Jij wilt natuurlijk niet al te veel zeuren, en al helemaal niet te boek staan als iemand die overal een punt van maakt, maar gisteren vloog er een paarse banaan door de tuin.
“Er vloog een paarse banaan door de tuin”, zei jij tegen jouw vriendin.
“Dat kan niet”, reageerde zij. “Bananen zijn geel.”
Jouw vriendin is behoorlijk algemeen ontwikkeld, maar wel van het type ‘wat ik niet gezien heb, dat bestaat niet’. Afgezien van de paarse kleur was het een archetypische banaan. Een centimeter of twintig lang, krom zoals het hoort, en je kon nog precies zien met welk uiteinde hij aan de boom had gehangen.
Jij belde direct de politie.
“Er vloog een paarse banaan door de tuin.”
“Wilt u melding maken van een ufo?”
“Nee natuurlijk niet, het was een echte banaan, paars weliswaar, maar toch een banaan. En trouwens, een ufo aangeven doe ik nooit. Voor je het weet denkt iedereen dat je een fantast bent, en ik zie de krantenkoppen al voor me: Inwoner uit Almere ziet fruit vliegen.”
“Maar wat wilt u dan?”
“Aangifte doen van het schenden van mijn privacy. Je kunt blijkbaar niet eens meer rustig in je tuin zitten zonder dat er bananen langs je heen scheren. Daar zouden jullie eens wat beter op moeten letten. Meer patrouilleren, meer blauw op straat, nou ja, u begrijpt wel wat ik bedoel.”
“Ik begrijp u volkomen.”
“Dat mag ik hopen, want als u er geen paal en perk aan stelt, dan is mijn tuin straks vergeven van de paarse bananen. En als je niet uitkijkt ook nog van de grijze mandarijnen.
“Maar mijnheer, voor grijze mandarijnen bestaat er beleid hoor. We proberen ze echt wel af te vangen en terug te sturen naar het land van herkomst. Maar ja, soms schiet er wel eens eentje tussendoor.”
Jij wilt natuurlijk niet al te materialistisch overkomen, en al helemaal niet te boek staan als iemand die overdreven zuinig is, maar jij snelde naar buiten om de auto in de garage te zetten.

Categorieën: Maatschappij

Mosje

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

13 reacties

Anne · 15 september 2006 op 20:21

Oh Mosje, wat heb je weer een uiterst symphatiek typje geportretteerd! Enne, het einde is uitstekend! Ik zie hem rennen!

WritersBlocq · 15 september 2006 op 22:00

Gaaf! Volgens mij was het een Almeerse vib, die vloog laatst ook al over mijn balkon. Ik heb hem nog net een zwieper richting de oostgrens kunnen geven 😛

KawaSutra · 16 september 2006 op 03:12

Surrealistische humor met een waarheid in het midden, laat ik het zo maar omschrijven.
Ik ben niet zo weg van de jij-vorm; ik vind het, wellicht ten onrechte, wat belerend overkomen en het leest simpelweg niet zo soepel. Maar ja, hapklare brokken kun je nu eenmaal niet verwachten van Mosje. 😛

Prlwytskovsky · 16 september 2006 op 10:49

Hier op de 9e etage hebben wij veldmuizen terwijl beneden in het veld de duiven bivakeren, maar ja: ik zie ze wel vaker vliegen. 😉

KingArthur · 16 september 2006 op 11:24

Moskaans stukje weer. Leuk. Ik sluit me ook wel aan bij het commentaar van Kawa, die jij vorm vind ook ik niet prettig lezen. Maar daar had ik al eens eerder melding van gemaakt.

Kees Schilder · 16 september 2006 op 13:59

jij zeurt niet Mosje.Ik heb ook wel eens een paarse banaan zien vliegen toen ik teveel gedronken had

DreamOn · 16 september 2006 op 19:41

Mooie column, ben het ook eens met diegenen die over de jij-vorm vielen.
Bij mij vliegt er weleens een hondje door de tuin! 😀

Ma3anne · 16 september 2006 op 19:44

Jij schreef, dat je het weer een grappige column vond. “Is dat zo?” zei hij.
“Ja,” zei jij.

Dees · 16 september 2006 op 19:56

Ik weet het niet…

DriekOplopers · 16 september 2006 op 21:13

Mijn leven is erg verwarrend. Zekerheden staan op de tocht. Er is meer dan de roemruchte paarse krokodil…

Driek

Trukie · 16 september 2006 op 22:47

En misschien zat er nog een minuskuul klein microcameraatje in de kant die aan de boom had gehangen.
Ik heb het niet zo op paarse bananen 😮
Maar jouw asocierende fantasie gaat er in als bananenmoes.

Mosje · 17 september 2006 op 01:07

Dank voor jullie reacties!
Er is heel wat te zeggen over het schrijven in de jij-vorm. Bijvoorbeeld dat het distantie kan scheppen tussen schrijver en geschrevene. Dat het een vorm is waarbij het kan zijn dat de schrijver niet de ander aanspreekt, maar juist zichzelf. Dat gekozen kan worden tussen het minder nadrukkelijke “je” en het meer nadrukkelijke “jij”. Dat ‘je” soms gelezen moet worden als “men” maar soms als “ik”.
Misschien open ik een keer een topic in het café om erover te verhalen.
De reden dat ik soms in die nadrukkelijke jij-vorm schrijf is gelegen in het feit dat, zeker hier op Cx, ontzettend veel in de ik-vorm geschreven wordt. En Mosje zou Mosje niet zijn als hij niet dacht: dat moet ook anders kunnen.
Natuurlijk kan het in de hij/zij-vorm, maar dat is een reeds veel betreden pad. Het schrijven in de jij-vorm komt veel minder voor, en daarom voor mij interessant om te onderzoeken.

Li · 17 september 2006 op 12:58

Ik snap het niet zo goed.
Van dat blauw op straat, bedoel ik.:-?:-P

Li

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder