Everland

De kalenderlente bleek een onwaardige tegenstander voor de winter in mijn kop. Ik dacht er veel en lang over na waarom dat zo was. En ik merkte, of voelde liever, dat er iets van een verlangen in zat. Een verlangen dat een loopje met me dreigde te nemen naar mijn Neverland, waar alles zoveel beter had kunnen zijn dan het ooit zou worden. [i]‘Dit is nu niet de goede weg om te gaan’,[/i] zei ik tegen mezelf. Hardop, in de hoop om het zelf werkelijk te gaan geloven.

Nationaal symbool

André Hazes is een van dé nationale symbolen van ons Oranjegevoel, ‘Wij houden van Oranje’ doet het ‘veel beter in de onderbuik’ dan het Wilhelmus. Dat blijkt uit onderzoek van de Staatsloterij. Ook wordt de bitterbal genoemd als dé typische Oranjesnack. Eventuele effecten van de bitterbal op de onderbuik blijven onvermeld maar wij weten dit alles nu dankzij de krant van wakker Nederland van afgelopen maandag en dat is dan wel weer een soort van onderbuik.

CDA: Judas in het Evangelie van Mohammed

Eindelijk is het dan zover: onze regering roept bij monde van een CDA-minister, Maxime Verhagen op Buitenlandse Zaken, Geert Wilders op zijn film ‘Fitna’ niet te vertonen. Hij haakt daarmee letterlijk aan op het standpunt dat Pieter van Geel, zijn partijgenoot en fractievoorzitter van het CDA in de Tweede Kamer, ook verkondigt waarmee we kennelijk van een CDA-standpunt kunnen spreken.

Waslijn

Er wappert een broek aan in de wind. Aan de kleuren en het motief te zien moet het een pyjamabroek zijn: wit met blauw geblokte lijnen. Dat is heus niet de enige reden te veronderstellen dat het om een pyjamabroek zou gaan. De twee mouwen en lijf van dezelfde stof met knopen die er naast hangen versterken die aanname. Net zoals de lakens die daar weer naast hangen te wapperen. En de kussensloop.

Een daad van loepzuiver altruïsme

Geen bospaddestoelensoep, geen carpaccio, geen Ardennerham. Geen reerugje, geen terrine van ganzenlever, geen kalkoenfilet. Geen Franse crêpes, geen tiramisu, geen sorbetballetjes. Nee, niets van dat alles. Pannenkoeken, dat is wat er op het menu stond bij ons kerstdiner.

Murder Ballad

Het moet een uur of half twee in de middag zijn geweest toen ze zijn keel doorsneed. Hij lag min of meer aan haar voeten, zoals hij altijd had gedaan, zijn hoofd stil in haar geknielde schoot. Ze veegde haar hoorhoofd af met de rug van de hand waarmee ze het bebloede mes nog vasthield. Ze had het warm en voelde zich misselijk. En haar knieën voelden warm maar ook nat van de plas bloed waar ze in zat. Zijn bloed, dat was gaan vloeien nadat ze hem had ingefluisterd dat het zijn kind was.

EU of Utrecht; angst regeert

Het moet ook niet veel gekker worden. Eerst zegt de overheid dat de burgers van Utrecht hun eigen burgemeester mogen kiezen, vervolgens biedt men die burgers een keuze tussen PvdA of PvdA en als de burgerij laat weten wat ze daar van vindt, op de enige manier die haar ter beschikking staat, namelijk door massaal thuis te blijven, dan is de Tweede Kamer het er een dag later al over eens: dit moesten we maar niet weer doen.

Zijn kop op de wereld

Kalm kringelt de rook in het licht van een peertje. Omhoog, naar de balken van het dak, om uiteindelijk tegen het dakbeschot te blijven hangen. Aan het platdak hangt meer dan alleen de rook van mijn sigaret. Er zijn latten onder de balken door geslagen. Die dragen planken en andere latten, buizen en balken. Voorlopig van nut ontdaan liggen zij geduldig te wachten tot een nieuwe bestemming zich aandient. Maar dat is niet het enige wat er hangt.

Tot de schijt ons doodt

U moet weten dat Anna en ik, toen wij vorig jaar trouwden, het over de meeste dingen redelijk met elkaar eens waren. Lijkt me ook wel enigszins een voorwaarde dan, dat je het over niet teveel of te belangrijke dingen oneens bent zeg maar. Eerder had ik ook wel eens iets met vrouwen gehad met wie ik het minder vaak of totaal niet eens was. Om een lang verhaal kort te maken: dat werkt toch niet helemaal of in het geheel niet. Ondanks die betrekkelijke harmonie tussen ons, heb ik destijds één grote concessie moeten doen.

Geschikt voor kinderen

Wij voeren op het zuidelijke deel van de Fluessen, vanaf Elahuizen. Het deel waar we vorig jaar geen tijd meer voor hadden. Het was schitterend zeilweer. Het waaide er nog net zo hard als vorig jaar. Misschien nog iets harder zelfs. Vorig jaar werden we nog overgoten met regen, dit keer werden we zonovergoten. Iets wat niet zozeer een garantie was dat we het droog zouden houden maar meer een belofte dat we wel weer droog zouden worden. En zo, met beurtelings de ene en dan weer de andere kant van shirt en broek nat van het buiswater, werden wij uiteindelijk gepasseerd door de catamaran.

Tour de Fries

Op een fietstoertje door mijn Friese land, werd ik achtervolgd door een auto. Het was een prachtige dag, ik ben niet snel zenuwachtig maar dit duurde nu al zo’n twee-en-een-half uur. Bovendien waren het Duitsers. Ook daar word ik niet snel zenuwachtig van, zeker niet in hartje zomer Friesland, maar in dit tempo voelde deze twee-en-een-half uur onderhand als veertig, vijfenveertig jaar. Ik besloot ze staande te houden om opheldering te vragen.

Vrijheidsdrang

[i]Hij rolt diagonaal het groene veld over. Tikt wit, tikt lang, haast zich de hoek om, tikt kort en tenslotte rood waarna hij stopt. Er zijn er drie in dit speelveld. Twee horen bij elkaar, de ander ook.[/i]