Voor haar gevoel heeft ze altijd gewacht. Hij zal ooit haar hand hebben vastgehouden toen ze klein was. Op de foto waar ze met haar broer naast hem staat heeft hij losjes een arm om hun smalle schouders gelegd. Voor de foto. Op een 8 mm filmpje ziet ze hem met een strak gezicht naast de auto staan terwijl zij en haar broer in de camera kijken.
Ze weet nog dat ze hem observeerde, deze man die op vakanties pas tot leven kwam. Zo leek het in haar herinnering maar misschien kwam het door de foto’s. Foto’s van het dagelijkse leven werden toen amper gemaakt. Soms wilde ze dat ze zich alles kon herinneren maar misschien had ze juist te veel gezien. Ze wist nog wel hoe haar ledikant eruit zag waar ze sliep. Het licht door de gele gordijnen, de galerij, de parkeerplaats voor het gebouw waar een auto over haar tenen was gereden. Ze vond het raar dat het geen zeer deed. Hoe haar duim tussen de deur van de woonkamer was gekomen, dat haar moeder haar had opgetild en naar de huisarts één blok verderop was gerend met haar duim half los, verpakt in ijsblokjes. Dat haar moeder soms haar haren streelde. Als ze dat nog allemaal wist, waarom wist ze dan niks van hem?
Jaren gingen voorbij en ze hield hem argwanend in de gaten. Haar intuïtie vertelde haar om afstand te houden van deze man. Volgens mama was hij bang voor haar blik. Ze weet niet wat haar blik hem vertelde. Soms wenste ze dat ze haar gedachten nog terug kon halen maar ze zijn voor altijd verdwenen.
Het leek haast of zij onzichtbaar was. Haar moeder en broer niet. Wat ze al jong begreep was dat zij sterker moest zijn dan hij. Daarom weet ze zeker dat ze dingen heeft gezien die ze toen niet goed begreep.
De periode voor het einde begreep ze het. Het was te veel.
Toen hij verdween mistte ze niks. Niet de spanning en de angst. Niet het slapen met een mes onder haar matras. Verder was er niets om te missen. Toch bleef ze altijd op hem wachten. Ze bleef hopen dat hij op een dag zou komen, haar zou vertellen wie hij was en haar zou vragen wie zij was geworden. Tevergeefs.
Soms dacht ze na over hoe het had kunnen zijn als hij er nooit zou zijn geweest.
Drie jaar geleden is hij overleden.
De eerste grote liefde van elk meisje is haar vader. Onvoorwaardelijke liefde leert zij van de eerste man die haar koestert, beschermt en weer opraapt als ze valt.
In haar volwassen leven heeft ze vaak gewacht op mannen die er niet voor haar konden zijn. Ze heeft hen gevraagd te blijven en van haar te houden. Ze heeft gehoopt dat ze haar wilden leren kennen. Tevergeefs.
Ze begrijpt eindelijk dat het niet aan haar ligt. Zíj hebben iets gemist.
20 reacties
Mien · 4 april 2016 op 08:06
Elektra bewerkt als realistisch sprookje. Het raakt. Pas wel op voor te veel herhaling van dezelfde woorden in een zin. Dat leest niet lekker. Het had voor mij ook iets compacter gekund. Ik twijfel nog over de zin waarin je uitlegt dat vader overleden is. Die had voor mij misschien weggelaten mogen. Mooie column.
Esther Suzanna · 4 april 2016 op 23:14
Ik heb het verhaal van Elektra opgezocht, Mien. Ik kende het niet. Er is niet veel over geschreven eigenlijk. Twee versies waarin ze haar ouders vermoord uit wraak. Dat gaat wel iets ver maar diep in de kern zijn ‘haatgevoelens’ soms wel aanwezig bij velen die niet de perfecte ouders hadden. Als we heel eerlijk zijn tenminste en vooral ook nog totaal ontoerekeningsvatbaar (pubers). Toch kreeg Elektra spijt. Als je je ouders zou doden dood je een deel van jezelf tenslotte.
Mien · 5 april 2016 op 08:41
Elektra (en Oedipus) worden in het theater van ons leven veelvuldig als thema opgevoerd. In kunst, filosofie, wetenschap, enz … Gezond mee omgaan is de kunst. 😉
Yfs · 4 april 2016 op 08:55
De somberheid en verbittering die ik meteen al proef beloven een column met diepgang. Je lijkt iets door te willen laten schemeren in plaats van iets daadwerkelijk te vertellen en dat is naar mijn gevoel niet helemaal goed gelukt. De rol van ‘de man’ valt op meerdere manieren te interpreteren waardoor ik geen conclusies durf te trekken. Je verhaal behoeft voor mij althans toch nog een toelichting. Ondanks dat ik je column 3 keer heb gelezen heb ik als lezer misschien toch nog iets ‘gemist?’
Mosje · 4 april 2016 op 09:17
Een verhaal dat veel te interpreteren over laat. Wel mooi. Maar het zou natuurlijk kunnen dat ik iets heel anders lees dan jij bedoelt
Dees · 4 april 2016 op 09:56
Daar is ze weer! :thumbup:
Ik vind het mooi geschreven. Erg cryptisch, waarmee je moeilijk, moeite, moeizaam overbrengt op mij als lezer, Erg cryptisch, waarmee ik wel met vragen blijf zitten.
StreekSteek · 4 april 2016 op 10:16
Mooie opbouw met flarden uit het geheugen en de innerlijke strijd die voortvloeit uit die herinneringen en angst. Toch resteert aan het eind een onbevredigend gevoel: angst neemt niet af als bedreiging niet meer zichtbaar is. Laat het bij de strijd: de twist naar de eigen verlatingsangst ligt voor de hand maar doet niet zo ter zake hier. Waarom heb je hem niet doodgestoken?
Meralixe · 4 april 2016 op 11:42
Het blijft inderdaad zoals ik ook hierboven lees wat te wazig. De lezer kan zelf het grote verhaal invullen maar kan er dan zoals Mosje schrijft geweldig naast zitten.
Ik kan ook wel begrijpen dat een duidelijke ‘een koe een koe noemen’ zoals wij dat hier in Vlaanderen zeggen, te veel emoties kan oproepen bij de auteur.
Esther Suzanna · 4 april 2016 op 11:59
Dit heb ik gemist. 🙂 De eerlijke feedback van jullie, lezers. Dank jullie wel.
Ik begrijp dat het vaag lijkt en cryptisch was niet de opzet. Nog nooit heb ik over ‘deze man’ geschreven omdat ik dat niet kon. Dat wat de tekst doet vermoeden was niet het geval. Zelfs zijn moeder (mijn oma dus), broers en zussen waren op hun hoede voor hem en dus probeer ik te achterhalen wat hem bezielde. Dus wat jullie beschrijven, ‘iets gemist’, klopt haarfijn.
De man die ik beschrijf was voor iedereen die hem heeft gekend een enigma. De ‘relatie’ met de man die mijn vader was heeft mij lang parten gespeeld en misschien is deze column, die ik zo moest schrijven omdat ik het niet anders kon, wel een inleiding om meer antwoorden te vinden. Al blijft het altijd gissen want hij is er niet meer.
pally · 4 april 2016 op 12:19
Pijnlijke column, Esther, over een meestal gemiste vader. Ook ik begreep niet zo goed wat er aan de hand moet zijn geweest. Door dat mes onder je kussen kreeg ik incest ideeën, maar ik kan er ook volkomen naast zitten. In elk geval heeft hij je nooit een gevoel van veiligheid gegeven. En dat is een basis die je erg hebt gemist. Mooi, dat je er nu over kan schrijven, hoe versluierd ook, dat doet er eigenlijk vooral voor jou toe…
Snarf · 4 april 2016 op 12:41
Compliment voor de moed om de complexe relatie met je vader aan het papier toe te vertrouwen en te publiceren op column x.
Ooit heb ik een soortgelijke column geschreven. Ik vond dat lastig! Heb verschillende versies gemaakt en naast elkaar gelegd. Uiteindelijk is het een tekst geworden, waarbij realiteit en fantasie elkaar afwisselen. Is dat een idee …?
Fem · 4 april 2016 op 13:27
Een stukje van jezelf blootgegeven, knap! Ik was ook wat verward, maar het stoorde me niet…
Esther Suzanna · 4 april 2016 op 13:47
Wow. Stil van.
Nog een toevoeging en dan op naar de volgende ‘vrolijkere’ column.
De ontoereikendheid van woorden om een complexe familiedynamiek te duiden blijkt bij het verwoorden van een eenzijdige visie (de mijne).
Het meest pijnlijk is eigenlijk dat niemand over hem wil spreken. Te pijnlijk. En ik, dochter van ‘het zwarte schaap’ draag zijn nalatenschap en blijf achter met vragen die nooit beantwoord zullen worden. Ik kan alleen maar stukjes nemen uit mijn persoonlijke file om een beeld te schetsen van de man die hij was. Met al het lelijke maar ook zeker het mooie. Geen bitterheid, ja, als klein meisje wilde ik hem vermoorden (niet echt) maar hij was de hand die mij voedde. Nu als volwassene is er geen bitterheid, Yfs. Wel teleurstelling en vooral nog steeds een intense pijn over wat niet was en zelfs compassie voor de man die bijna alles heeft gemist.
Rob van Meer · 4 april 2016 op 19:03
Een mysterieuze column die prikkelt tot doorlezen en nadien nog nieuwsgieriger maakt. Mooi gedaan! Wel heb ik een paar opmerkingen.
De eerste alinea; je begint vanuit een ‘haar’ perspectief en springt in de tweede zin meteen naar ‘hij’. Dat verwarde mij.
Bij de derde zin las ik ‘ze’ ‘haar broer’ en ‘hem’ en moest meteen twee keer lezen om de zin te begrijpen. Die zin zou ik krachtiger (actiever) schrijven, bijvoorbeeld: “Samen met haar broer staat ze naast hem op de foto. Zijn arm ligt losjes om hun smalle schouders.” Voor jou misschien te staccato? 😉
Maar… wat je naar mijn idee ook kan doen. En nu zeg ik iets gewaagds: schrap die hele eerste alinea eens? Als je begint met de tweede alinea zit je meteen in het verhaal. Volgens mij kan dat hier heel goed. (Korte) inleiding is echt niet altijd nodig.
Twee keer met ’tevergeefs’ eindigen in twee alinea’s zou ik voorkomen. En omdat ik een naar mannetje ben, wijs ik je op een spellingsfout: “… miste ze niks”.
Voor zover mijn reactie. Ik lees je column nog een keer door. Vanaf de tweede alinea 😀
Esther Suzanna · 4 april 2016 op 23:06
Dank je wel Rob. Ik heb niet zo op de stijl gelet maar je aanwijzing is zeker zinnig. Eigenlijk kan ik helemaal niet goed schrijven trouwens, hardnekkig blijf ik dezelfde fouten maken. Een soort blinde vlek in mijn brein… 🙂 Ik doe wél mijn best.
Rob van Meer · 5 april 2016 op 08:31
Daarom is onderbouwde kritiek ook belangrijk. Met respect voor ieders werkje 🙂 Iedereen heeft zo zijn eigen schrijfstijl. Dat is alleen maar goed.
arta · 4 april 2016 op 20:53
Poeh, Esther.
Al lezende herkende ik zo bizar veel in jouw verhaal, dat ik het er koud van kreeg.
Ik las dan ook geen vaagheid, slechts openheid en puurheid.
Erg mooi.
Esther Suzanna · 4 april 2016 op 23:08
🙁 … Dank je wel 🙂
Odette · 6 april 2016 op 09:54
Ik kan niet goed tegen mannen die in hun “vijftig” sterven. Dat komt te dichtbij en erover praten kan ik nog altijd niet. Mijn vader stierf voor ik een echte relatie met hem kon opbouwen. Hij was geen slechte man maar hij was ook niet heel erg geschikt voor het gezin. Jouw verhaal komt daarmee best dicht in de buurt en daarom raakt het me zijdelings.
Ik ontdekte dat ik er wel over kon schrijven. drieëntwintig jaar na het overlijden van mijn vader heb ik die nacht in twee stukken beschreven. Teruglezen is lastig maar het heeft zoveel geholpen in de verwerking.
Blijf erover schrijven en probeer bijvoorbeeld verschillende versies, in verschillende tijden en schrijven in de derde persoon enkelvoud, alsof je erbuiten staat, wil ook nog wel eens helpen.
Ik vind overigens, dat je wél heel goed kunt schrijven. Maar schrijven is een werkwoord en dus moet je soms herschrijven en schrappen. Doorgaan. Je kunt dit.
Esther Suzanna · 8 april 2016 op 11:24
Dank je wel Odette 🙂