Speelgoedwinkels bezoeken begin december is een opgave, om knettergek van te worden. Ik ging op zoek naar dat ene gezelschapsspel. En ik wist precies wat ik wilde kopen, wat voor mij betekent dat ik echt niet van idee verander door een praatje van een aardige verkoper. Sinds kort hebben wij in ons grote mooie dorp een hele grote speelgoedwinkel met een Amerikaans en Aziatische klinkende naam. Ik was er nog niet eerder geweest, maar het leek mij de beste plek om snel te slagen.
Ik verbaasde me al direct bij binnenkomst, want men kon kiezen voor een mandje of een heuse winkelwagen. Deze speelgoedmagnaat heeft het groots aangepakt en ongelooflijk veel mensen lopen daar in de speelgoedsupermarkt met en winkelwagen vol speelgoed. De rijen bij de kassa zijn niet misselijk en de uitgewinkelde mensen zijn een heleboel eurocenten lichter.

Door de detectorpoortjes liep ik naar binnen en daar stond ik voor de zo’n 20 meter brede schappen en vijf rijen hoog met allerlei spelletjes. Ik heb niet geteld maar ik schat dat ik kon kiezen uit wel een 300 spellen. Maar net die ene, die ik zocht zag ik niet en ben dus maar op zoek gegaan naar iemand die hier beter de weg wist. De verkoper kon mij vertellen dat hij vanmorgen vroeg, nog precies twee van die spellen had, maar ze stonden er nu niet meer. Hij probeerde mij nog wel een gelijksoortig spel aan te smeren, maar helaas voor hem ben ik niet om te praten.

Weer buiten gekomen loop ik richting winkel nummer twee en denk terug aan de tijd dat ik zelf uren voor onze plaatselijke speelgoedwinkel ‘De kindervriend’ kon staan. Turend naar een alsmaar rondrijdende trein en de mooiste babypoppen. Dat was nog een gewone winkel met een Hollandse naam en met een echte poppendokter. Ook deze winkel stond propvol, maar er heerste een vriendelijke en vooral kindvriendelijke sfeer.
Ook flitst door mijn hoofd, een neefje van een jaar of zes, waar ik als 20 jarige tante wel eens logeren ging. Van zijn moeder hoorde ik later, dat hij wist precies wanneer ik kwam en dan stond hij al uren van te voren klaar met zijn ganzenbordspel, hij had het ooit van mij cadeau gekregen. Ik moest dan nog voor ik koffie kreeg een spelletje met hem doen. Jaren ben ik zijn ‘ganzenbordtante’ geweest.

Ook winkel nummer twee kan mij niet helpen aan het gewenste spel, dus vervolg ik mijn weg naar nummer drie en vier. Inmiddels draaien alle spellen voor mijn ogen rondjes en begin ik duizelig te worden van de krijsende kinderen in deze winkels.
In een van de winkels lopen een moeder en bijna volwassen dochter gezellig samen, zo lijkt het ten minste uit de verte.
Als zij iets dichterbij komen, hoor ik de moeder zeggen: ‘Dit lijkt mij een leuk spel, vind je niet Cindy’
‘Mam, wij spelen nooit geen spelletjes, waarom zou je dan een spelletje kopen’
‘Dat komt omdat we alleen maar spelletjes in de kast hebben voor kinderen tot 10 jaar, dit is leuker voor ons’
‘Mam, ik ben geen spelletjesmens, nooit geweest ook’, Cindy slaakt een zucht en loopt richting de afdeling met cd’s.
De moeder volgt met veel tegenzin haar dochter, zij had toch graag eens een spelletje gespeeld met haar dochter, zie ik in haar ogen.

Eindelijk in winkel nummer vijf heb ik geluk en ook nog eens de mazzel dat dit spel vijf euro goedkoper is dan ik had verwacht. Vrolijk neuriënd loop ik weer buiten met het ingepakte spel. Missie geslaagd.

Nog een paar dagen wachten op pakjesavond, dan mag het spel uitgepakt en zullen wij, helaas zonder onze spelletjesgekke dochter, het spel spelen. En geloof me in de eerste week dat onze dochter, over ongeveer een jaar, weer voeten op Hollandse bodem zet spelen we dit spel weer samen.
Voor die tijd zullen we dit en andere spellen nog vaak spelen met vrienden en familie. Wij houden gelukkig allemaal wel van spelletjes.

Categorieën: Actualiteiten

pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

14 reacties

arta · 7 december 2006 op 18:46

[quote] Wij houden gelukkig allemaal wel van spelletjes.[/quote]
Enigzins jaloers gelezen, want bij mij lopen 2 kinderen rond die totaal niet tegen hun verlies kunnen, waardoor mijn zin in spelletjes ook erg gedaald is!
Goed geschreven, en leuk om even mee te winkelen!
🙂
*aanvulling*
Kolonisten van Catan is mijn favoriet!

DriekOplopers · 7 december 2006 op 20:47

Tsja, spelletjes… Abalone, dát vind ik leuk. En Risk. Hoog tijd voor de nationale ColumnX Risk-dagen…

Leuk geschreven Pepe. En ik gun je dat je de terugkeer van dochterlief inderdaad heel uitbundig mag vieren met Ganzeborden, Mens-erger-je-niet, Monopoly en -uiteraard- Scrabble!

Lieve groet,

Driek

Ma3anne · 7 december 2006 op 20:59

O leuk! Ik kom gauw een spelletje meespelen.
Goeie column. Zelfs speelgoedland is een soort Intratuin geworden dus? (Ben in geen eeuwen meer in een speelgoedwinkel geweest. Gelukkig niet, als ik het zo lees.)

Liefs van de Triviant-tante. 😉

Li · 7 december 2006 op 22:03

Je zou er in de put van raken 🙂
Overvloed wordt zo langzamerhand verarming.

Weet je wat ik nog steeds leuk vind? Hoedje Wip en zo’n visspel met een hengel waaraan een magneetje bungelt.

Li

DriekOplopers · 7 december 2006 op 22:08

[quote]Hoedje Wip [/quote]

Als ik wip zet ik altijd mijn hoed af… 😀
Dat dan weer wel…

Driek

pally · 7 december 2006 op 22:54

Leuke spelletjescolumn, Pepe.

Ik hou van scrabble en pim pam pet.
En inderdaad Li, dat spelletje met die magneetvissen en vlooienspel.

groet, Pally

KawaSutra · 7 december 2006 op 23:12

Ben wel een beetje bang voor de overlevingskracht van het Ganzenbord, maar wie weet. Dankzij jouw column komt die misschien nog eens onder het stof vandaan. ‘Hoedje wip’ en het hengelspel kan ik me ook nog goed herinneren. Helaas was de wip niet tegen al teveel enthousiasme bestand.

SIMBA · 8 december 2006 op 08:01

Pfffff, ja die mega-speelgoed-winkels, vreselijk.
Kwijlende of jankende kinderen, volwassenen die inladen alsof ze bij de Aldi lopen en ongeinteresseerd personeel.

Goeie column!
Ik zweer trouwens bij Monopoly (met geld! niet met de creditcard)

KingArthur · 8 december 2006 op 15:46

Het ligt er maar net aan wat voor spelletje er gespeeld wordt of ik ervan hou of niet :-).

Ben wel benieuwd naar welk spel je op zoek was.

Mup · 8 december 2006 op 16:20

@King; naar Ganzenbord natuurlijk:-)
Ben maanden op zoek geweest naar de spelregels, heb nog een oude versie in de opslag:-)
Ik kom echt gauw bij je spelen,

Groet Mup.

Bitchy · 8 december 2006 op 16:21

Ik ben verslaafd aan spelletjes, aan wat voor spelletje dan ook, vind het heerlijk!
Goed geschreven, ook de achterlijke drukke en grote speelgoedconcerns. Je liet me beseffen dat de kleine speelgoedwinkels met hun aparte *geurtjes* bijna zijn verdwenen!!

pepe · 8 december 2006 op 16:26

Hihi, Mup bemoei je er toch niet mee, ooit lang geleden WAS ik de ganzenbordtante, vanaf nu spelen we met de nieuwste aanwinst, genaamd
Da Vinci bordspel.
Ganzenborden doe ik ooit wel met de kleinkinderen 😉

King Arthur, dit Da Vinci spel is echt een gaaf spel vol mysteries. Morgenavond spelen we weer een spelletje.

Iedereen bedankt en heel veel speelplezier, een CX-spelletjesdag lijkt me best leuk 😉

Catladylia · 8 december 2006 op 18:19

ben ook gek op die ouderwetse bordspelletjes en heb er nog heel veel. Jammer dat tegenwoordig alles hightech moet zijn 😕
Leuke column, Pepe!

WritersBlocq · 9 december 2006 op 16:39

Wat een lief verhaaltje!
Mag ik ook eens komen Da Vinci borden (gans op het menu?)
Liefsknuffeltje van de Pau

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder