Ze fluistert poëzie. Woorden, met zorg aaneengeregen, voortvloeiend in een gevoel, een verlangen, een huwelijk van taal en betekenis. Haar stem is zacht, maar dringend. ‘Begrijp je het?’ vraagt ze. ‘Begrijp je wat ik je wil zeggen?’ Ik knik. Ik knik maar begrijpen lukt niet. Het enige wat ik wil is verdwalen. Eeuwig ronddolen in haar landschap van woorden. Woorden die klinken als muziek, maar geen noten nodig hebben om zich aan vast te houden. Woorden die zweven, kabbelen, wiegen…

Ik waan me een bladzijde. Het is leeg en het smeekt om inhoud. De bladzijde maakt deel uit van een boek. Een boek zonder plot, zonder enkele betekenis. Niemand raakt het aan, of gunt het een blik waardig. Velen ontkennen zijn bestaan. Alleen zij ziet de waarde ervan. Ze fluistert het leven toe. Schenkt het haar eigen werkelijkheid. Liefdevol. Zonder daar ook maar een pen voor nodig te hebben.

‘Wat is er?’ vraagt ze plotseling. Gesproken taal maakt plaats voor een ijzige stilte. Een stilte die uiteindelijk gevuld wordt door woorden die niet vloeien. Niet troosten. Niet de klanken maken die zachtjes wiegend de werkelijkheid verdoezelen.
‘Ik voel me leeg’ antwoord ik. ‘En je woorden bevestigen mijn leegte. Alsof er niets anders is. Niets anders dan jouw woorden.’

Ze zwijgt. Haar woorden kroppen zich nu op in haar hoofd, haken zich vast aan onzekerheid, angsten. Als in een achtbaan stijgen ze omhoog, dalen af, maken rondes waarbij het hoofd naar de afgrond gericht staat om als een speer weer voorwaarts te gaan. Ellenlang gaat dit zo door, totdat ze duizelig ziet en bleek.

Ook ik zwijg. Ik zwijg en nestel me dieper in mijn leegte. Ik voel niet meer.
Misschien leef ik zelfs niet meer.

Ik fluister gedachten. Gedachten die stromen, kronkelen, zich in sneltreinvaart van station naar station voortbewegen zonder ook maar een enkele tussenstop te maken.

Maar het is te laat. De tijd dat er ook maar iets te zeggen viel is voorbij en alles wat rest zijn woorden. Lege betekenisloze woorden.

‘Begrijp je wat ik je wil zeggen? Vraag ik in gedachten. Ze zwijgt. Begrijpen lukt niet. Het enige wat ze wil is verdwalen. Eeeuwig ronddolen in haar landschap van woorden. Woorden die eindeloos voortrazen maar niets meer hebben om zich aan vast te kleven.

Woorden als muziek, geteisterd door dissonanten.

Categorieën: Diversen

8 reacties

Avatar

Mup · 23 april 2008 op 17:38

Kan ook alleen maar knikken en zwijgen…en toch voel ik nog bij deze woorden,

Groet Mup.

Avatar

lisa-marie · 23 april 2008 op 18:16

[quote]Woorden, met zorg aaneengeregen, voortvloeiend in een gevoel, een verlangen, een huwelijk van taal en betekenis. [/quote]
Een van de prachtige zinnen die hierin staan.
Verder kan ik alleen nog maar zwijgen en het gevoel van de column voelen.

Avatar

Mosje · 23 april 2008 op 19:23

Nou, het was even prettig dolen in jouw woordenlandschap.

Avatar

arta · 23 april 2008 op 20:20

Heerlijk om te lezen!
🙂

Avatar

Kees Schilder · 24 april 2008 op 16:47

Doet een mens goed iets te lezen wat je zelf ook zou willen kunnen

Avatar

Li · 24 april 2008 op 21:28

[quote]Wat is er?’ vraagt ze plotseling. Gesproken taal maakt plaats voor een ijzige stilte. [/quote]

Ja, zo is het. Zo is het helemaal.
Dit is zo ontzettend goed geschreven.
Ik kan geen valse noot ontdekken.

Li

Avatar

pally · 25 april 2008 op 22:08

Heel mooi en apart de onmacht tot werkelijke communicatie beschreven. Althans zo begrijp ik het, Troy, :wave:

groet van Pally

Avatar

Dees · 26 april 2008 op 10:32

Ook hier word ik verdrietig van. Mooi geschreven Troy.

Geef een antwoord