Ik dacht dat je bij de psycholoog lekker languit op een sofa mocht liggen. Zo een als Dokter Rossi heeft staan in de serie Gooise Vrouwen. Met een klein designtafeltje ernaast en daarop een box Kleenex met het opschrift ‘Voor onbeperkt gebruik’. Ik gestrekt terwijl mijn psych het werk doet. Ze kost per slot van rekening 80 euro per uur, dus dat leek me een juiste veronderstelling.
Ik kom er sinds kort omdat ik ‘issues’ heb. Mooi woord vind ik dat. Klinkt ook een stuk beter dan ‘zit niet zo lekker in d’r vel’. En hipper, dat ook. Dan lijk je niet zo’n watje.
Terug naar de sofa, die een recht-opzit-stoel blijkt te zijn. De voetjes zijn geaard. ‘Het is beter voor het contact tussen therapeut en cliënt’, zo verklaarde de enige grootverdiener in de ruimte, bij aanvang van sessie 1. Mijn Rossi-fantasie is aan diggelen.
Dat ik hier zit heeft zo zijn redenen. De put zit vol, het roer moet om. De lat moet lager, de verwachting bijgesteld en het zelfbeeld, daar moet hóógnodig iets mee. De therapeut stelt me op mijn gemak, althans, ze doet daartoe een poging.
‘Welkom, kopje thee? ‘Bosje munt erin misschien?’ Ik vraag of de espresso in de aanbieding is en krijg voor de derde keer in drie weken nul op het rekest. ‘Van sterke koffie wordt je niet zen, cafeïnevrij is een mooi alternatief’. Ze steekt de riedel af met een stem die ik herken van de mindfullnes-sessies op mijn mp3-speler. Ik bedank vrij vriendelijk en nip vervolgens aan een glas water, geschonken in een Fins Alessi-design glas.
Aléz! Aan het werk. Met open armen vang kreten op als ‘het is zoals het is’ en ‘acceptatie is geen berusting’.
Dit ken ik. En even dwaal ik af. Mijn knokkels worden wit en mijn blik verstrakt. Vast gehoord tijdens een online Omdenk-sessie. Of in één van de talloze zelfhulpboeken die ik half gelezen stuk voor stuk heb teruggemikt in mijn boekenkast, omdat je zelfbeeld daar nou niet echt van opknapt.
‘Geef het tijd, het moet nog landen’ zegt de vrouw aan wie ik mijn ziel voor even heb toevertrouwd. Maar het helpt niet, het is te laat. Mijn armen gekruist, ogen die vuur spugen en hoge hakken die verdwijnen in drijfzand. ‘Boos’ is de oplossing van de rebus die mijn lichaamstaal verraadt.
Volgens Het Zelfhulpboek kan het al-tijd beter. Vlekken in mijn nek nog voor ik hoofdstuk 3 bereik. ‘Word de beste versie van jezelf in 10 stappen. Je dacht toch niet dat je er al was?’ Eerst afbranden dan opbouwen, hup, en nou gas erop. Voor zover de overpeinzing.
‘We komen er wel’ zegt ze met zachte stem. We plannen vol goede moed een afspraak voor dinsdag over een week. Ze krabbelt nog wat op een briefje en stopt het me met een hartelijke handdruk toe. ‘Je leest toch graag?’ vraagt ze nog.
26 reacties
Mien · 14 november 2016 op 17:09
Zou zo uit de Margriet kunnen komen. Ware het niet dat de Margriet verre van ironisch is.
Allez, allez met dubbel l en zonder streepje. 😉
En Alesi Fins, dat wist ik niet. Weer wat geleerd. Geldt denk ik niet voor the Brothers, nee, nee niet de Chemical. 😉
Karen.2.0 · 14 november 2016 op 17:16
he getverre! Tuurlijk dat allez 🙁 En tis Alessi, met doppel ssssss 😉
Snarf · 14 november 2016 op 17:11
Super column! Heerlijk gebruik van taal. Inhoudelijk om van te smullen.
Karen.2.0 · 14 november 2016 op 17:17
jihaa! 🙂
Nachtzuster · 14 november 2016 op 18:38
Leest als een trein. Er staat één t die pijn doet aan mijn taalklier, maar verder lekker geschreven. Ik wens je veel rust en bezinning. Ja, die dokter Ross had verstand van interieur , maar was verder ook niet iemand waar je de oorlog mee ging winnen 😉
Ik kom er sinds kort omdat ik ‘issues’ heb. Mooi woord vind ik dat. Klinkt ook een stuk beter dan ‘zit niet zo lekker in d’r vel’. En hipper, dat ook. Dan lijk je niet zo’n watje.
Heerlijke zelfspot!
Karen.2.0 · 14 november 2016 op 22:14
Dank je wel! 🙂
De taalklier, links van de lurven 😉 , ik heb 36 x moeten lezen om die t te vinden, woordblind. En een heel woord! (ik) vergeten zie ik..geduld is niet mn sterkste kant 🙁
Yfs · 14 november 2016 op 19:01
Waanzinnig goed geschreven! Er staan zoveel fraaie zinnen in, dat ik niet kon kiezen welke ik zou aanhalen! Bijzonder eigenlijk, in 1964 was er ook al een Dr. Rossi in de serie Peyton Place op wie ik als zes jarig meisje al verliefd. Dit terzijde.
Het gezegde ‘beter opbranden dan uitdoven’kwam even bij me bovendrijven 😉
Heb deze column gelezen als een kind in een snoepwinkel.
Karen.2.0 · 14 november 2016 op 22:18
Mooi compliment! Die dr Rossi uit PP was vast een stuk interessanter dan de shrink uit GV, letterlijk een nietszeggend type 😉
Esther Suzanna · 14 november 2016 op 19:15
Errug leuk! Nou ja, het stukje dan. De Psy niet.
Jaren Psy bestudeerd, gestudeerd en er gelopen. Bleek ik gewoon licht autistisch te zijn. Al die zorgen voor niks! 🙂
Karen.2.0 · 14 november 2016 op 22:25
Herkende je het kopje thee? Ik vond het destijds wel verhelderend, een uurtje kwartjes rapen, met de issues is het goed gekomen, thanks!
Nummer 22 · 14 november 2016 op 19:33
Karen, goedenavond! Vlot geschreven en lekker lezend. Mijn beroepsgroep, de NVVAPT, De Nederlandse Vereniging Van Absurde Psychotische Therapeuten, heeft u column als mededeling op de vergader agenda staan.
Wij, gaan beiden in conclaaf in de kloosterorde van de Gentse (B) paters, die zoals u hebt kunnen lezen “verdacht”worden van slavernij. Nou, dat is bekend bij onze zuiderburen en tijdens een pintje of 12 wegdrinken (De Coninck Grand Cru, 11-13%) vertellen deze jeanettekens dat ze hun missie dienaren ook voor hun dierlijke lusten misbruiken, maar dit geheel terzijde. Wij, de 2 leden van het Ab surdisch Verbond weten waar de psychotische autististische therapeuter fluisteraars de mosterd halen en daarvoor ook nog eens vorstelijk voor betaald wordt. Gelukkig heeft bijna iedere neurolingistende programmeur ee n “design”tafeltje in de buurt. Kijk dat nou weer wel. Of het uw “issues”conform Jung kan duiden of via Freud uw diepere verdrongen andere zaken naar boven kan helpen drijven, dat weten wij van de NVVAPT natuurlijk niet. Wij liggen graag zelf bij min 20 C in het bos waar de elfjes wonen. Want met hen willen we dansen en zingen, jodelen en samen naar de sterren kijken. “kijk daar een vallende ster” Doe een wens, nee doe er maar 2. Niet vertellen voor wie je wat wenst. Laat me raden.. hmm. Precies! 😉
Karen.2.0 · 14 november 2016 op 22:20
Ik ga met de dag het absurdisme meer waarderen, alleen al om de reactie zou ik nog eens een stukske schrijven 🙂
Snarf · 15 november 2016 op 00:43
Gewoon doen, dus. Love your style!
Nummer 22 · 15 november 2016 op 06:39
Karen, goedemorgen! Onze wachtkamer is nu leeg. Het was gewoon een puinhoop met zoveel cliënten. Oh oh dat werd nachtwerk (even tussen u en ons…het uurtarief dat maakte alles goeh hèh 187%).
Stop! Zegt mijn vakgeidioot. Ik moet gewoon antwoorden: Dus wij van wc eend? pardon..wij van de VVAPT zeggen: doen! Blijven schrijven! ?
van Gellekom · 15 november 2016 op 08:21
Waarde dames en heren ik ga nu iets heel geks zeggen, en ik moet dit zeggen: Een goede column schrijven. Wat is dat? Dat gaat Karen, en die zit hierboven via haar tekst , nu aan u vertellen.
We draaien er nu niet meer omheen: Ik bedoel, we zij nog niet van je af neem ik aan?
Ik zeg: een steengoeie column. Wat zeg jij dan?
U bent ook welkom in de absurdistische wereld van het andere schrijven
Karen.2.0 · 15 november 2016 op 09:15
Dan zeg ik ‘Van Gellekom, u laat mij blozen op de vroege ochtend’ 😉
Meralixe · 15 november 2016 op 08:54
Oef, deze kon ik WEL volgen en waardeer het dan maar als je beste schrijven tot nu toe. Column van de maand?
Dat die ‘zielenknijpers’ het naar uw mening niet al te best doen is hier wel duidelijk.:)
Wat moet ik me voorstellen bij ‘De voetjes zijn geaard?’
Karen.2.0 · 15 november 2016 op 09:26
Meralixe, deze column is geheel geschreven met uw Vlaamse komaf in het achterhoofd. Vandaar de toevoeging ´de serie´ in alinea 1 😉 Fijn te lezen dat het gewerkt heeft!
Over aarden: https://www.heelbewust.com/literatuur/aanreikend/aarden/
Mien · 15 november 2016 op 10:19
Qua aarden is yoga ook een goed alternatief en zeer geschikt voor de wat oudere mens. Op blote voeten lopen in de herfst en winter in Nederland of België vind ik niet zo’n goed plan.
NicoleS · 15 november 2016 op 09:01
Goede column. Keurig geschreven.
Karen.2.0 · 15 november 2016 op 09:26
dank je wel Nicole!
StreekSteek · 15 november 2016 op 13:03
Gevangen in het web van de hulpverleners. Die heb je voor je schrijven in elk geval niet nodig: en er zijn gezien de reacties voldoende overbodige therapeuten beschikbaar. Schrijf het maar van je af.
emaessen · 15 november 2016 op 22:52
Heerlijk lekker geschreven. Het gebruikelijke punten en komma’s gaat compleet aan mij voorbij, mijn brein werkt daar nu eenmaal te snel voor. Wat mij wel opviel is de verfrissend louter vrouwelijke visie op een en ander. Ik steek me graag in de huid van een ander, tijdje travestiet geweest en zo (zat lekker strak) Dus dank. Ik kijk uit naar elke column van jou Karen en je left er naar op.
Karen.2.0 · 16 november 2016 op 15:07
Dank emaessen, hmm..misschien dat ik me een volgende keer verplaats in het brein van de travestiet, lijkt me heerlijk, wat een inspiratie weer! 😉
Mien · 22 december 2016 op 10:45
Leuk. Las jouw column terug in de Telegraaf. Met verbeteringen en aangepaste titel. ?
https://vrouw.nl/artikel/lezerscolumn/38939/ik-zag-mezelf-al-liggen-languit-op-de-sofa-van-dokter-rossi
Karen.2.0 · 22 december 2016 op 11:00
ja dat was geinig, kreeg een hoop leuke reacties (van wildvreemden) 🙂