Geen bospaddestoelensoep, geen carpaccio, geen Ardennerham. Geen reerugje, geen terrine van ganzenlever, geen kalkoenfilet. Geen Franse crêpes, geen tiramisu, geen sorbetballetjes. Nee, niets van dat alles. Pannenkoeken, dat is wat er op het menu stond bij ons kerstdiner. “Pannenkoeken: gewoon lekker en toch makkelijk. Of gewoon makkelijk en toch lekker.” Zo probeert Anna dit slecht excuus voor een kerstdiner voor haarzelf en mij goed te praten.
“Moet je niet doen”, zeg ik. “Je moet het positief benaderen. Idealistisch liever nog. Zo van dat ‘in deze barre tijden’ met veel ‘leed’ en ‘ellende’ wij er deze kerst [i]bewust[/i] voor gekozen hebben om [i]gewoon[/i] pannenkoeken te eten.”
“Ja” zegt Anna, “dat wij onszelf eigenlijk solidair verklaren met alle armoede en ellende op de wereld door met kerst pannenkoeken te eten. Dat [i]wij[/i] tenminste om ‘de ander’ denken. Om iedereen die het slechter heeft dan wij en dat zijn er nogal eens een paar. En dat dan in absolute tegenstelling tot iedereen die zich met kerst ongegeneerd vol zit te schransen en dat zijn er ook nogal eens een paar.”
“Precies!” vul ik aan. “Iets dat je achteloos tussen neus en lippen door tegen vrienden vertelt als ze je vragen wat je met kerst gegeten hebt. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is en dat is het natuurlijk ook, voor jou dan.”
“En dan ook op zo’n toon” zegt Anna, “zo’n fijn toontje, dat ze zich eigenlijk een beetje beschaamd voelen. Beschaamd om wat zij met kerst allemaal weggevreten hebben waar ze dan met terugwerkende kracht nog misselijk van worden als ze er weer aan denken.”
“Vergeleken met [i]jouw[/i] pannenkoeken Anna.”
“Vergeleken met [i]mijn[/i] pannenkoeken Siebe.”
“Het is een daad van altruïsme” zei ik. “Wij ontzeggen ons deze kerst zo ontzettend veel van het goede des levens. Wij offeren dat gewoon allemaal op. Voor anderen, omdat die het ook niet hebben.”

Anna en ik waren het dus hartgrondig met elkaar eens. En zo heerste er vanaf dat moment een weldadige vrede in ons huis en een zalig welbehagen in onze harten. We voelden ons op een rare manier één met kerstmis. Ik gooide twee nieuwe pannenkoeken in de pan waarvan we even later nog meer smulden dan eerder. Wij namen ons plechtig voor dat, indien wij straks de hoofdprijs van 10 miljoen in de Oudejaarsloterij mochten winnen, wij voortaan elk jaar pannenkoeken met kerst zouden eten. Nu hoor ik u al denken: dat klopt niet, de hoofdprijs van de Oudejaarsloterij is toch 20 miljoen euro? Ik zal u zeggen hoe dat zo komt. Wij hebben namelijk niet een heel maar een half lot gekocht want u moest eens weten: zoveel mensen op deze aarde [i]hèbben[/i] niet eens een lot voor de Oudejaarsloterij en als je je dat eenmaal realiseert…

Categorieën: Diversen

16 reacties

Avatar

lagarto · 29 december 2007 op 08:34

Prachtig belachelijk gemaakt.
Groeten Lagarto

Avatar

pepe · 29 december 2007 op 09:05

😆
Mooi geschreven weer, gaat alles goed met het Siebe-gezin?

Wij hebben niet eens een ouwejaarslot, maar wij aten geen pannenkoeken met kerst maar gewoon vis.
Afgelopen jaar heb ik al zoveel gewonnen, ik loop weer als een kievit en dans weer in de rondte, de mooiste prijs is fluitend genieten van het leven.

Avatar

Ma3anne · 29 december 2007 op 09:37

Wat een goede daad, Siebe en Anne en dan ook nog panneNkoeken met die vermaledijde N in het midden! Vrede zij met u.

Ik heb al lang niet meer ge-azijnzeikt, maar het moet me nu toch even van het hart, dat ik het mooier had gevonden, als je de tegenwoordige tijd, waarmee je begint, consequent had volgehouden. 😉

Avatar

SIMBA · 29 december 2007 op 09:38

Ik kom volgend jaar bij jou eten Siebe…. 😀

Avatar

WritersBlocq · 29 december 2007 op 11:48

Echt een smulverhaal!

En nu boelveel vuurwerk kopen. Want dat is er weer zát, in bepaalde delen van de wereld.

Groetje, Pauline.

Avatar

Trukie · 29 december 2007 op 14:28

Na een uitgebreide kansberekening hebben we besloten om dit jaar geen oudejaarslot aan te schaffen :eh:
Gedeelde smart is halve smart :oeps:

Avatar

Grumpy-old · 29 december 2007 op 14:38

Prachtig om te zien hoe mensen via kerstdiner en pannenkoeken bij oudejaarsloten terecht komen, en mij daarbij nog het gevoel geven dat we het hier veel beter hebben dan de mensen mensen op deze aardkloot. 😆 😆 😆

En dat nu net ik boodschappen ging doen. Nu moet ik wel pannekoekenmic meebrengen. 😀

Avatar

pally · 29 december 2007 op 14:54

Hardstikke goed, hoor, die pannenkoekenkerst!En schenken jullie wat je nu overhoudt aan de arme kindertjes of kopen jullie daar vuurwerk van?
En waar hebben jullie ze in gebakken? In een pannenkoekenkoekenpan zeker 😆

Een fijne halvelotenjaarwisseling gewenst met het kleine poffertje,
Pally

Avatar

Dees · 29 december 2007 op 14:54

Heerlijke column!

Avatar

annebelle · 29 december 2007 op 16:24

Anna en ik waren het dus hartgrondig met elkaar eens.
Deze zin, daar gaat het eigenlijk om.Door dit samen te beleven maakt het niet meer uit, wat je eet, hoe je eet, wat er van gezegd wordt etc.
Je maakt van de pannekoeken een heel verhaal, je koopt ook nog een een half staatslot en als toetje realiseer je je dat er zoveel mensen op deze aarde niet eens een lot voor de oudejaarsloterij hebben. Toen ging ik pas echt nadenken en dat wilde je toch?

Avatar

arta · 29 december 2007 op 19:25

[quote] En zo heerste er vanaf dat moment een weldadige vrede in ons huis en een zalig welbehagen in onze harten. [/quote]
Dat is mi het ‘ware’ kerstgevoel.
Heerlijk, pannenkoeken met sneeuw (poedersuiker)!
🙂

Avatar

Li · 29 december 2007 op 21:20

Kerstpannenkoeken, dat is helemaal niet krenterig!
En met oudjaar een halve prijsschotel uit de jackpot..
Daarmee kunnen heel veel arme kindertjes uit Afrika geholpen worden.
Heerlijk toch.

Li

Avatar

KawaSutra · 29 december 2007 op 21:44

Leuk Siebe en geweldig dat jullie zo begaan zijn met het lot van de andere helft van de wereldbevolking. Jouw empathisch vermogen is werkelijk een voorbeeld voor ons allen. Petje af hoor. 😆
Maar de boodschap is natuurlijk duidelijk.

Avatar

Anne · 30 december 2007 op 11:50

Door de loep zie ik jullie sterk uitvergroot zitten, de rechtschapenheid zelve. Mooi geschreven Siebe.

Avatar

Siebe · 30 december 2007 op 17:32

Hoi!

Het Siebe-gezin maakt het goed maar heeft het op dit moment iets drukker dan anders wat de preparatie van een feestelijk kerstdiner ietwat in de weg stond. Het alternatief was ook prima echter en we hebben daar het beste van gemaakt zoals je hebt kunnen lezen. En voor het overige heeft Pepe het wel treffend gezegd denk ik ;-).

Ma3, je hebt me enigszins te pakken. Terecht ook wel denk ik. Dank.

Pally, ik koop sinds jaren al geen vuurwerk meer (denk eens 5 minuten lang na over de zin van het aansteken van een lont welke leidt tot een knal en je weet waarom) en op je andere vragen geef ik lekker geen antwoord ;-).

Kawa en Anne, wij zijn werkelijk de beste en meest rechtschapene mensen op aarde. Serieus. Echt waar. Heus. Dat kun je toch wel zien hè? Om het maar met Kees Schilder te zeggen, ‘s ochtend als je in de spiegel kijkt: “Wie ben ik dat ik jouw tanden mag poetsen?” 😉

Dank voor reacties allen!

Tot de volgende,

S

Avatar

weathergir · 31 december 2007 op 00:10

Siebe, topverhaal!

Toen de kerstgans ooit niet gaar wenste te worden, tot wanhoop van mijn moeder, hadden mijn broertje en ik een superfijn diner… Boterhammen met hagelslag! En opa vond het ook prima…

Geef een antwoord