Donder en Lichtschicht

Het gedempte geluid van mijn voetstappen klinkt door de stille nacht, voor sommige een heilige nacht, maar voor de meeste een stille gedempte.
De sneeuw valt met dikke stevige vlokken uit de grijze hemel, verlicht door de oude jodium straatverlichting, kleurt de hemel oranje en wit.
Iedere stap kraakt in de sneeuw, maar gedempt in de nacht. Rustig wandel ik door het park, de koude avondlucht met diepe teugen inademend, de adem die ik uitblaas drijft als een prachtige wolk, langs mijn blik omhoog. Ik sluit even de ogen, en hoor de kinderstemmen, de kreten van de opgeschoten jeugd, het sneeuwt, het sneeuwt, hoor je stemmen vrolijk roepen. Hoelang is het geleden, dat het heeft gesneeuwd ?
Pats, een sneeuwbal spat in honderden stukje sneeuw uiteen op mijn hoofd, ik buk, grijp in de koude sneeuw, vorm een bal, kijk om me heen en zie mijn tegenstander, werp de bal ferm naar hem toe.
Ik buk opnieuw, maak een nieuwe bal, heen en weer vliegen de ballen van sneeuw, sommige treffen doel de meesten vliegen over en naast het beoogde doelwit.
Het plezier is groot dat heb ik lang niet meer meegemaakt, we zitten elkaar na, glijden uit en vallen over elkaar heen, sneeuw wordt in gezichten gesmeerd. De koude trek in mijn gezicht, rood kleuren mijn wangen.

Dan opeens, tilt mijn vader me op en zet me op de slee, hij trekt en we glijden over de paden. En ik stel me voor, dat mijn slee ontzettend hard over de weg vliegt, naar verre orden, ik voel de tinteling van de spanning en sensatie over en door mijn hele lichaam gaan. Pap, niet zo hard gilt mijn moeder ik zie haar lachen, mijn vader kijkt mij aan, rent nog harder, en onder het slaken van kreten, Joho, Joho en maakt snuivende geluiden alsof hij een rendier is. Ik heb plezier zoals ik het in jaren niet heb gehad.

Dan opeens zonder waarschuwing, een donderklap, een lichtschicht, ik kijk omhoog zie een slee, hoor bellen rinkelen, mijn vader en moeder staren stom verbaast omhoog, wat is dat, vraagt mijn moeder, terwijl ze mij oppakt en tegen zich aandrukt, mijn vader komt naast ons staan, beschermend, want dat doen vaders.
Kerstgedachten, vliegen door mijn hoofd, ik knipper met mijn ogen probeer de sneeuw tegen te houden. Zie ik het goed, dat kan toch niet, de Kerstman, nee, ik moet gek geworden zijn, hoewel de gedachte me hoop geeft, als dit echt is?

Ik voel een natte lik op mijn handen, Ben springt tegen me op, blaft vrolijk laat de tennisbal voor mijn voeten los, ik kijk wat verdwaast om mij heen, het is stil, de sneeuw valt nu in nog grotere hoeveelheden naar beneden, ik buk me en pak de sneeuw met mijn handen, maak er bal van en gooi deze het veld op, Ben rent er achteraan, hapt in het niets.
Ik roep, kom Ben we gaan naar huis, het is koud, maar een echte witte kerst dat is zo lang geleden.
Ik draai me en loop naar huis met Ben achter me aan. We laten prachtige afdrukken achter in de verse sneeuw, welke de geluiden dempt.
Even kijk om, ik meende iemand te horen, Joho, Joho, met een glimlach om mijn lippen, stap ik het huis binnen, koud hé, roepen de kinderen. Ja koud, maar wel een mooie en witte kerstnacht.