ik er zelf in het dagelijks leven totaal niet bij stilsta…
Goede column!

Avalanche · 30 november 2010 op 08:44

Het zal iets universeels zijn denk ik; ben het met Arta eens dat het goed is, dat je dit soort dingen zo mooi weet te omschrijven.

Mien · 30 november 2010 op 09:02

Je zou bijna de uitdrukking “in een notedop” vervangen door “aan de deurknop”.

Tja, Pally, sommige zaken zijn nu eenmaal moeilijk op te hoesten door goede vrienden.

Dan doen ze het maar in een notedop bij de deurknop. Uit zelf- en vriendbescherming.

Wederom een bijzondere waarneming door jou vereeuwigd Pally. Knap.

Mien

lisa-marie · 30 november 2010 op 11:29

Nooit zo bij stil gestaan eigenlijk maar geeft wel stof tot nadenken erover.
Denk dat die deurknop een soort veiligheid biedt.
Goede column!

sylvia1 · 30 november 2010 op 12:05

Ik heb het ook wel eens gedaan, deurknoppraten. Dan ging ik naar iemand toe met de bedoeling om iets te vertellen maar lukte het niet. Als je dan met de klink in je hand staat gooi het er plompverloren uit. Prachtig onderwerp Pally.

embee · 30 november 2010 op 12:18

Heel goed geraakt Pally, heel herkenbaar ook.
Nog niet lang geleden heb ik dit zelf ervaren. Door jou prachtig beschreven zoals altijd!

:kus: embee

LouisP · 30 november 2010 op 12:43

Pally,
de eerste alinea..goh…supersterk geschreven!
heel het stuk is ongelofelijk goed..

l.

SIMBA · 30 november 2010 op 12:47

Wow pally, wat óntzettend goed opgeschreven!
Ik ben zelf meer een-met-de-deur-in-huis-vallen type maar die gesprekjes in een koude, winderige inrit of deuropening ken ik wel.

Schorpioen · 30 november 2010 op 13:00

Deurknopdralers! Vooral vrouwen hebben er een handje van. Ik zelf ga in voorkomende situaties duwen. Terug d’rin mag, die keuze geef ik ze, maar anders d’ruit. En hup! Bij onverbeterlijken loop ik niet mee naar de deur.

Weer een onderwerp; briljant door eenvoud.
Nu weet ik het zeker. Een verzamelboek van jou zou ik zeker aanschaffen! Voor mijn moeder. (maar dan zou ik het ook een keer lenen…)

Fem · 30 november 2010 op 13:30

Bij ons thuis smijt de jongste de deur voor iedereen dicht. Daarom heb ik mijn deurknopgesprekken al in het halletje. Goed voor de energierekening en net iets meer privacy…

Goed gevonden weer Pally!

SIMBA · 30 november 2010 op 15:58

@schorpioen: Pally heeft al een verzamelboek, het heet “kleinbeeld”.

Schorpioen · 30 november 2010 op 17:54

Dan wil ik er een. Maar hoe komt dat goe?

Harrie · 30 november 2010 op 18:13

Ooit van goegelen gehoord?

Bij mij in het bos hangen ze hele verhalen op.

trawant · 1 december 2010 op 21:35

Vaak als ik al in de auto zit, moet het raampje open en komt alsnog de aap uit de mouw..
Kleine observaties zijn de mooiste en bij jou in goede handen.

pally · 1 december 2010 op 22:37

Bedankt voor alle aansprekende reacties op deze ‘stille’ column!

liefs van Pally

Sim) dank voor je promotie…
Scorpio) boekje komt er aan

Dees · 2 december 2010 op 15:37

De drempel overstappen, zou die uitdrukking hiervandaan komen? Vind het een heel mooi stukje, omdat je dat eruit licht dat bekend is, maar eigenlijk nooit benoemd wordt. Althans niet in het BP- tijdperk 😉

Ma3anne · 2 december 2010 op 21:55

Ik ken het begrip ‘deurknopgesprek’ vanuit de hulpverlening. Maar zoals jij het beschrijft vanuit een soort verwondering, geeft er voor mij een hele nieuwe draai aan.
Ik verwonder met je mee.

schoevers · 3 december 2010 op 19:37

Het is waar pally! Herkenbaar, ook al zit ik zelf anders in elkaar.
Een heel mooie column met heel veel terecht positieve reacties.
Knap!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder