Een slecht verhaal – Deel 1

Wathadjepatatje woont boven op een berg. Hij woont daar al heel lang samen met een damesfiets. Door de jaren heen is de verstandhouding tussen zijn fiets en hem verzand, maar ze laten elkaar daar niks van merken. ‘Goedemorgen fiets’, probeert hij iedere ochtend. Maar zijn fiets zwijgt sinds jaar en dag, keer op keer. Zijn fiets is een beetje timide waardoor er gaandeweg een ongemakkelijke sfeer op de berg is ontstaan. Voor de vorm plukt de jongeman na het ontwaken aan de bel van zijn vriendinnetje. ‘Ting!’, zegt zijn fiets dan. ‘Ja, duh…, ting’, antwoordt Wathadjepatatje dan verveeld. Oh, oh, oh, wat zou hij graag hebben dat zijn fiets een fatsoenlijk gesprek met hem zou kunnen voeren. Hij heeft immers, net als iedereen, ook dingen die hij wil delen.

Eén keer per jaar, op de verjaardag van zijn zoon, komt de vader van Wathadjepatatje op bezoek. Hij heeft dan altijd taart bij zich. Dat is een welkome afwisseling voor de feestneus, want normaliter eet hij berggeit. Op zich zijn die prima weg te knagen, maar het vangen, slachten en bereiden van zo’n dier is nog een heel karwei. Met name aan het slachtprocedé kan hij maar niet wennen. Wathadjepatatje is een dierenvriend pur sang. Het één keer in de drie dagen inslaan van een geitenschedel met een schep staat hem nog steeds tegen.

Zijn moeder stuurt hem op zijn verjaardag altijd een kaart. Een kaart die nooit aankomt, maar dat weten ze niet van elkaar. Haar laatste boodschap voor haar zoon luidde: ‘Hallo Wathadje. Gefeliciteerd. Ik zou graag zien dat je vandaag voor je verjaardag een ons kaas eet’.

Op 25 augustus (ja, Wathadje is maagd) arriveert zijn vader voor het vijfde achtereenvolgende jaar boven aan de berg. Hij is wederom buiten adem. Na een korte verwelkoming komt hij dit keer snel to the point bij zijn zoon. ‘Wij moeten eens praten, jongen’, zegt hij. ‘Jouw moeder en ik vragen ons af of jij wel gelukkig bent. Volgens mij ben je dat niet’.

‘Volgens jou? Volgens jou?’ Antwoordt Wathadhadjepatatje geïrriteerd. ‘Natuurlijk ben ik gelukkig. Dit is mijn thuis, vader. Ik zou toch niet kunnen aarden tussen al die mensen in het dal. Dan maar samenleven met een fiets die niet praat als gezelschap. Dat is ook niks, maar ga jij maar eens een alternatief voor mij verzinnen. Daarop zeg ik altijd nee! Dat weet je toch, want ik lijk teveel op jou’.

Ja, dat begrijpt zijn vader wel en het verdere verloop van de ontvangst kantelt van ongemakkelijkheid naar meer gemoedelijk. ‘En stel dat jouw fiets ook nog eens zou kunnen spreken?’ Vraagt de vader enigszins opgetogen.

‘Een fiets die zou kunnen praten, vader? En dan vragen jij en mama zich af of ik wel gelukkig ben? Stam ik van debielen af?! Hoe durf je zoiets voor mogelijk te stellen? Zijn jullie eigenlijk wel gelukkig?’

‘Willen jij en jouw fiets een stukje taart?’ stelt de vader al wijzend naar de doos voor, de vragen van zijn zoon ontwijkend. ‘Je moeder heeft ‘m gebakken’.
‘Oh, ja hoor. Kan die taart ook praten?’ Vraagt Wathadje aan zijn vader. ‘Nou inmiddels misschien wel’, grapt zijn vader. ‘Ze heeft ‘m twee weken geleden gebakken’.

‘Mamma en ik hebben nog eens nagedacht over het midden’, zegt de vader tijdens het snijden van de taart. ‘Oh, het midden’. Antwoordt Wathadje. ‘Ja, het midden!’ Vervolgt Wathadjepatatjes vader bits. ‘We hebben drie zekerheden in het leven. Er is niets, iets en alles. En bij dat iets in het midden, daar gebeurt het. Maar ook over de miscommunicatie tussen jou en de fiets hebben jouw moeder en ik het gehad. Dat was een lastige. Jouw fiets en jij ervaren het midden verschillend’.

Wathadje schudt moedeloos zijn hoofd en zucht diep. ‘Ik heb geen zin om weer die kansloze filosofieën van jou te moeten aanhoren, vader. Een fiets is een fiets. Basta. Ik ga jou toch ook niet voorhouden dat mamma een fiets is? Als je mij en mijn fiets nu weer gaat situeren in een sociale verstandhouding, dan ga ik daar dit jaar niet op in, hoor. En waarom begin je überhaupt altijd over het midden? Je legt iemand boven op een berg toch niet uit wat het midden is? Bovenaan sta je altijd in het midden, anders lazer je er van af. Toch? Daarom woon ik op een berg met een fiets die inderdaad niet kan spreken. Nee. Het zou alleen maar een wedstrijdje worden als zij kon praten. De top van deze berg zou te klein zijn voor ons tweeën’.

Ja, dat begrijpt zijn vader dan weer niet en het verdere verloop van de ontvangst kantelt van gemoedelijk naar meer ongemakkelijk.

‘Waarom reageer je eigenlijk nooit op jouw moeders verjaardagskaarten?’

‘Welke verjaardagskaarten?’, vraagt Wathadjepatatje. Misschien is het maar beter dat hij haar laatste niet gelezen heeft.

————————

Deel 2 is bij nader inzien komen te vervallen.