Er fietst een babyroze varken voorbij, met een felgeel kuikentje in het kinderzitje voorop. Nadat ik even met mijn ogen geknipperd heb, zie ik dat de roze varkenspootjes halverwege de knie overgaan in twee behaarde mannenbenen, gestoken in gympen. Onder het snaveltje van het kuiken, piept een kindermondje uit. Geboeid blijf ik, vanachter het raam van de woonkamer op de eerste verdieping, naar buiten kijken, ondertussen van mijn koffie genietend. Mijn dochter komt me, met haar warme chocolademelk, gezelschap houden. Dan komt er een man voorbij, die wil doen geloven dat hij op een vliegend tapijt zit. Hij spreidt zijn armen en roept hard: ‘Kijk ik vlieg!’ daarbij wijzend op het vierkante stuk textiel dat, in horizontale positie gehouden door een frame om zijn taille, de suggestie van een tapijtje moet wekken. Mijn dochter ligt in een deuk.

Even later vliegt een paar enorme fazantenveren mijn vizier binnen. Ze zitten vast aan een hoofddeksel, dat versierd is met gouden biezen. Onder het hoofddeksel bevindt zich een bos grijze haren, die toebehoort aan een oude man. Vanwege de gladheid schuifelt hij voorzichtig voorbij, steun zoekend bij zijn wandelstok. Aan de overkant van de straat wordt hij luidkeels begroet, vanaf een enorme wagen, waarop al een hele verzameling mannen met fazantenverenhoofddeksels staat. Op de zijkant van de wagen valt te lezen dat het om de ‘prinsenwagen’ gaat. De oude man is waarschijnlijk ook een prins, constateren wij, want hij wordt uitgenodigd plaats te nemen bij de anderen. Hij dient zich toegang tot de wagen te verschaffen, door middel van een inderhaast tevoorschijn getoverde keukentrap. Als die missie volbracht is, blijkt het tijd voor muziek. De eerste tonen van een heuse kraker vullen de ijskoude winterlucht en dringen door tot in onze woonkamer. Het wordt mijn dochter bijna teveel. Gierend van de lach verslikt ze zich in haar chocolademelk.

De fanfare komt de hoek om. Ieder lid is gehuld in een soort bloemetjesgordijn. Dochterlief, zeer muzikaal en fanatiek fluitiste, kan zich niet voorstellen dat ze ooit zo over straat zou gaan. De fanfare wordt gevolgd door een korte optocht van praalwagens en verklede mensen. Als de stoet voorbij is, wil ook de prinsenwagen zich in beweging zetten. De auto die het gevaarte moet trekken geeft iets teveel gas, waardoor de prinsen, inclusief de arme oude prins, stevig gehusseld worden. Ze grijpen zich vast aan relingen en elkaar en het mag een wonder heten, dat er zich geen persoonlijke ongelukken voordoen. Uiteindelijk lukt het de wagen toch, om bij de optocht aan te sluiten en verdwijnen de prinsen, met de rest van de stoet, uit mijn blikveld. Mijn dochter is hier geen getuige meer van. Zij ligt huilend van het lachen op de vloer.

Carnaval. Ik denk dat je ermee opgegroeid moet zijn, om het te kunnen waarderen. Er ontzettend om kunnen lachen, kan gelukkig altijd.


Avalanche

Zit nooit om woorden verlegen. http://tekstfontein.com

14 reacties

Trukie · 16 februari 2010 op 12:32

Dacht je, het begrip “modestad” wordt nu wel erg bont?
Vlot geschreven, leuk gelardeerd. Het is nergens genoemd, maar ik begrijp dat jullie in huis zijn. Heel beeldend aangegeven.

Avalanche · 16 februari 2010 op 12:34

Klopt, schouwspel vanuit de eigen woonkamer. Overigens wonen wij niet in de ‘modestad’ zelf, maar in een naburig dorp, waar ze er maar liefst drie carnavalsverenigingen op na houden…. :hammer:

pally · 16 februari 2010 op 12:47

Leuk, genietend beschreven dit toeschouwerscarnaval, Avalanche!

groet van Pally

Chantalle · 16 februari 2010 op 13:23

Weer met enorm veel plezier gelezen. Ik snap carnaval ook totaal niet en als ik zo’n bonte parade voorbij zie gaan, wil ik het eigenlijk niet snappen ook 😉

Mien · 16 februari 2010 op 13:39

Een mooie beschrijving vanuit de buitenkant van Carnaval.

Klik [b][u][url=http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=9128]hier[/url][/u][/b] voor een beschrijving van de binnenkant van Carnaval.

Mien Carnaval

Avalanche · 16 februari 2010 op 14:22

Dank voor de link, Mien. En toch, hoe mooi jouw beschrijving van de binnenkant ook is, waarderen ga ik het hele gedoe niet. Ik word nachtenlang wakker gehouden door lallend volk dat het stadium ‘aangeschoten’ ruimschoots gepasseerd is en mijn voortuin volkotst. :pint: Gelukkig is het morgen voorbij. 😀

Trukie · 16 februari 2010 op 15:40

Oh Mien heerlijk. Als rasechte van het Noorden (het Brabantse begrip “Noorden” begint meteen boven de Waal)heb ik een aantal jaren onder de rivieren gewoond. Ik riep ook keihard “Daar doe ik niet aan mee!!!”. Tot ik een keer meegenomen ben door echte zuiderlingen……. Alleen hou ik het geen 3 dagen achter elkaar vol. Mijn portemonnee ook niet. Maar de bruiloft op dinsdagochtend was wel weer leuk.

Mien · 16 februari 2010 op 15:40

@Avalanche:
Ieder zijn of haar heug en meug.
Carnaval heeft schijnbaar toch nog een positief effect voor jou (… los van de ellende).
Je ontluikend voorjaarstuintje is namelijk alvast voldoende gecomposteerd.
Rozen verwelken, schepen vergaan, maar Carnaval blijft altijd bestaan.

Mien (liefhebber van graan in alle toepassingen)

Mien · 16 februari 2010 op 15:44

@Trukie:
Gelderlanders, Friezen en Limburgers delen met elkaar een groot gemeengoed: de passie!

Anne · 16 februari 2010 op 21:05

Go go Mien! Ooooh wat heb ik het naar mijn zin gehad de afgelopen twee dagen! Zelf een pekske gemaakt, mooi geschminkt, veel oude vrienden weer gezien na bijna tien jaar, gepuund zelfs, heerlijk kunnen lachen om al die geweldige grappige acts van talloze mensen, van de schitterende outfits oooooveral, lekker meegezongen met de liedjes, en vooral vooral vooral genoten van het gezamelijke, eensgezinde gevoel van pure vreugde omdat we zooo blij zijn om te leven. Carnaval is het feest waarin het leven gevierd wordt. Laten we dat vooral onthouden!!!!

DreamOn · 16 februari 2010 op 21:42

Mooie column, Avalanche, en ik deel je verbazing!
Zaterdag gingen wij nietsvermoedend naar Zwolle om de verjaardag van een nichtje te vieren, en pas bij aankomst begreep ik de reden van al die verklede mensen… :oeps:

PS Ik vond de eerste zin vooral heel sterk. Meteen werd mijn aandacht getrokken… :wave:

Avalanche · 16 februari 2010 op 21:43

Door de reacties lijkt dit ondertussen wel een pro-carnaval column, terwijl ik die intentie niet had. Grappig om te merken dat dingen soms totaal anders gaan dan oorspronkelijk bedoeld. :lach:

LouisP · 16 februari 2010 op 23:25

Avalanche,

een mooi begin, en ook een slim begin. Curieus als ik ben er aan begonnen zonder gedachte aan carnaval….en ik zie jullie staan..genieten voor het raam..koffie, chocomelk…lekker warm en lekker kijken, lachen slokje….heel beeldend geschreven vanuit een aparte hoek, letterlijk en figuurlijk..

Weet je waar ik bij het begin aan dacht? Een beetje surrealistisch tafereel, of de stoet van Jeroen Bosch…
groeten,
Louis

doemaar88 · 18 februari 2010 op 21:03

Heerlijk stuk om te lezen. Je hebt een hele prettige manier van schrijven.

Klein puntje van kritiek is een tangcontructie die ik niet zo mooi vond:
[quote]Mijn dochter komt me, met haar warme chocolademelk, gezelschap houden. [/quote]

Verder erg goed!

Geef een antwoord