Wathadjepatatje heeft het uitgemaakt met zijn damesfiets. Tijdens een slecht gesprek heeft hij al zijn frustraties eruit gegooid. ‘Zo kan het niet langer. Is een beetje meedenken in ons huishouden nu echt teveel gevraagd na alles dat je mij vandaag hebt aangedaan?!’, heeft hij haar gezegd en, ‘Zoiets flik je me niet!’ Terwijl hij hard op haar zadel sloeg schreeuwde hij, ‘Waarom! Waarom! Waarom!’

Eerder die dag had hij haar samen met zijn vader opgehaald in het dal alwaar ze was voorzien van een nieuwe koppeling. Vlak voordat ze samen het rijwielpand binnenliepen deelde vader zijn zoon mee dat zijn moeder ziek was geworden. Maar die woorden gleden langs Wadhadje heen. Hij was te gefocust op het weerzien met zijn fiets. En niet onterecht, want hij zag al bij binnenkomst dat het foute boel was. Het irritante fietsmonteurtje, aan wie Wathadje toch al zo’n hekel had, bevestigde direct daarop wat hij al dacht. ‘Ze wil niet mee’, sprak hij gevoelloos.
‘Ze wil niet mee?! Ze wil niet mee?!’ Herhaalde Wathadje nijdig. ‘Maar dat bedoelde ik niet met een nieuwe koppeling?!’
‘Meneer, al had u haar gebracht voor een nieuw spatbord. Dat was om het even geweest’, pareerde het irritante monteurtje Wathadjes woede. ‘Ze heeft nu een nacht geparkeerd gestaan tegen die zwarte Batavus en is op slag verliefd geraakt. Ik krijg ze met geen mogelijkheid meer uit elkaar gehaakt.’

‘Heeft u misschien een vervangende fiets?’ Probeerde vader nog. Maar die vraag werkte alleen maar averechts bij zijn zoon. ‘Oh, zeg je dat ook tegen een baliemedewerker als mijn moeder niet mee wil komen uit het ziekenhuis, omdat ze verliefd is geworden op een arts? Of stap je dan zonder morren over op tante Coby?!’
‘Een arts is geen fiets, zoon. Maar goed, zal ik anders eens met haar praten?’ Het gif spoot inmiddels uit Wathadjes ogen. ‘Nee, juist! Precies! En een banaan is geen zandkasteel! Wat een gelul! Jij praat met helemaal niemand, pa! Zaag ze uit elkaar, dan neem ik haar wel lopend mee terug. Wat zullen we nou krijgen! Ik laat mij door jullie niet langer een andere kant op paaien. Ze is van mij, hoor je!’

Niet veel later duwde Wathadje zijn fiets in tranen omhoog. ‘Ik deed alles voor jou, trut. Jij en ik samen, daarboven. Dat is onze toekomst. Daar komt niets tussen.’ Even trok hij aan haar bel. ‘Ting!…’, zei ze. ‘Ja, duh…, ting’, antwoordde Wathadje geagiteerd.
En die avond ging het dus mis. Wat ze voorheen nooit deed, deed ze ook nu niet: Afwassen. En dat schoot Wathadje definitief in het verkeerde keelgat. Na het slechte gesprek dat volgde pakte hij zijn spullen, smeet haar via het bergpad naar beneden en liet haar verminkt achter in het dal. Hij koos er voor om niet meer naar boven te gaan, maar terug te keren naar zijn ouderlijk huis.

Eenmaal thuis kreeg hij een koud welkom van zijn moeder. Langs het kwijl heen vroeg ze vader om patat te gaan halen, waarna ze zich weer voorover haar schoenendoos boog. ‘Let maar niet op haar’, zei vader. ‘Ze heeft een hersenbloeding gehad en herkent je niet meer. Sinds haar infarct maakt ze alleen nog maar kijkdozen. Was het je niet opgevallen dat je laatst geen verjaardagskaart van haar had gekregen?’ Wathadjepatatje keek verbaasd naar zijn vader en vroeg zich af waar hij het over had.
‘Hoe gaat het met je vingerplant?’ Vroeg moeder aan haar schoenendoos.
‘Ze bedoelt je fiets.’ Vulde vader aan.
Wathadje schoot vol en rende naar zijn kamer. Daar stond alles nog zoals hij het vijftien jaar geleden had achtergelaten. Na een lange tijd stil op bed naar het plafond te hebben gestaard haalde hij een foto van zijn fiets uit zijn borstzak en trok zich daar op af.

 

—————————-

(Vorig jaar heb ik hier een column geplaatst getiteld ‘Een slecht verhaal – deel 1’. Deel 2 was te slecht voor publicatie. Nog slechter dan deze.)

Categorieën: Thema column

11 reacties

Yfs · 30 maart 2014 op 08:52

Ik kijk eigenlijk nooit onder welke categorie een column is geplaatst dus begon ik nietsvermoedend te lezen. Tot ik bij het woordje ‘zandkasteel’ kwam, toen ging er een alarmbel rinkelen.

Ongelooflijk hoe de verplichte woorden als een stelletje sluipschutters zijn binnengedrongen.

Hilarisch geschreven weer, Ik smul van dit soort ‘onzin’ zoals Winnie the Pooh van een pot honing geniet. Dus zou je mij alsjeblieft deel twee toe willen sturen?

Ennuh, dat zo’n zwarte Batavus onweerstaanbaar is kan ik me helemaal voorstellen!! :rotfl: :yes:

troubadour · 30 maart 2014 op 09:56

Sterk stuk. Lekker kamerbreed. Zeker een kanshebber(heb ik niet van mezelf) De uitsmijter bevalt me zeer, zo trekt het nog ergens op.

arta · 30 maart 2014 op 10:56

Echt geweldig het thema gevolgd!

Die fantasie van jou, Pierken, is echt grenzeloos, gaat alle kanten op en toch weet je het in hapklare brokken op te dienen.

Persoonlijk zou ik voor de zwarte Gazelle gaan, hoor. 😉

SIMBA · 30 maart 2014 op 11:30

Jeetje, wat goedddddd!!! :yes:

Mien · 30 maart 2014 op 12:12

Geweldig slecht verhaal. Heerlijke ironie. Een mooi Oliver Sacksje. De schrijver die zijn fiets aanzag voor een fiets. De werkelijkheid nog absurder dan de fantasie. :yes: :yes: :yes:

brilmans · 30 maart 2014 op 19:31

In de reeks tot nu toe mijn favoriet! Had ergens, weet niet precies waar een versnelling in gemogen, maar dat is alles. Goed. Acht komma otte.

Ferrara · 30 maart 2014 op 20:37

Oh je, ik log maar weer in. Genoten van deze wathadjepatatje. Voorlopig is ie voor mij de winnaar. Na deze en paaivissen van Pally vraag ik me toch af of ik Miet en Griet de zandvlooien niet zal opvoeren.
Diep in mijn hart wil ik helemaal niet meedoen aan deze competitie, maar er borrelt iets op en dan heb je toch een “schrijf”probleem.

Pierken · 31 maart 2014 op 17:42

Yfs, deel twee was zo slecht dat ik er zelfs nooit aan begonnen ben. Het besloeg al drie pagina’s nog voor ik de eerste letter ervan op papier had gezet. Maar wel top dat je de moeite hebt genomen om dit derde deel helemaal uit te lezen en dat je het ook nog eens wilde ondertekenen met jouw enthousiaste commentaar! Net zo stimulerend als dat van troubadour en Simba. De negen min van Brilmans steek ik mooi in m’n tietzak. Maar hé, een koppeling is toch een versnelling? hap. En arta, laten we afwachten wat Mien aan hoofdprijs het restaurant binnen tilt. Als het een zwarte Gazelle is, dan stem ik op jou. Mien, tof dat je het zo geweldig slecht vindt! En Ferrara, pas op voor lettergreepconstipatie. Als je wil, dan wil ik de prijs om principiële redenen best voor je weigeren. Dus als ik je niet ontrief en je hebt nog wat zandvlooien te berde?

Ferrara · 31 maart 2014 op 18:31

Pierken, dat noem ik paaien :-))
Miet en Griet zijn het nog niet eens. Vooral Griet doet moeilijk, dat past bij haar karakter.

Anders · 1 april 2014 op 10:55

Ik vind hem kortweg schitterend! Een kanshebbertje,…

Mien · 2 april 2014 op 12:35

@Pierken:
[quote]En arta, laten we afwachten wat Mien aan hoofdprijs het restaurant binnen tilt. Als het een zwarte Gazelle is, dan stem ik op jou.[/quote]
Die past niet in een plastic tas, formaat A4, vrees ik. 🙂 🙂 🙂

Geef een reactie