Op het moment dat de vader van Wathadjepatatje vermicellifietsjes in de maaltijdsoep strooit gaat de telefoon.
‘NONDEJU!’ Schreeuwt hij luidkeels, hangt zijn schort af, zet het gas laag en neemt op.
‘JA!’
‘Goedenavond, met de politie’, hoort hij aan de andere kant. ‘Bent u familie van Wathadjepatatje de Vries?’
‘Ja, ik ben zijn vader.’
‘Meneer de Vries, uw zoon is aangehouden. Ik verzoek u om naar het bureau te komen.’
‘Oh ja en waarom!?’
‘Uw zoon is in hechtenis genomen vanwege een delict van bedenkelijke aard in een openbare ruimte.’
‘Nou, als u het niet erg vindt, ik sta net soep voor ons te koken. Kunt u hem niet gewoon naar huis sturen? Dan zal ik hem daarop aanspreken.’
‘Waarop?’
‘Op het delict van bedenkelijke aard!’
‘Ja, zo werkt de wetgeving niet, meneer de Vries.’
‘Oh,…, in dat geval kom ik er nu aan.’

Eenmaal op het politiebureau aangekomen wordt vader geïnformeerd over het gepleegde delict van bedenkelijke aard. Niet veel later zit hij, voor een door glas gescheiden wand, oog in oog met zijn zoon.

‘Denk je dat ik niks beters te doen heb?! Op jouw eerste werkdag als fietscoach word je aangehouden en meegenomen door de politie en dan mag pappa het allemaal weer goed komen praten?!’ Vraagt vader geërgerd.
‘Het was een fiets, pa!’
‘Een fiets, ja! En wat voor fiets?!’
‘Ja, wat maakt dat nou uit. Een fiets. Wat een gelul. Een fiets!’
‘Nee, draai er niet omheen, ik heb zojuist alles gehoord. Dus wat voor fiets?!’

‘…Een kinderfiets…’
‘Een kinderfiets, ja! Weet je dat pappa zich kapot schaamt voor jou!?’
‘Mijn God, dat gezeik over die fietsen iedere keer. Tandem-, bak- of kinderfiets, wat maakt dat nou uit?!’
Nee, dat begreep zijn vader dan ook wel weer. Zelfs de politie gaf hem daarin na ampel verhoor gelijk.

Later tijdens het avondeten heerst er een ongemakkelijk zwijgen aan tafel van familie de Vries. Moeder veegt met haar katoenen servet haar mondhoeken schoon vanaf haar oor. Voordat ze de maaltijd hervat vraagt ze wijzend met haar lepel naar Wadhadje;
‘Heb je vanmorgen je voorhuidje teruggetrokken tijdens het douchen, lieverd?’
Langzaam draait Wathadje zijn benen onder de tafel vandaan, gaat staan en ritst zijn gulp open. Terwijl hij met zijn hand zoekend in zijn broek roert, onderbreekt zijn vader hem met;
‘Nou dit lijkt mij nou niet het moment ommûh,.. ommmûh…?!
‘Ze vraagt het toch?!’
‘Zoon, je weet dat mamma in de war is, ga alsjeblieft zitten en eet je soep.’
‘VRAAG HET MIJ DAN NIET!!’ Gilt Wathadje tijdens het omkeren van zijn handeling.

Nadat de echo is weggestorven in de sober ingerichte jaren ’60-eetkamer valt er opnieuw een lange ijzige stilte. Wathadje onderbreekt uiteindelijk het bestekgekletter met;
‘Ik wil usb op me fiets.’
Mijn fiets!’ Antwoordt zijn vader.
‘Wat?!’
‘Het is: MIJN fiets!’
‘Wat lul je nou vader! Ik heb het niet over jouw fiets. Je hebt niet eens een fiets.’

‘Waar hebben jullie het over?’ Interrumpeert moeder haar gezin.
‘Wathadje wil usb op zijn fiets.’
‘Wat is een usb?’
‘Usb staat voor Universal Serial Bus, moeder.’
‘Oh, dat… En wil je dan usb 2 of 3?’ Vervolgt ze.
‘Dat hangt er van af wat ik er allemaal op wil aansluiten. Maar ik begin met één aansluiting.’
‘Dat bedoel ik niet, jongen… Wil je een doorvoersnelheid van 480Mbps of 5Gbps?’

Met een flinke zet duwt Wathadje zijn bord van zich af. Een stuk of wat vermicellifietsjes verlaten zijn bord en hechten zich onder andere op de zwarte emaille pan en het voorhoofd van moeder.
‘JESES, Willen jullie mij gek hebben of zo?!’
Kwaad krast hij zijn stoel naar achter en rent naar zijn kamer…

 

Categorieën: Vervolg verhalen

9 reacties

Mien · 20 mei 2016 op 07:25

Leuk. Een beetje lang. Had de vermicelli liever doorgeknipt, ingekort gezien. Eigenlijk hetzelfde euvel als in deel 3 waar Wathadje de vermicelli rangschikt in zijn soep op alfabetische volgorde. Daar laat je hem ophouden na APG. Dat loopt en leest wat fijner. Ook had ik graag een kleine verwijzing gezien naar het einde van deel 2, met het open eind verhaaltje over damborden. Dat had perfect aangesloten bij deze ambetante situatie. Ben ook benieuwd wat er met de poedel gaat gebeuren in deel 5. Kom maar op. ? ?

Meralixe · 20 mei 2016 op 07:56

Ach, ik ben de draad van het verhaal een beetje kwijt maar wat een Kunstwerk! Moet ik er nu een deel uit nemen als voorbeeld? Lukt niet, zowat iedere passage ademt sfeer en passie voor het schrijven uit.
Ik neem er toch eentje:
“Nadat de echo is weggestorven in de sober ingerichte jaren ’60-eetkamer valt er opnieuw een lange ijzige stilte. Wathadje onderbreekt uiteindelijk het bestekgekletter met;”

Snarf · 20 mei 2016 op 11:51

Lekker taalgebruik. Goed geschilderd familiegebeuren.

Yfs · 20 mei 2016 op 17:37

Als het om Wathadjepatatje gaat kan de column wat mij betreft niet lang en ‘slecht’ genoeg zijn!

Dat Moeder uit het niets informeert naar het voorhuidje is gewoon kostelijk, net als de vermecelli-fietsjes die het bord verlaten.

Vraag me af of het de volgende keer een driewieler is die het moet ontgelden. 😉

Een verhaal naar mijn hart Pierken!

Esther Suzanna · 20 mei 2016 op 18:05

Wathadjepatatje had ik niet vergeten… 🙂

Heerlijk absurdistisch.

pally · 20 mei 2016 op 22:33

Ik vind hem grappig en lekker karikaturaal getekend, Pierken. Tikje aan de lange kant.

arta · 22 mei 2016 op 11:36

Dit soort abstracte schrijven vind ik zó grappig!

Goed geschreven, Pierken!

Pierken · 22 mei 2016 op 14:23

@Mien: Dan wordt het volgende deel echt uitzitten voor je. Of halverwege stoppen. Deel 5 is nl. anderhalf keer zo lang. En ik had je de voorlaatste keer al aangegeven dat de poedel uit deel 2 niet meer terugkeert. Dus ook niet in deel 5. De damborden daarentegen wel. V.w.b. de inleiding zoals in deel 9 heb je een puntje. Staat genoteerd!

@Meralixe: Wat een groots compliment. Dank daarvoor!

@Snarf: Hartelijk dank!

@Yfs, zoals bij de vorige delen blijf je in de juiste versnelling hangen. Thnks weer voor de bevestiging daarvan!

@Esther Suzanna: Fijn compliment dat dit absurdisme beklijft 😉 Dank je.

@Pally: Thnks! Zie verder de reactie op Mien. Maak je borsten maar nat 🙂

@arta: Oprecht tof om te lezen. Thnkss!

NicoleS · 22 mei 2016 op 17:30

Leuk verhaal. Benieuwd naar deel 5.☺

Geef een reactie