Gewichtsperikelen…

Ik heb onlangs een stevig gesprek gevoerd met mijn weegschaal. En dan niet rechtstreeks, maar via mijn schepper. Was even nodig. Ik was namelijk de avond ervoor na het douchen op het ding gaan staan en ontdekte op het digitale schermpje, naast elkaar, een drietal cijfers. Nu staan daar altijd wel drie cijfers, ware het niet dat er normaal gesproken een komma tussen staat. En die ontbrak die avond. Tenminste, daar leek het op. Maar vanwege het ontbreken van een bril, zet hem uiteraard vóór het douchen af, had het maar zo kunnen zijn dat ik het niet goed had gezien. Met die troostende gedachte ben ik het bed ingestapt en in slaap gesukkeld. De volgende ochtend wederom de confrontatie aan gegaan, nu met bril. De uitslag was klip en klaar:  de komma bleek inderdaad verdwenen. Drie hatelijke cijfers prikten in mijn ogen…

Nu ben ik normaal gesproken niet zo van de paniek. Ben vanuit mijn dagelijkse beslommeringen wel wat gewend. Bovendien: mijn periode als beoogd fotomodel ligt alweer een paar jaartjes achter mij, en mijn balletcarrière is met schoenmaat zevenenveertig ook geen doorslaand succes geworden. Daarnaast  is mijn zichtbare gewicht goed voor het opa-beeld wat het bij mijn kleinkinderen oproept. Zo weten ze bij wie ze moeten zeuren als ze thuis hun zin niet krijgen. Opa snoept. Dus wij ook. Zoiets. Wat dat betreft zijn die drie kommaloze cijfers eigenlijk geen probleem. Maar toch…

Het is voor mij een grens. Een barrière. Honderd kilo klinkt anders dan negenennegentig komma vijf. En eenmaal over die grens, gaat het snel. Ik zie mezelf dan al in zo’n TV programma rondhuppen. Opgegeven door mijn familie. Opa heeft obese. En dan staat straks die Toos Tutteprut bij me op de stoep. Wendy van Dijk. Met dat uitgestreken Ushi-gezicht. Ze staat daar om mij uit te leggen dat ik vanuit een morele familie-plicht iets met mijn lijf ga doen. En dat ik dan in een veel te klein sportbroekje over het beeldscherm huppel omdat die komma weer terug op het weegschaalschermpje moet. Ronduit verschrikkelijk.

En dat Wendy dan uiteindelijk met grootmoeders centimeter aan komt rennen om mijn buikomvang vol in het zicht van de camera op te meten… En dat ik dan een jaar later wederom voor de camera sta. Compleet met een afgetraind, leeggelopen en daarom opgerold vel, doorklieft met een vleesspies om de handel bij elkaar te houden… Nachtmerries krijg ik ervan.

Zit vanwege dat spookbeeld sinds kort aan het rauw. Op eigen initiatief. Peen, sla, ui, tomaat, rauwe witlof en andere gewichtsverlagers. Terwijl ik in de keuken sta te kijken naar de calorie-arme kookkunsten van mijn echtgenote, sijpelt vanuit de kamer het mier en mierzoete geluid door van Twarres. Het fragiele federlichte zangduootje van een paar jaar geleden… Ze zingen het fantastische nummer “Wer BistRo”.

Krijg in één keer beelden van ons stam-cafétje in de stad wat vergezeld gaat van een bijna niet te temmen drang naar een enorme zak patat met een stevige kwak mayonaise…  Klote komma.

Brompot