Iedereen kent ze inmiddels wel, elektronische agenda’s. Ze hebben de grootte van een fors uitgevallen weekagenda, zijn meestal van kunststof en hebben een plastic, dun pennetje om mee te schrijven. Wat een k-dingen! Toen ik zo’n twee jaar geleden bij mijn huidige werkgever begon, werd ik verplicht om er mee te werken. Men was namelijk overtuigd van het gemak van zo’n ding; je kon hem op de computer aansluiten, andere mensen konden afspraken voor je inplannen, je kon er hele memo’s en adresboeken in kwijt, er zat een calculatorfunctie in, middels to-do-lijstjes kon je niets meer vergeten etc.
Het toeval wilde dat mijn partner net privé een elektronische agenda had gekocht (wat ik prima vond mits ik ook 500 euro aan iets onzinnigs mocht spenderen; en ze waren al op) en hij vond het dan ook niet erg eerlijk dat ik er zo maar eentje in bruikleen kreeg.
Ik ben enthousiast begonnen met het gebruik van mijn Psion. Het leek me heerlijk, geen rondslingerende Post-it briefjes meer in mijn overvolle papieren agenda, alle gegevens van jaren overzichtelijk bij elkaar in één oogopslag, en, last but not least, indruk maken op mensen die niet de mogelijkheid van hun baas krijgen om met een elektronische agenda te werken.
Enthousiast nam ik het ding dan ook in ontvangst. Toen wist ik echter nog niet dat er heel
veel dingen fout kunnen gaan met elektronisch agenderen.

Je hebt er goed licht voor nodig. Zonlicht is al snel te veel van het goede waardoor je niet meer kunt lezen wat je intypt. ’s Avonds bij een schemerlampje nog eens wat afspraken maken is er echter ook niet bij want dan zie je ook niets op het scherm (De Psion houdt werk en thuis dus automatisch gescheiden).
Het pennetje vereist bijna een eigen gebruiksaanwijzing. Het is qua formaat berekend op kleutervingertjes waardoor je al na een week gebruik plaatselijke RSI klachten kunt vertonen. Je kunt er bij de Psion overigens mee schrijven op een schermpje (en dan opslaan) maar dan is een cursus ‘handschriften lezen’ geen overbodige luxe. Gelukkig kun je ook typen op de Psion maar ook dan geldt weer: kleutervingers gewenst.
Indruk maken doe je zeker met zo’n ding, of misschien kan ik beter stellen dat je er wel aandacht mee krijgt als je in een groep een afspraak moet noteren.
Maar dit kan komen doordat iedereen die een gewone agenda heeft al lang klaar is met noteren terwijl ik net de juiste dag had gevonden en nog naar het juiste tijdstip moest zien te komen (“hoezo doe toch maar een weekje later, weten jullie wel hoeveel werk dat is om die afspraak in te voeren?”)
Maar oefening baart kunst en na een paar maanden ging het noteren van afspraken me steeds sneller af en vond ik ook steeds gemakkelijker de afspraken die anderen voor me gemaakt hadden omdat ik bijv. maar twee afspraken in mijn agenda had staan die dag. Grrrr.

Toen werd het zomervakantie en ik legde de Psion lekker weg voor een maandje rust.
Op de eerste werkdag na de vakantie bleek de accu leeg en, wat erger was, alle afspraken waren gewist. Op die manier kun je na een vakantie echt weer rustig in het werk komen, dat verzeker ik je.
Met veel moeite wist ik alle afspraken en adressen weer te achterhalen en braaf vulde ik mijn ‘to-do’ lijstjes weer in bij de Psion. Ik had me net een beetje verzoend met mijn agenda toen hij, tijdens een speech van mijn directeur in een overvolle zaal, voor mij onverwacht, zijn alarmsignaal begon uit te zenden.

Groot was de vreugde toen ik gisteren een interne memo las waarin stond dat medewerkers die dat wensen hun Psion in mogen ruilen voor een gewone papieren agenda.

Lang leve de vooruitgang. Wanneer mogen we onze computers in gaan leveren?

Categorieën: Algemeen

16 reacties

prikkels · 20 augustus 2005 op 17:29

Hoewel ietwat langdradig is dit een ontzettend humorvolle column. Nieuwe technologiën en dies meer zij, hoeft niet perse vooruitgang te betekenen.

Ik ben een a-technische treutel, dus ik begin hier niet eens aan. Ik heb bijvoorbeeld mijn mobiel al jaren en gelukkig weet ik de functies die ik echt nodig heb wel te vinden c.q. te gebruiken. De rest is wat mij betreft overtollig, maar wel weer leuk voor de technische en onderzoekende geesten onder ons.

SenorChielos · 20 augustus 2005 op 17:38

Frustratie? 😕

Ik heb er zelf ook 1, en ik kan eigenlijk ook niet meer zonder. Ik denk dat het eerder een kwestie is van gewenning. Tegenwoordig heb je electronische zak-agenda’s met telefoonfunctie. Helemaal ideaal, zolang ze het maar blijven doen en daar is eigenlijk alles mee gezegd. In jouw woorden: “Lang leve de vooruitgang.” 😀

KawaSutra · 20 augustus 2005 op 18:09

Electronische agenda mogen ze van mij houden maar de computer zou ik niet meer willen missen. Bij elke interne verhuizing verdwijnen er steeds meer ordners de prullenbak in. Zoeken in een papieren archief is nu gelukkig verleden tijd.

Leuke column. 🙂

Trukie · 20 augustus 2005 op 18:33

Er komt weer een nieuwe vinding op de markt.
Mobieltjes waarmee je uitsluitend kunt bellen en SMSsen.
Oh hoe gelukkig ben ik met deze nieuwe trend.
Aan het eind van de tweede alinea voelde ik al aan dat jij ook tot de super moderne mens ging behoren.
Maar op dit moment nog een heel gewaagd onderwerp.
Lof voor je moed.

Ma3anne · 20 augustus 2005 op 18:44

Inderdaad een beetje te langdradig, maar wel grappig.

Wright · 20 augustus 2005 op 20:40

Elektronische agenda’s langdradig? 😛

Geertje · 20 augustus 2005 op 21:53

[quote]Ze hebben de grootte van een fors uitgevallen weekagenda, zijn meestal van kunststof en hebben een plastic, dun pennetje om mee te schrijven.[/quote]

Ondingen!!! Waar is de tijd van het propjes gooien met lieve woordjes???? 😮

Leuke column!

Outsider · 20 augustus 2005 op 22:19

[quote]Iedereen kent ze inmiddels wel, elektronische agenda’s. [/quote]

Ik heb ze wel eens in een reclamefoldertje gezien, maar verder niet. Als ik het zo lees, heb ik niets gemist en hoef ik er ook niet één te kopen. Zou hem waarschijnlijk toch bijna niet gebruiken. Heb wel een mobiele telefoon maar ik laad hem vaker op dan dat ik er mee bel.
Leuke column, hoewel ik de vorige “Vakantie???” sterker vond. Als ik even schoolmeester mag spelen, dan zou ik zeggen: de vorige was een 9 en deze een 7.

Li · 20 augustus 2005 op 22:23

Dank je voor de waarschuwing.
Niks voor mij zo’n ding. Geef mij maar gezellige klad- en kliederblaadjes. Plus een kalender op de w.c en een papieren agenda in mijn tas.:-)

Li

Louise · 21 augustus 2005 op 07:32

😀
Ik wil best vooruit, maar ik heb mijn grenzen(nodig). Zo zal ik niet snel beginnen aan draadloze muizen en toetsenborden; die zou ik binnen de dag gewoon helemaal kwijt zijn 😉

melady · 21 augustus 2005 op 10:44

[quote]Iedereen kent ze inmiddels wel, elektronische agenda’s. [/quote]

Ik ben niet ‘iedereen’. Ik ken ‘ze’ niet en wil dat graag zo houden.

Trekken ken ik wel 😀

Leuke column met een iet-je-wat leuke titel.

Dees · 21 augustus 2005 op 12:11

Mijn Psionding heeft maar 1 voordeel: een ontzettend leuk spelletje.

Verder ligt ie in de kast, bij de papieren agenda’s stof te vergaren. Leuke column.

Troy · 21 augustus 2005 op 12:15

Ik heb mijn elektronische agenda toevallig een paar dagen terug weggegeven. Heb er nog geen woord in geschreven. Veel te ingewikkeld en onhandig voor mij. Dat had ik bij voorbaat al gezien. Kon deze column dus uitstekend begrijpen 😉

klungel · 21 augustus 2005 op 17:20

Erg leuke column en ik ken mensen zat die niet aan zo’n ding willen. Ondanks dat ik er waarschijnlijk binnen een dag mee zou kunnen lezen en schrijven hoef ik hem ook niet. Hij kan namelijk (om maar een voorbeeld te noemen) niet tegen water. 😀

Stanislaus · 21 augustus 2005 op 22:03

Zo’n ding heb ik ook eens gekregen, te lastig voor mij, ligt al jaren in de kast en met een inmiddels lege battery natuurlijk. Mooie column, al was het niet je beste. Groetjes Stanislaus.

Eddy Kielema · 22 augustus 2005 op 16:30

Als gebruikersgemak ontbreekt, lijkt me technische vooruitgang zinloos. Wie weet bijvoorbeeld nog wat wappen is of kent nog een cd-i speler? Vorig jaar heb ik mijn mening daarover in een [url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=1975]column[/url] verwoord.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder