Vrolijk babbelend met Bram sta ik af te wassen. Hij zit achter mij op een stoeltje en vertelt hele verhalen over school, vriendjes en andere dingen die hem bezig houden. “Mag ik daar eens in kijken, mam?” Ik kijk om en zie hem wijzen naar een mandje, op een plank aan de muur. Het is gevuld met allerlei kleine dingetjes. “Tuurlijk, jongen,” is mijn antwoord, terwijl ik weer verder ga met de afwas. Het volgende moment klinkt er een harde bonk. Ik kijk niet eens op, omdat ik denk dat de stoel gevallen is. Rustig pak ik het volgende bord. Plots dringt het tot mij door dat ik niets meer hoor, geen gebabbel, geen gelach, maar ook geen huilen. Een beklemmend gevoel bekruipt me. Mijn angst voor wat ik ga zien laat me als versteend aan de grond staan. Met een ruk zet ik me er overheen en kijk om.

Bram ligt met open ogen op de vloer. Een straaltje bloed loopt uit zijn neus en mond. De stoel staat nog.
[i]“Oh, mijn god!”[/i]
Een doodkalme paniek maakt zich meester van me.
[i]“Handelen, ik moet nu handelen.”[/i]
Ondertussen loop ik doelloos om hem heen.
[i]“Rustig maar, jongen, kalm maar.”[/i]
Deze woorden zijn meer voor mezelf bedoeld, dan voor hem.
[i]“Ik moet iets DOEN, maar wat?”[/i]

Een harde gil, direct gevolgd door stilte.

Ik zak door mijn knieën, leg voorzichtig zijn hoofd op mijn schoot. Zachtjes zeg ik zinloze woorden. Ondertussen malen mijn hersenen aan één stuk door. ‘Als in films bloed uit je mond druipt, ben je altijd dood’ gaat er door mijn hoofd.
[i]“Oneee! Bram, bram!”[/i]

Weer gilt hij, gevolgd door vreemd schril gehuil.

Met beide handen grijpt hij mij vast. “Pijn, mama, pijn!” Eindelijk komt mijn verstand weer boven. Ik stel hem wat simpele vragen, bevoel zijn zere plekken: “gelukkig, hij heeft niets gebroken.” Een tand flink door de lip en een bloedneus, hij heeft geluk gehad. Ondertussen spuugt Bram de hele keukenvloer vol. Hij heeft dus waarschijnlijk ook een hersenschudding.

Als Bram, na een bezoek aan de dokter, rustig ligt te slapen keert de rust in huis weer. Mijn hoofd draait echter op volle toeren. Op een cruciaal moment heb ik het af laten weten. Mét mijn EHBO-diploma, waarmee ik al verschillende keren mensen adequaat heb kunnen helpen, liet ik nu mijn eigen zoon in de steek. Dom rondjes om hem heen draaien, niet wetend of ik moest knuffelen of ‘redden’.
Ik heb gefaald…

Categorieën: Diversen

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

12 reacties

lagarto · 3 november 2007 op 08:23

Hou op..nietus..je was er toch!
Je hebt geknuffeld en gered, mams.
Groeten Lagarto

SIMBA · 3 november 2007 op 09:45

Ben je mal, niet gefaald. Je was in deze situatie moeder en niet een hulpverlener, dat is een groot verschil!

Li · 3 november 2007 op 10:35

De schrik van elke liefhebbende ouder.

Gefaald? Ik kan je gevoel begrijpen, maar mama was er om te helpen en daar kan geen externe hulpverlener tegenop.:kus:

Li

lisa-marie · 3 november 2007 op 13:09

Schrikken,knuffelen ,redden maakt niet uit. Je hebt niet ‘gefaald’, je was er voor hem en dat is belangrijk.
Het is wel een hele goede column geworden ondanks het leed. 🙂

pally · 3 november 2007 op 14:35

Ik kan me je ‘faal-gevoel’wel voorstellen, Arta.
Je verwacht van jezelf dat je op zo’n moment met je verstand adequaat kunt handelen. Maar er komen eerst primitieve moedergevoelens boven. Als in een reflex.
Kun je ook blij mee zijn, toch? Maar als het iets geweest was waarbij elke minuut telde, is het anders. Gelukkig was dat niet zo!
Mooie gevoelige column,

groet van Pally

schoevers · 3 november 2007 op 16:28

Een schrik-verhaal Arta. Maar falen is wel een heel hard oordeel. Gelukkig een goede afloop.

Maar…… als ik de laatste dagen lees, dan beleven de ColumnXers wel heel angstige dingen! Zou er haast bang van worden.

DreamOn · 3 november 2007 op 20:23

Natuurlijk is er eerst de schrik, dan jezelf bij elkaar rapen en handelen.
Vervolgens heb je toch precies gehandeld volgens het EHBO boekje?
Goed gedaan Arta!
En ik weet zeker, dat Bram vervolgens heel erg vertroeteld is door zijn lieve mama!

Liefs DO. :kus:

Beryl · 4 november 2007 op 12:41

Zo, hier spuit 11 ook nog even met een reactie: menselijk brein is een raar ding. Ik denk dan ook dat er sprake was van tijdelijke kortsluiting en geen faalangst. 😀

Mooi be- / geschreven!

pepe · 4 november 2007 op 18:39

Voor de tweede maal vind ik hem mooi
en ja, de schrik doet je even bevriezen, maar daarna komt het toch weer goed.

Gelukkig heeft hij er niets aan over gehouden.

WritersBlocq · 4 november 2007 op 19:57

Angst om te falen zul je ws altijd hebben, maar gefaald heb je niet. Nu niet. Niets menselijks is jou vreemd 😉

Dikke Paulinekus voor jou en Bram.

arta · 4 november 2007 op 20:11

Op het moment dat ik dit stukje schreef voelde ik me zooo dom. Waar ik normaalgesproken eerst handel en dan pas denk, wist ik nu echt even niet wat te doen!
Ook was dit weer één van mijn experimentjes om eens een keer een gebeurtenis van een paar secondes in een hele column te vangen.
Allemaal heel erg bedankt voor de (lieve) reacties! Altijd fijn om te lezen! 🙂

Enne…met ‘Bram’ gaat het inmiddels weer prima. Hij had een idd een hersenschudding.

KawaSutra · 8 november 2007 op 01:18

De schrik slaat om je hart, als aan de grond genageld. Ik kan het me zo goed voorstellen.
Mooi beschreven maar geen faalangst, gewoon een menselijke schrikreactie.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder