Het bestralingsapparaat waar ik elke dag (op de zondag na dan) twee minuten onder lig te liggen en de geluiden van de stralingen die mijn borst binnendringen en daar een ravage aanrichten, zolang het maar ravage is die gerepareerd gaat worden zul je mij niet horen klagen. Die twee minuten zijn voor mij de eenzaamste en verdrietigste minuten die ik elke dag beleef, ik beleef weer de angst van mijn moeder, zusje en broer die dit ook ondergaan hebben. Ik voel wat zij voelen, doodeng en diep en diep triest dat ik als laatste der mohicanen zo als een tattoo Beppie daar lig te janken.

Die twee minuten zijn ook eenzaam, je hoort alleen het geluid, je ziet boven je wanneer het apparaat gaat draaien een prachtige foto van een dierenfamilie uit National Gheograpich. Dat doet mij een genoegen,maar daar is ook alles mee gezegd.

Er komt zoveel zeer naar boven, in twee minuten tijd besef je dat zo kort zo lang kan voelen en zijn. Ik ben aan het aftellen en dan maar hopen dat het lichaam zich hersteld van die ellende. Ik heb nog een lange weg te gaan, velen met mij, dat besef ik maar al te goed. Ik voel mij ook niet alleen hoor.

Alleen eens per dag, die twee minuten van bestraling, ben ik de eenzaamste vrouw in de wereld en kan wel janken over zoveel ellende dat mijn pad is opgekomen. Ik dacht dat mijn paadje nu wel schoon zou zijn na alles wat we mee hadden gemaakt, maar ik ben er nog lang niet.

Morgen weer, kan weer aftellen, maar kan ook mezelf niet die twee minuten even uitzetten om aan andere dingen te denken dat is het gekke. Ik kan altijd mijn gedachten leiden als ik dat wil, maar onder dit apparaat lukt het niet, De confrontatie is mij te strak. Ik blijf even twee minuten de enigste vrouw in de wereld die borstkanker heeft, de enigste vrouw die tranen voelt lopen langs de zijkant van haar ogen, gewoon voor twee minuten die verdomde eenzaamheid. En God weet hoe dat komt, want ik weet het niet.

Categorieën: Gezondheidszorg

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

6 reacties

Chris · 9 juni 2011 op 18:05

Knap dat je dot zo kunt verwoorden. En dapper dat je dit publiceert. Het knapste vind ik dat er geen verbittering uit je stukje klinkt (waarom gvd ik?), maar dat je je verdriet, je eenzaamheid en wellicht ook je angst, ervaart en het zo goed en zo kwaad als het gaat een plaatsje kunt geven.

Veel respect dus van mijn kant en misschien is jouw acceptatie wel een sleutel tot genezing. Ik wens je in ieder geval veel sterkte en hoop nog veel van je te mogen lezen.

phoebe · 10 juni 2011 op 09:59

Jeetje, dit raakt me zo dat ik het bijna met mijn ogen dicht wilde lezen.. om maar niet te hoeven kijken..

sterkte!

dokterblues · 10 juni 2011 op 16:34

Als je aan God denkt tijdens die twee minuten, wat voor beeld krijg je dan? Ik zou gewoon aan mezelf blijven denken, daar is niks verkeerds aan.
Jij bent ziek, het is jouw verdriet, het is jouw hoop. Daar heeft Hij niks mee te maken, Hij is er trouwens nooit als je Hem nodig hebt.
Ik weet uit ervaring dat Hij een ziekenhuis sowieso voorbij raast. Pas als het goed met ons gaat, loopt Hij ons voor de voeten.

embee · 10 juni 2011 op 18:15

Gelezen met verwondering en bewondering!

high five van embee

Dees · 11 juni 2011 op 12:09

Mooi geschreven, de twee intens eenzame minuten van de enige (want het is geen ‘enigste’) vrouw op de wereld met borstkanker. Keep the faith en sterkte.

Mup · 11 juni 2011 op 12:46

Sterkte!

Groet Muo

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder