Fiets op hol

Ik ben erg in de war want mijn fiets is gestolen. Ik vind dat heel vervelend want nu kan ik niet meer naar mijn werk. Om nu dat hele stuk naar mijn werk te lopen daarin heb ik helemaal geen zin. Het enige wat erop zit om te doen is naar mijn werk te bellen. Misschien komen ze mij dan wel ophalen. Dat zou ik tof vinden. Nu maar hopen dat mijn collega’s al bereikbaar zijn en mij willen helpen. Er staan behoorlijk veel zaken op de agenda vandaag. Na drie keer proberen wordt de telefoon opgenomen. Het is Marieke. Ik had het niet beter kunnen treffen. Marieke doet alles voor mij. Het is zo’n lieverd. Marieke komt me ophalen, het is voor haar geen enkel probleem. Ze troost me aan de telefoon al. Ook bij haar is onlangs nog een fiets gestolen en ze weet hoe vervelend dat kan zijn. Vervloekt zijn alle fietsendieven. Vreemd hoe Marieke nu reageert. Zij vloekt nooit en nu krijg ik ineens een kanonade over mijn hoofd geslingerd die ik hier niet durf te herhalen. Niets voor Marieke. Wat een diefstal los kan maken. Tien minuten later staat Marieke voor de deur. Ze heeft een piepklein autootje waar we samen amper inpassen. Snel rijden we naar het werk, het is toch stiekem al laat. Vlak voor het werk kruisen we de Hoofdstraat. Ho, ho, ho, ho, ik weet niet wat ik zie. Daar fietst mijn fiets. Zeker weten, dat is hem. Ik herken hem aan de bloemetjes op de bagagedrager. Achtervolgen, achtervolgen, die fiets. De fiets slaat via de Hoofdstraat de Beukenlaan in. We zien hem nog net aan het einde van de bocht de Eikenlaan opschieten. Heb jij hem herkend, vraag ik Marieke? Hij komt me zo bekend voor. Ja nu je het zegt. Ik herken hem ook. Is dat niet …? Nee, nee, dat kan echt niet. Marieke en ik schieten keihard in de lach. Marieke geeft nog wat gas bij. Dat houdt die dief nooit lang meer vol. We hangen nu bijna met onze neus op de bagagedrager. De fietsendief kijkt achterom en is behoorlijk in paniek. Marieke en ik weten het nu zeker. Het is hem. We herkennen hem beiden uit duizenden. Zullen we hem nog een beetje op stang jagen? Marieke geeft in de kleine straatjes nog wat extra gas bij. De dief wordt langzaam opgedreven. We zien het zweet van het gezicht afspatten. Daar, daar, we rijden hem klem. Nu. De fietsendief glijdt onderuit. De fiets slingert over de straat en de dief gaat er vandoor. Kijk eens, kijk eens, hij kan ook nog rennen. Ongelovelijk maar waar. Nooit gedacht dat hij dat zou kunnen. En hard. Hij rent heel hard. Marieke en ik moeten kiezen. Of de achtervolging inzetten of de fiets redden. We kiezen voor de fiets. Hij zou zo maar de gracht in kunnen vallen. De fiets. Hij hangt namelijk met de trapper op de rand. Het is kantje boord. Ik ben hardstikke opgelucht. er zijn maar weinig zaken die ik kan missen. Mijn fiets is er een van. Na mijn werkdag ga ik even bij de politie langs. Ik wil toch aangifte doen van de diefstal. Zeker ook omdat we de dader hebben herkend. Marieke gaat met me mee. Met twee staan we altijd sterker. Wel dames, het is wel een heel vreemd verhaal wat jullie hier komen vertellen. Een fiets die gestolen is en daarna weer opduikt met dief. Een dief die jullie kennen? Geloven jullie het zelf? Hoe heet ie dan? Hoe zag ie eruit? We staan met onze mond vol tanden. We kunnen namelijk beiden niet meer op de naam komen van de dief. Dinges, dinges … Ja, hoe heet ie nu ook alweer?