Feuilleton 9. De Bus

Ze wist heus wel dat iedereen haar gek vond. Misschien was ze dat ook maar het interesseerde haar niet. Links van haar zat die oude man, lang en bleek. Statig zat hij op zijn stoel met zijn servet op schoot. Aan haar rechterzij zat het meisje. Zij las onverstoorbaar door met haar bord opzij geschoven en één arm om haar boek, zoals in grote gezinnen de arm beschermend om het bord werd gelegd uit voedselnijd. In dit gezelschap was er geen aanleiding tot boekennijd, dacht ze met een gesmoorde giechel. Ze keek naar haar lege bord en fantaseerde daar een maaltijd die vanavond zeker geen werkelijkheid zou worden. Met het hele gezelschap zaten ze inmiddels in een oubollige Dorpsstube. Kartoffelsalat und Bratwurst was het hoogst bereikbare in deze gelegenheid. Van voedselnijd zou er wat haar betreft ook geen sprake zijn, dacht ze. De bar werd bezet door Duitsers achter een enorme pul bier. Herkenbaar en apart van de rest zat de dorpsgek met afgezakte schouders en couperoseneus met open mond naar het gezelschap te staren. Haar gevoel voor esthetiek maakte het lastig om naar hem te kijken.

Ze onderdrukte de neiging om te neuriën hetgeen ze vaak deed om de rauwe werkelijkheid niet te voelen. Deze werkelijkheid, de lange tafel met plastic tafelkleed, de vaasjes met verkleurde nepbloemen, het sombere interieur van massief bruin eiken was wel heel triest. Door de gebeurtenissen van vandaag voelde ze zich incapabel om in haar eigen wereld te blijven. De langdurigheid van de reis – ze hadden normaal gesproken allang in het hotel kunnen zijn – maakte haar zelfbewust en de impuls om net te doen alsof de wereld om haar heen niet bestond werkte niet meer. Waarom had ze hier zoveel moeite mee? Was ze dit soms te lang uit de weg gegaan? Ze wist het antwoord best. Het was veel makkelijker ‘gek’ te zijn dan het spel te spelen.

Deze reis was misschien wel nodig geweest, dacht ze, en niet om de redenen die haar omgeving voor haar bedacht had. Haar moeder vond dat ze rust nodig had maar ze begon te beseffen dat rust het laatste was wat haar ‘beter’ zou maken. Het feit dat ze zich tijdens dit diner zo ongelofelijk naakt voelde gaf haar aan dat de manier waarop ze de laatste jaren had doorstaan eigenlijk gewoon een vlucht was geweest. Was zij nog wel in staat om zich te verbinden met haar medemens?

Ze keek de tafel rond. Voor het eerst ‘zag’ ze haar reisgenoten. Ze zaten allemaal in afwachting van de bestelling te genieten van een drankje. Daar had je de twee deftige dames, ze dronken een witte wijn. Daarnaast het echtpaar. Hij wat stijfjes in pak met een glas rode wijn. Zijn vrouw, als het zijn vrouw was tenminste, dronk een glas port. Het blonde bijna doorschijnende kind zat tussen de man en de vrouw. Met een glas afgekloven potloodjes voor zich tekende het kind op een wit vel papier. Ze keek nog eens goed. Het leek wel of het blad gevuld was met wolken en engelen. Ze voelde een impuls om contact te maken, dat voelde vreemd. Ze wilde het kind vragen waarom het engelen tekende en bij wie hoorde het?

Haar blik viel vervolgens op de chauffeur. Hij zat naast de reisleidster, zijn gezicht hield hij dicht bij dat van haar en zijn arm lag praktisch om haar schouders. De gehele lichaamstaal sprak boekdelen. De reisleidster had een glas rode wijn maar wat opviel was dat de chauffeur een flinke pul bier voor zich had die al bijna leeg was.

De discussiemannen dronken bier en zaten alweer in een heftig gesprek, het gothic stel dronk cola, de vier puberjongens hadden bier gewild maar dat was dus onder luid protest een frisdrank geworden. De badjas en de bouwvakker zaten ook aan een biertje en de dames die voorin de bus hadden gezeten dronken een kopje thee. Zijzelf had een warme chocola want ze had niet de intentie veel te eten van het voedsel dat hier geserveerd werd.

Ze keek nog eens opzij naar haar buurman. Wat was hij stijf en kil. Misschien voelde hij zich ook wel ongemakkelijk en naakt en zij was misschien helemaal niet de enige die moeite had met contact. Ze ging even iets rechter zitten, trok haar tulen rokje over haar knieën, plantte haar voeten stevig naast elkaar op de grond en vroeg: ‘Wat brengt u naar Liechtenstein?’ Ze schrok van haar eigen stemgeluid. Was dat niet een hele impertinente vraag? Gegeneerd keek ze naar haar handen die in het stugge tule knepen.

‘Wat aardig dat u dat vraagt’, antwoordde haar buurman. Ze richtte haar blik op twee  vriendelijk ogen die in de hare keken.

Wat alleraardigst dat het vrouwtje naast hem dat vroeg, dacht hij. Wat moest hij haar nu vertellen. Als hij het uitsprak klonk het wel heel merkwaardig. Wat zou ze wel niet van hem denken? Dat hij een stalker was of een bezitterige ex-echtgenoot? Hoe kon hij nou uitleggen waarom hij deze reis maakte. ‘Nou’, begon hij, ‘dat is een lang verhaal maar ik ben in principe op vakantie met mijn dochtertje’.

Opgelucht dat op dat moment de ober kwam om het eten op te dienen knikte hij de charmante dame vriendelijk toe. Hij had nu even de tijd om over zijn verhaal na te denken. Zij keek hem nog steeds verwachtingsvol aan dus zei hij snel: eet smakelijk allemaal. Over de tafel klonk in alle toonaarden: eet smakelijk! Alleen zij maakte geen aanstalten, haar handen lagen nog steeds in haar schoot.