De kalenderlente bleek een onwaardige tegenstander voor de winter in mijn kop. Ik dacht er veel en lang over na waarom dat zo was. En ik merkte, of voelde liever, dat er iets van een verlangen in zat. Een verlangen dat een loopje met me dreigde te nemen naar mijn Neverland, waar alles zoveel beter had kunnen zijn dan het ooit zou worden. [i]‘Dit is nu niet de goede weg om te gaan’,[/i] zei ik tegen mezelf. Hardop, in de hoop om het zelf werkelijk te gaan geloven. Maar jezelf bedotten is moeilijker geworden, is een tweede ding dat ik ben gaan merken. Bij mijn kinderen gaat dat veel beter. Dat ze ‘straks’ een snoepje krijgen [i](als ik het eten niet eerder klaar heb).[/i] Dat het nog maar ‘een paar nachtjes’ duurt voordat nichtje Fava weer komt logeren [i](omdat het zo lastig uitleggen is hoe lang zes of zeven weken duren).[/i] Het is op die momenten, als ik hun eerlijkheid aanschouw in hoe ze mijn bedrog aanvaarden, dat mijn verantwoordelijkheid voor hen als een zware last voelt; te zwaar om te dragen bijna. Op dit moment althans.

Want als ik eerlijk ben, dan zou ik op dit moment niets liever willen dan zelf zo beduveld te worden als ik hen soms doe. Dat alles echt weer goed komt. En dat ik nog maar een paar nachtjes hoef te slapen voor het zover is. Zoals vroeger, toen ik zelf nog klein was, bijvoorbeeld wanneer ik bij oom L. logeerde. Waar ik van het angstaanjagende schaduwspel op de gordijnen van mijn slaapkamer, vriendelijke figuren maakte die me nog even welterusten kwamen zeggen. Of misschien stopte ik toen ook wel gewoon mijn hoofd onder de dekens, ik weet het allemaal niet precies meer. En dat is dan ook meteen mijn belangrijkste probleem. Waar ik inmiddels al veel en lang over nadacht zoals gezegd.

In essentie is mijn verlangen naar Neverland een verlangen naar een tijd dat er niet zoveel was om te verliezen. Een tijd waarin het niet wezenlijk uitmaakte dat een paar nachtjes een paar weken duurde. [i]Those days are gone.[/i] Er is veel om te verliezen, realiseer ik me meer en meer. Kan niemand me een snoepje beloven en me een warme maaltijd koken? Weet iemand de weg naar Everland? En is het echt waar dat die door Lenteland voert?


17 reacties

Libelle · 26 maart 2012 op 08:46

Neverland en Everland, helemaal volgen kan ik het niet, maar je beschrijft zo mooi hoe belangrijk het is om los te kunnen laten en speels te blijven.
Aanbidden we daarom die zonnige vakantiefoldertjes zo?

Meralixe · 26 maart 2012 op 10:27

Welkom terug van weggeweest zou ik zeggen.
Goede column!!!
We zitten met zijn allen stevig in de greep van de consumptiemaatschappij. Wie het luidst schreeuwt “ik niet!” wordt soms nog het meest “geleefd.”
Het is volkomen normaal dat er dan eens gezocht wordt naar een realiteit, weg van de voorgekauwde clichés die de maatschappij ons voorhoud.
Zo is de voorgekauwde lentekriebel die een mens verplicht “geluk” uit te stralen regelmatig een bron van frustraties.
Zo heb ik althans de column deels begrepen. :oeps:

WritersBlocq · 26 maart 2012 op 15:52

Heee Siebe, wat leuk, jij weer hier!

Ik snap je stukje echter niet.

[quote]Waar ik van het angstaanjagende schaduwspel op de gordijnen van mijn slaapkamer, vriendelijke figuren maakte die me nog even welterusten kwamen zeggen. Of misschien stopte ik toen ook wel gewoon mijn hoofd onder de dekens, ik weet het allemaal niet precies meer. En dat is dan ook meteen mijn belangrijkste probleem. Waar ik inmiddels al veel en lang over nadacht zoals gezegd.[/quote]

want dat ej vriendelijke figuren maakte die je nog even gedag kwamen zeggen, dat weet je, of dat verzin je. Maar het niet meer weten…? Vreemd.

Afijn, ik vind het heerlijk om je te lezen, heb dat dan ook 2 x gedaan, en zal de reacties in de gaten houden, misschien dat ik het dan zelfs nog ga snappen 😀

Groetje, Pauline.

arta · 26 maart 2012 op 16:35

Ik vind hem prachtig!
Met het moment dat je je zegeningen telt, komt het besef hoe teer ze kunnen zijn…

Dees · 27 maart 2012 op 12:49

Hee Siebe,

Leuk je weer eens te lezen. Cryptisch en multi-interpretabel en veel zelf. Maar mooie zinnen.

Ever- en Neverland zijn volgens mij afslagen in je eigen hoofd en dat zit er nog altijd op sinds je kindertijd.. Het is er hooguit wat meer een doolhof in geworden. Of ben ik nu te simpel?

Siebe · 27 maart 2012 op 17:38

Hoi,

Dankjewel voor de reacties. Toch nog weer een beetje plankenkoorts merkte ik, na zo´n lange tijd. Ik zal weer wat vaker schrijven. Deze te schrijven bezorgde me in ieder geval plezier, dat ziet er dus alvast goed uit.

Ik vind het leuk om te zien hoe anderen dingen erin lezen waarvan ik me nimmer bewust ben geweest. Echter was/is dat niet een doel op zich. Oh en simpel is meestal goed Dees; vind ik tenminste.

Dag!
S

pleuro · 28 maart 2012 op 22:45

Heerlijk om ook jou weer te zien schrijven! Everland ligt zo’n beetje in Friesland toch? 😉

Mien · 29 maart 2012 op 10:13

Mooie beschouwing.
Mooie inkijk.
Mooie column.
Mooi ook dat het weer lente is.
Mooi dat je hier weer schrijft.
Dat blijft.
Hoe dan ook.

Mien

pally · 30 maart 2012 op 12:32

Een late reactie, Siebe, maar ik was even weg. Ik ben blij deze column toch nog gelezen te hebben. Vol mijmering, verlangen en met de goeie graad van mysterie, zodat de lezer zelf nog wat in te vullen heeft. Mag van mij CVDM worden. :wave:

groet van Pally

Siebe · 30 maart 2012 op 20:07

@Pleuro: dankje en inderdaad, Friesland!

@Mien: dankje en als gezegd, ik zal weer wat vaker gaan schrijven.

@Pally: jij ook dankjewel.

Dag!
Siebe

pally · 1 april 2012 op 16:13

Gaat de CVDM wens van mij voor jouw stuk, hierboven, meteen in vervulling.
Terecht, zeer terecht, Siebe.
Van Harte! :kus:

groet van Pally

WritersBlocq · 2 april 2012 op 00:12

… hoe kan het nou dat ik het niet snapte…? Fijn, dat ik hem nog een keer heb gelezen, zó simpel eigenlijk, en zó waar, ook.

Feli’s met je CvdM, en gelukkig zit ik niet met een vraagteken, maar met een uitroepteken!

p.s.: kinderen? meervoud? Zo zo… ook dat is gaaf 🙂 en een feli waard, ja toch

Groetje, Pauline.

arta · 2 april 2012 op 16:58

Terechte CvdM!
Ik hoop je snel weer te lezen, Siebe!

Mien · 3 april 2012 op 08:51

Nou, je weet nu wat je te doen staat Siebe.
Van harte gefeliciteerd met deze mooie herstart.
Terechte CvdM.

Mien

senahponex · 3 april 2012 op 13:50

Soms heb je geluk en kom je na lang zwerven terecht in het oude cafe. Vol met oude herinneringen, mooie gedachten .

[quote]Maar jezelf bedotten is moeilijker geworden, is een tweede ding dat ik ben gaan merken.[/quote]

Daar ben je ook achter gekomen, wees gerust je merkt vanzelf het derde , vierde…………..
Fijn om je weer te lezen je bent je bent in ieder geval terug in Everland.

Siebe · 7 april 2012 op 00:17

Nou moe…

What can I say?

Dankjewel, inclusief redactie.

Siebe

vanlidt · 29 april 2012 op 20:27

Volgens mij gaat Joni Mitchells [i]Both sides now[/i] hierover.

Goed, je weer te lezen.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder