Het zijn de eenvoudige dromen die mij het meest blijven hangen en me sterk aan het denken zetten. Ze zijn zo persoonlijk, redelijk en ‘bereikbaar’. Dichtbij genoeg om ze te voelen, maar te ver weg om je eraan vast te klampen. Langzaam ontglip je aan je onderbewustzijn en word je wakker in de realiteit. En dat is soms voldoende om je hart te breken. Op misschien enkele fragmenten na, ben ik niet het type die dromen kan herinneren wanneer ik ontwaak. Maar de dromen die me altijd zijn bijgebleven en waarschijnlijk nog voor lange tijd zullen bijblijven, zijn de gruwelijke dromen waarin ik mijn moeder verlies in de meest krankzinnige situaties. Deze wil ik iedereen graag besparen omdat het niet relevant is voor mijn boodschap. Worstelend in mijn droom probeerde ik dan zo snel mogelijk te ontwaken en wanneer ik daarin slaagde, wist ik niet snel genoeg de slaapkamer van mijn moeder te vinden. Enkel ter bevestiging van het feit dat ik droomde. Tegenwoordig, levende zonder haar, lijkt het of mijn onderbewustzijn en bewustzijn van rol hebben gewisseld. De dromen die ik nu heb met mijn moeder in de hoofdrol zijn aangenaam en betreffen vaak doodgewone situaties. Er gebeurt niets bijzonders en dat is ook niet nodig. Ik geniet intens van haar aanwezigheid. Ik zie haar praten en lachen alsof er nooit iets veranderd is thuis. Kennelijk besef ik nu ook onbewust hoeveel voldoening je kan halen uit simpele dingen. Dit zijn dromen waaruit ik nooit meer wil ontwaken. Zo hoort de realiteit te zijn. Ik voelde me, naarmate ik ouder werd, steeds sterker naar m’n moeder toe groeien. Ze was een geweldige vrouw met een wijsheid waar ik geen genoeg van kreeg. De realiteit bepaalt echter dat ik voortaan haar aanwezigheid slechts kan genieten wanneer ik over haar droom. En zelfs dat heb ik niet voor het kiezen. De nare dromen van vroeger zijn werkelijkheid geworden en de dromen van nu bestaan uit de fijne herinneringen van vroeger.

Categorieën: Algemeen

8 reacties

WritersBlocq · 18 oktober 2008 op 17:30

Welkom, met dit best heftige verhaal.

Je schrijft lekker. Probeer iets meer in alinea’s te stijlen en pas op met spreektaal zoals ‘me’, en je bent er!

Groetje, Pauline.

Mup · 18 oktober 2008 op 20:07

Welkom, mooi debuut!

Groet Mup

KawaSutra · 19 oktober 2008 op 03:05

Helemaal eens met WB.
Opvallend eigenlijk, die spiegeling zo halverwege je leven. Maar het geeft ook rust, alles valt uiteindelijk op zijn plek. Dromen zijn niet altijd bedrog maar worden soms pijnlijk bewaarheid.

pally · 19 oktober 2008 op 14:38

Mooie column met inhoud, welkom hier!

groet van Pally

arta · 19 oktober 2008 op 19:46

Erg mooi!
Zinnen als ‘Deze wil ik iedereen graag besparen omdat het niet relevant is voor mijn boodschap.’ zou ik echter vermijden. Jeschrijft zo duidelijk datde lezerhet er zelf uithaalt.
Maarre, nogmaals: Mooi debuut!
🙂

KrankJorum · 20 oktober 2008 op 06:00

Hartelijk dank voor jullie reacties. Mede door de columns op deze site heb ik de smaak flink te pakken gekregen om mij het schrijven meer eigen te maken. Het commentaar neem ik graag in ontvangst. Iemand tips om de lezer over één onderwerp te blijven vermaken zonder in herhaling te vallen? Succes met jullie schrijven,

Gr.

Mien · 20 oktober 2008 op 14:00

[quote]De nare dromen van vroeger zijn werkelijkheid geworden en de dromen van nu bestaan uit de fijne herinneringen van vroeger.[/quote]

De column in 1 zin samengevat. Mooi en knap!

Mien

Dees · 20 oktober 2008 op 15:05

Ja hoor, bekijk en beschrijf het uit diverse invalshoeken en perspectieven en terzijdes die erbij horen, maak van 1 onderwerp liever 1 rode draad en tackle er je hele belevingswereld mee, dan kan je lezers blijven boeien en herhaal je misschien soms wel, maar dan toch zonder te herhalen. Kan heel mooi zijn!

Wat dit stukje betreft, het is erg een op een. In volgende zou je er meer details in kunnen verwerken, just a thought. Succes 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder