Met mijn mond open van verbazing en mijn temperatuur stijgend tot een ongezonde hoogte van woede luister ik naar het verhaal van mijn jongste puber. Wat vroeg die jongen??? Uhhh Mam “doekoes” en “gerroes”. What the fuck zijn “doekoes” en “gerroes” Mike??? Mijn stem slaat over van woede als ik mijn vragen afvuur op hem. Pffff mam “doekoes” is geld en gerroes zijn sigaretten, dat weet iedereen, dus doe niet zo stom. Ik kan met geen mogelijkheid mijn stem tot een aanvaardbaar volume krijgen, “Hij bedreigde je en zocht daarna je zakken door voor geld en sigaretten?????” “Jahaaa Mam, dat zeg ik toch”. Mike is op school bedreigd door een Marokkaan en voor het eerst in mijn leven gebruik ik de term “kut Marokkanen”. Wild van woede en onmacht ben ik. Mijn eerste ingeving is dat ik morgen wel eens naar school zou gaan en mijnheer De Kut Marokkaan een paar doekoes en gerroes door zijn neus zal duwen en op zo’n manier, dat ik ze via zijn oren weer naar buiten zou kunnen trekken.
Driftig door het huis heen stampend, vertel ik tegen manlief dat SP voortaan uit den boze is en dat Wilders in de toekomst mijn stem krijgt.
Samen gaan we als ik een beetje kalmer ben het gesprek aan met Mike. We hoorden dat het dezelfde kut Marokkaan is die een maand of wat geleden hem in elkaar geslagen heeft omdat hij dacht dat Mike wel eens een homo zou kunnen zijn. En zei Mike, het heeft geen zin om er tegen in te gaan, want die Marokkaanse jongen heeft een grote familie die ook bij mij op school zit.
Langzaam voel ik die alles verterende woede weer in me opkomen, het stadium van het populaire woord onderbuikgevoelens, sla ik in zijn geheel over, ik voel pure haat!

De volgende dag word ik rond kwart over acht al gebeld door school, of ik alsjeblieft aangifte zou willen doen. Dit is namelijk niet het eerste incident, maar niemand durft naar de politie te gaan, bang voor repressailes.
Twijfelachtig stem ik in. Mike wordt naar huis gestuurd en samen rijden we naar het politiebureau, waar een aardige agente ons te woord staat. Zij stelt zich voor als schoolagent Angelique. Schoolagent?? Schoolagent?? Eindelijk dringt het tot me door dat spijbelen en de klas uitgestuurd worden, niet meer de grootste misdaad is, die op een school gebeuren.
Angelique maakt ons meteen duidelijk, dat aangifte doen geen zin heeft, want er waren geen getuigen, het is Mike zijn woord tegen dat van mijnheer De Kut Marokkaan.
Er kan wel een mutatie van gemaakt worden, zodat als er daadwerkelijk wat zou gebeuren of als meerdere kinderen aangifte zouden komen doen, dit verhaal van Mike meegenomen zou kunnen worden.

Thuis gekomen, vertelt Mike me dat hij spijt heeft van ons bezoekje aan het politiebureau want zo stelde hij, het heeft het alleen maar erger gemaakt. Als ik naar zijn koppie kijk zie ik de angst en de tranen in zijn ogen staan. Hoe ik ook praat, ik krijg geen vat op hem, ik kan de angst niet bij hem weghalen. Als hij boven is scheld en vloek ik alle duivels uit de hel en verzeker de SP ervan dat mijn stem voor hun verloren is, die kut Marokkanen moeten er uit, wat?? Alles eruit!

De volgende dag gaat Mike gelaten naar school. Ik hoef hem niet te brengen want hij is geen “chicken”. ’s Middags als hij thuis komt vertelt hij mij het verhaal over die kut Marokkaan die thuis geen deel van leven heeft.
Heel langzaam als het verhaal vordert, verdwijnt bij mij de kut Marokkaan en daarvoor in de plaats wordt het Mohammed een jochie van 14 jaar, slachtoffer van geestelijk en lichamelijk geweld.

Nee, mijnheer Wilders, misschien heeft u toch een heel klein beetje vat op me gekregen, maar ben op tijd wakker geschud, mijn stem krijgt u nooit!

Categorieën: Maatschappij

12 reacties

Rose · 4 april 2007 op 07:32

Wat mij betreft had je iets meer kunnen ingaan op dat laatste gevoel voor de 14-jarige Marokaan. Je gevoel van ‘haat’ is meer bij mij blijven hangen dan je gevoel voor begrip, wat je denk ik toch wilde overbrengen met je column.

Verder wat rommelig met al die aanhalingstekens. Soms gebruik je ze wel, dan weer niet.
Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de enkele aanhalingstekens (‘) deze mogen ook toegepast worden en het oogt wat rustiger.

De ontknoping van je column is een mooie! Het gaat inderdaad iets verder dan je denkt..inlevingsvermogen is een kostbaar bezit!

Groetjes!

Rose

SIMBA · 4 april 2007 op 07:40

Pffff ,arme Mike!
Ik vind begrip voor Mohammed niet zo nodig. Je mag een ander niet slaan, bedreigen en beroven, zo simpel is dat. Sneu voor dat joch dat hij een nare thuissituatie heeft maar hij hoeft dat niet op anderen te botvieren.

Rose · 4 april 2007 op 08:22

Ik denk juist dat er wel begrip moet zijn voor Mohammed. Niet in deze situatie, voor zijn slechte gedrag, want hij mag zeker niet slaan, bedreigen of stelen.

Maar wel voor de achterliggende gedachte, waar komt zijn gedrag vandaan? Niet zo zwart wit denken. En ik denk ook dat column schrijfster dit zo wilde overbrengen 😉

KawaSutra · 4 april 2007 op 10:03

Ik ben het eigenlijk helemaal eens met Rose én met Simba. Want zodra ze aan je kind komen gelden alleen nog de oerinstincten als beschermen en verdedigen.
Pas zodra de dreiging enigszins verdwenen is dringt de rest van het verhaal tot je door. En eigenlijk pas dan kun je doen wat het beste is. En dat is ingrijpen waar de wet je die ruimte biedt. Is die ruimte er niet dan resteren slechts nog de verzachtende omstandigheden en waakzaam blijven. Het is niet anders.
Goed verhaal Bitchy.

pally · 4 april 2007 op 10:22

Ik ging en ga met je mee wat betreft je moeder-woede-gevoel, Bitchy!
En met Kawa ben ik het eens; Het is allebei in orde, je woede en uiteindelijk je medelijden met die 14-jarige knaap. Het een sluit het ander niet uit. Is er op zijn school geen leerling-mediation?
Zelf heb ik op mijn vroegere school 9 jaar zulke groepjes opgeleid en het werkte geweldig bij dit soort zaken.Stuur PB als je er meer van wilt weten.

sterkte , Pally

Dees · 4 april 2007 op 11:23

Ben het wel eens met Rose’s eerste reactie. De haat is nog voelbaar, de afkoeling nauwelijks zichtbaar.

Ik ben het ook eens met het stellen dat begrip niet hoeft als ze aan jou of de jouwen zitten. Alleen ook dan kun je vraagtekens zetten bij de vorm waarin het eruit komt en ik vind het dan ook terecht / mooi dat je dat ook doet.

Kutmarokkanen is natuurlijk media-indcotrinatie van de bovenste plank, idd Wilders, of Oudkerk, of Fleur Jurgens, of hoe heet ze ook alweer.

Tsja, veertien… Pff

arta · 4 april 2007 op 13:12

Moeilijk om over zo’n onderwerp te schrijven!
De verwarring die het teweeg brengt lees ik ook in je stukje terug, wat denk ik het ‘rommelige’ is wat Rose beschrijft. Voor mij bracht juist dát jouw gemoedstoestand goed over!
Goede column.
🙂

Prlwytskovsky · 4 april 2007 op 19:41

@Bitchy: Goed verhaal.

@Simba: 100% met je eens.

DreamOn · 4 april 2007 op 20:31

Ik kan me jouw gevoelens helemaal voorstellen: mijn oudste zoon kwam een paar jaar geleden hevig bloedend thuis: een groepje Marrokanen had hem van zijn fiets geduwd en terwijl een paar jongens hem vasthielden, sloeg een meisje dat een knots van een ring om haar vinger had, met gebalde vuist én enorme ring dwars door de bovenlip van mijn kind heen. Het litteken zit er nog steeds..En de reden? Omdat hij op speciaal onderwijs zat!
De woede die jij beschrijft voelde ik ook. Zelfs nu, als ik weer aan terugdenk. Of als ik soms ineens dat litteken weer bewust zie in zijn verder zo gave gezicht.
Maar mijn verschil met jou is, dat ik het wel los zag op een of andere manier van het feit dat het om Marokkanen, ik was gewoon woest vanwege het feit, dat kinderen, die het geluk hebben dat ze goed kunnen functioneren op een ‘normale’ school het in hun kop halen om iemand te veroordelen vanwege een handicap.
Dát hakte er bij mij nog het meeste in. Wij hebben toen aangifte gedaan bij de politie, maar ik moet wel zeggen dat ik nog vaak met mijn zoon naar de plek des onheils ben gegaan om te kijken of deze jongeren er waren. We hebben ze nooit meer gezien.

Goede column, al ben ik wel eens met de opmerking dat de gevoelens van haat sterker overkomen dan de bijna achteloos neergeschreven alinea over begrip.
Misschien had je het even moeten laten rijpen tot de ergste woede wat bekoeld was.

Enne…ik ga nooit ruzie met jou zoeken!! 😀

Groetjes DO.

Bitchy · 5 april 2007 op 15:21

Allereerst dank jullie wel voor jullie reacties!

De laatste weken kon ik niet reageren op jullie columns omdat ik problemen had met mijn internetverbinding, kon jullie lezen maar niet reageren. Hoop dat ik vanaf nu weer helemaal mee mag praten. Ik geniet nog iedere dag van jullie schrijfsels en reacties!

Op het moment dat ik het schreef was de haat inderdaad nog aanwezig. Het was ook wel enigszins de bedoeling, want zo makkelijk laat je je verleiden tot uitspraken waarvan je dacht ze niet te zullen maken.

Aanvulling: Mohammed is van school gestuurd en is geplaatst op een school waar hij beter kan worden geholpen en begeleid. Officiele instanties proberen hem te helpen en het leven iets makkelijker voor hem te maken.

@Rose zowel Simba als jij hebben gelijk. Het is een stukje puur uit gevoel geschreven. En gevoel kan heel verwarrend zijn. De aanhalingstekens zijn ietwat slordig gebruikt, heb je gelijk in, maar ik geef toch de voorkeur aan mijn dubbele “.

@Arta Je kent me, en inderdaad je herkende duidelijke de boze Vera. Waarschijnlijk heb je me het zien schrijven trillend en stoomblazend van woede 😉

@Pally dank je wel, ik kom er zeker op terug.

@Do Ik kon het niet los zien omdat er meerdere voorvallen waren gebeurd. Ik was woonachtig in een multiculturele wijk waar de allochtoon overheerst en dan maak je dingen mee, waarvan je denkt *mijn God… dit kan niet*. Ben het met je eens dat je niet mag generaliseren vandaar mijn linkse stem 😉
Ben redelijk explosief, maar mijn boosheid verdwijnt ook zo weer, als sneeuw voor de zon, dus ruzie… kom maar op, daarna drinken we een bakkie 😉

Mup · 5 april 2007 op 17:34

Heftig. Alles is al gezegd, dus laat ik het bij heftig,

groet Mup.

DreamOn · 5 april 2007 op 18:05

@Bitchy: we kunnen ook gewoon de ruzie overslaan… 😀

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder