Ik ben een levenslustig mens, dús word ik woedend als mensen anderen dicteren dat ze niet mogen sterven maar moeten lijden ‘omdat dat zo zuiverend werkt’. Meestal komt daar als een duveltje uit een doosje de een of andere ‘god’ bij die dan, jawel, het beste met de lijdende voor heeft. Wat is dat voor sadistische ‘god’ en waarom willen ze dat die zelfverzonnen ‘god’ dat wil? Omdat ze zelf sadisten zijn?

Deze opvattingen en dwang(mis)handelingen zijn achterhaald dus achterlijk. Als iemand dood wil, is dat zijn of haar volste recht. Daar mag niemand aan tornen. Als het een serieuze doodwens is, móét je die respecteren. Het is al erg genoeg als iemand worstelt met het leven. Vererger dat niet met mooie praatjes (zie je die krokus?), dreigementen (hel en verdoemenis) of het aanpraten van schuldgevoelens (je laat anderen achter).
Alsof iemand die door een ongeluk, ziekte of oorlog sterft, géén geliefden achterlaat.

Het is opmerkelijk dat zij die accepteren dat anderen onwaardig leven (armoede, hulpbehoevend maar met te weinig hulp in de zorg, om maar te zwijgen over honger en oorlog) zoveel energie steken in het tegenwerken van weloverwogen, in volle vrijheid en bij vol bewustzijn gekozen, eigendoding.
In plaats van wat aan genoemde toestanden te doen jagen ze liever op dokters en zorgverleners die mensen in nood professioneel en met mededogen bijstaan in hun laatste uren.

Gelukkig is er nu de mogelijkheid om tóch in alle rust en waardigheid te sterven als je huisarts je in de steek laat. Hulde aan de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) die dit nu verzorgt. Nu nog, zoals ‘Uit Vrije Wil’ dat wil, ook de wet verruimen, zodat ook mensen die niet ziek zijn maar wel klaar zijn met leven, recht hebben op hulp bij zelfdoding. Pas dan zijn we weer een stapje dichter bij echte beschaving

Categorieën: Actualiteiten

13 reacties

JanBontje · 15 februari 2012 op 20:28

Nuttige link: http://www.levenseindekliniek.nl/

Mien · 15 februari 2012 op 23:58

Je kunt natuurlijk ook naar Zwitserland emigreren … 😉

Mien Rood Kruis

Fem · 16 februari 2012 op 07:35

Het blijft een lastig onderwerp, maar ik ben het helemaal met je eens!

Als je ziek bent, wordt het leven door anderen geregisseerd. Dat zou je toch minstens het recht moeten geven om je laatste ‘scene’ zelf in de hand te houden….

Libelle · 16 februari 2012 op 11:49

U gaat de vragen des levens niet uit de weg.
Goed voor Column-X.
Ik ben het met u eens, de palliatieve sedatie voorbij is alleen maar menswaardiger, ook al wordt het moment van overlijden dan meer en meer bepaald.

Ferrara · 16 februari 2012 op 13:33

Ik weet vanuit mijn loopbaan en prive hoe goed en zorgvuldig er met dit vraagstuk [b]kan[/b] worden omgegaan. Helaas is dat lang niet overal en onder alle omstandigheden mogelijk en goed geregeld.
Zo goed kan de wet niet zijn een huisarts met een bezwaard geweten zal niet tot handelen overgaan. Het is goed dat anderen dat kunnen overnemen.
Ik had mijn schoonmoeder een humaner sterfbed toegewenst. Zij wilde geen euthanasie, maar tot je laatste tien minuten, toen zakte ze weg, moeten doormartelen is mensonterend. Wat meer sedativa had het sterven voor haar dragelijker kunnen maken.

Goed stuk meneer Bontje.

JanBontje · 17 februari 2012 op 08:54

Dank voor deze zeer persoonlijke bijdrage. Heel aangrijpend. Dit sterkt mij in de overtuiging dat de wet verruimd dient te worden.

BlogBoy · 17 februari 2012 op 09:19

Religie, tradities en cultuur horen ook bij een beschaving. Het hebben van en het respecteren van een een andere mening ook. Naar mijn smaak is dit iets waar je altijd over mag blijven discusseren.

JanBontje · 17 februari 2012 op 13:42

Natuurlijk mag iedereen zelf ervan vinden wat hij/zij wil. Dat is mijn punt niet: mijn punt is, dat er mensen zijn (meestal gelovigen) die EEN ANDER WILLEN VERBIEDEN ZELF, AUTONOOM, OVER ZIJN/HAAR LEVENSEINDE TE BESLISSEN. Dáár word ik een terriër van :toeter:

Harrie · 17 februari 2012 op 14:33

Elk begin heeft een eind. Het begin kies je niet, het eind ook niet. Het overkomt je. Behalve als het lijden onhoudbaar wordt. Met dien verstande dat het besluit tot euthanasie democratisch besloten wordt. Desnoods via een poldermodel.

Dees · 18 februari 2012 op 10:19

Bij lichamelijk zieke mensen zonder uitzicht op herstel, ja, zonder twijfel. Bij geestelijk lijdende mensen vind ik het lastiger, aangezien sommige zaken voortkomen uit behandelbare afwijkingen in hersenen of ontsporende chemie van hormonen. Wanneer is iets vrije wil en wanneer moet je mensen in bescherming nemen?

Meralixe · 18 februari 2012 op 12:15

Waarom stond hier andermaal” meestal gelovigen” tussen haakjes? Daarmee viseert U voor de zoveelste keer een niet onbelangrijke bevolkingsgroep. U doet dit telkens ook met een arrogantie alsof jij alleen alles weet.
:hammer: :hammer: :hammer: :hammer: :hammer:
Het kost me meer en meer inspanningen om beleefd te blijven.

pally · 18 februari 2012 op 16:13

Moedig om dit onderwerp aan te gaan, Jan. Het roept altijd heftige reacties op. Ik kan het in grote lijnen met je eens zijn, zeker bij ondraaglijk lijden en dat kan zowel lichamelijk als geestelijk zijn. Dat mensen om godsdienstige redenen euthanasie niet willen en ook niet durven aangaan, daar kan ik niet echt een mening over hebben. Ik voel niet wat zij voelen….Goed stuk,

groet van pally

JanBontje · 19 februari 2012 op 22:42

Waarom “meestal gelovigen?” Simpel: omdat het nu eenmaal meestal gelovigen zijn die zich verzetten tegen autonomie van het individu (op elk gebied). Ik signaleer alleen maar iets: kent u het gezegde “don’t shoot at the pianoplayer?”

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder