Een gesprek

“Hé, hoe is het?”

“Ze gangetje. En jij?”

“Wel lekker. Rustig”.

“Vanmiddag steekt de wind op”.

“Oh. Ik heb een hekel aan wind. Dan moet ik alles weer vasthouden”.

“Vasthouden? Wat een onzin. Je moet juist loslaten. Dat kun je toch niet tegenhouden”.

“Dat weet ik wel, maar voor alles is een tijd”
.
“Ja, er is een tijd van komen en gaan”.

“Dat bedoel ik!”

“Maar misschien is het voor velen tijd? Daar kun je krampachtig mee omgaan maar dat heeft geen zin”.

“Het is nog te vroeg”.

“Nou ja, ik laat het waaien, dat geeft weer ruimte”.

“Jij hebt makkelijk praten. De jouwe zijn groter!”

“Ach, dat is een kwestie van perceptie”.

“Weet je waar ik ook last van heb?”

“Vertel”.

“Ik zou wel eens van omgeving willen veranderen. Heb jij dat niet?”

“Ben je me zat dan?”

“Dat bedoel ik niet! Gewoon iets anders, een ander uitzicht, een ander klimaat”.

“Haha, ja, in de tropen zeker, met slagregens en orkanen. Daar word jij knetter!”

“Neehee, je snapt niet wat ik bedoel. Het is elke dag hetzelfde. Al jarenlang.”

“Ach, het is maar hoe je het bekijkt. Elke dag is anders. De hele wereld trekt aan ons voorbij”.

“Die wandelaars? Dat is toch niet het échte leven! We staan hier maar en kunnen geen kant op”.

“Ik vind het wel vermakelijk. Hele verhalen spelen zich onder ons af. Dat jij dat niet ziet is jammer”.

“Kijk, daar komt weer zo’n klotehond! Als jij dat dan zo geweldig vindt, dan mag hij vast wel tegen jou aan plassen”.

“Weet je, volgens mij heb jij je dag niet. Ik ga even mijn wortels uitrekken want het grondwater staat laag en voorlopig gaat het niet regenen”.

“Ja, doe dat!”

“En let op je blaadjes. Ze laten niet voor niks los. Dat krijg je van al dat geklaag. Eikel!”