Een prettige vrouw…

Ze zat schuin tegenover me in de vroege ochtendboemel. Op één van de blauw-gele bankjes. Een vrouw van naar schatting middelbare leeftijd en een zo op het eerste oog leuke vrouw. Dat heb je wel eens, dat iemand een leuke indruk op je maakt. Dat je er een beetje positief stiekem naar zit te kijken en dat je dan zo’n groeiend gevoel bekruipt van “goh, wat een leuk mens”. Niet met enige bijbedoeling hoor. Dat niet. Dat is ook onzin. Je gaat niet iemand vanwege een bijbedoeling “leuk” noemen. Zo’n iemand is leuk, of is niet leuk. En deze “iemand” was gewoon leuk.

Ze was keurig gekleed, netjes. Niet overdreven, niet opvallend, gewoon leuk. Ze droeg een witte, roezelige blouse, een donkere rok en ter hoogte van haar knieën werden ietwat doorzichtig zwarte kousen zichtbaar die eindigden in een paar keurige zwarte schoenen met vetertje. Over haar witte blouse droeg ze een zwart jasje met gouden knoopjes. De kraag van het jasje was laag zodat haar hoog dichtgeknoopte blouse boven het jasje kon uittoornen. Ik ontdekte in haar mooi gevormd gezicht hele fijne kraaienpootjes die door een vederlichte en op zwanenmeer-muziek dansende ballet-kraai moet zijn gestempeld. Tezamen met haar bescheiden, licht gepoederde neus en prettig gevormde mond kon ik maar tot één conclusie komen: echt een erg leuke en prettige vrouw.

Ze zat ietwat voorover gebogen. Haar knieën hield ze geforceerd tegen elkaar gedrukt en haar handen lagen gevouwen als een verticale wigwam op haar bovenbenen. Ze wiebelde wat heen en weer. Zoals treinpassagiers dat bij wissel-passages plegen te doen.

Ik probeerde me een voorstelling te maken van waar deze vrouw naartoe treinde. Ik schatte een ernstig zieke tante, oom, of een moeder. Of misschien wel een begrafenis of crematie. Maar dan wel een crematie, bedacht ik mij. Met een begrafenis ga je iets dikker gekleed want dan sta je een tijdje buiten bij het graf. Ik zou het overigens als familie zijnde best prettig vinden om in de aanwezigheid van deze vrouw een crematie te houden. Ze straalde vertrouwen uit, en was vast ook iemand die troostend haar arm om je schouders zou kunnen leggen… Dat zag ik haar wel doen.

Ik zag haar aan de koffietafel, naast de familie. Na afloop. Een plakje gele cake in haar rechterhand en haar andere hand gebruikend als opvangkommetje voor de kruimelende crematie-cake. Ze spoelde het weg met een kopje koffie en sprak ondertussen geanimeerd met de familie. Waarschijnlijk anekdotes over de overledene. Dat het een goed en leuk mens was….

De boemel remde af, het eindstation naderde. Ze wilde opstaan maar werd teruggedrukt in de bank. Ze glimlachte naar me. Alsof ze zich wilde verontschuldigen en ik glimlachte terug. Toen kwam de trein tot stilstand en stonden we op. Ze wreef een keer ontkreukend over haar rok en schreed toen naar het balkon. Even later zag ik haar opgaan in de menigte en wat later weer terug bij de uitgang van het station. Daar hing ze in een meer dan innige omhelzing met een beetje grijzende en keurig geklede man. Prettige vent om te zien.

Ze kon vast een leuke, gezellige en misschien wel warme crematie-ochtend tegemoet zien…

Brompot