Relativeren mensen, anders red je het niet.
Alles is erg, maar alles heeft ook humor. In wie geloofde God eigenlijk? In zichzelf? Als ik zeg dat ik in mezelf geloof, zeuren mensen meteen weer. Bedoelde God niet dat je in jezelf zou moeten geloven? Hij had alleen de pech dat hij God was, de pech dat iedereen dacht… “hij gelooft in God.” God heeft gehandicapten gemaakt, drankgebruikers, drugsgebruikers, mensen die in Hem geloven, allemaal ‘rare mensen’ bij elkaar. ‘Hij laat mensen automutileren’. Ok, vaak wordt er wel eens wat bezuinigd bij bedrijven, maar zo wordt snijden in het personeel toch niet bedoeld? Mijn cliënte hield ook nogal van snijden. Dat kind zat helemaal vol met krassen. De link naar auto’s is ook snel gemaakt. “Meisje, dat is toch niet mooi. Je vriend gaat het niet volhouden met jou hoor. Een auto met krassen ruil je toch ook na in voor een gave auto.” “Is niet mooi hé,” zei ze en ze keek me met een glimlach aan.

Relativeren mensen, anders red je het niet.

Op een gegeven moment ga je toch over alle narigheid nadenken en dan wordt je down. Ik was laatst zo down als een mongool. Mongolen, ja, het staat in de Dikke van Dale, dus mogen ze gewoon zo genoemd worden. Dat het ook als scheldwoord wordt gebruikt kunnen zij niet zo veel aan doen. Zij gebruiken het overigens zelf ook als scheldwoord. Ik verdenk mongolen ervan, dat ze eigenlijk helemaal geen mongolen zijn. Mongolen mogen ongestoord naar mooie vrouwen kijken en onder kwijlen, aan hun zak knikkers zitten, neuspeuteren én opeten. In het openbaar even de komkommer uit de broek en gewoon lekker gek doen, want ze zijn toch al niet ‘normaal’.

Relativeren mensen, anders red je het niet.

Joden hebben lange neuzen, vrouwen hebben ‘lange tenen’. Joodse vrouwen hebben gewoon erg veel pech. Negers hebben lange… en dat is dan weer niet erg. Alleen iemand uitschelden voor neger wel. Alleen als een zwarte zwarte zegt en een blinde blinde, dan kan het opeens wel. Blanken vinden negerzoenen niet kunnen, terwijl negers er zelf het hardst om lachen.

Iets heftiger dan blinde of zwarte is kanker. Is dat eigenlijk wel zo? Wie ben ik om te bepalen wat erger is? Kanker is een erge ziekte. Iemand een kankerlijer noemen is verschrikkelijk. Ik heb in mijn leven een hoop kankerlijers gekend. Mijn opa, mijn tante, mijn buurvrouw, de opa van mijn beste vriend en nog vele anderen. Ze waren stuk voor stuk toppers én kankerlijers! Als ik ze dat toefluister, glimlachen ze, althans degene die het hebben overleefd.

K, het is die K klank, ik denk dat als de ziekte kanker niet had bestaan, het scheldwoord er ook was geweest. Zeg nou zelf, AIDS klinkt niet. Kut wel. Een kleine wijziging in het woord K, kan wel, maar dan woord een andere groep niet blij. Kakker!! Het klinkt ook lekker moet ik zeggen. Terwijl het ook een ramp is om kakker te moeten zijn. Een duurdere auto moeten kopen dan je buurman, ook op golf gaan (terwijl je het niet leuk vindt, maar hij doet het ook terwijl hij het eigenlijk ook niet leuk vindt) etc.

Relativeren mensen, anders red je het niet.

Wie zegt dat iets zo hoort? Wie zegt dat vloeken niet hoort, want het lucht wel op. Wie zegt dat geloven hoort, want oorlogen gaan altijd daarover. Wie bepaalt of beter gezegd wie verzint die dingen. Net als trouwen, kinderen krijgen en tot in de eeuwigheid bij één persoon blijven. Van mij hoeft dat allemaal niet hoor, maar alles mág wel.

Relativeren… Helaas moet er eerst altijd iemand overlijden om in te zien dat we ons allen druk maken om de dingen die er eigenlijk niet toe doen…


10 reacties

WritersBlocq · 17 september 2006 op 20:06

Ben blij dat jij het zegt en niet iemand die bij z’n volle verstand is :laugh:

Siebe · 17 september 2006 op 23:14

De bekende kwaal van deze columnist: het gaat over alles en daardoor over niets. Over volstrekt niets! En er heeft nota bene niemand hoeven overlijden om mij dat in te doen zien ofwel, tot die relativering te komen.

Ik weet nooit goed wat het bij jou is, zo ook weer bij deze column. Die gespeelde luchtigheid enerzijds en dat geforceerde shoquerende anderzijds, die overigens beide bij hun uitwerking missen maar dat terzijde, om uiteindelijk uit te komen bij – ja, waarbij nou eigenlijk? We wisten allemaal al lang en breed dat we op het moment dat we een dierbare verliezen alles dat we tot dan toe belangrijk achtten aan een ernstige heroverweging onderhevig laten zijn. Dus wat is de strekking precies? Wat wilde je nou zeggen dan? Dat het goed zou zijn wanneer er weer eens iemand uit onze nabije omgeving zou overlijden? Ik mag hopen en aannemen van niet. Wat is het dan wel?

Kortom, veel kabaal maar wat het vooral doet is rammelen vind ik. Gerammel van veel open deuren bovendien. Zou het niet eens een uitdaging kunnen zijn om die brij eens wat te kanaliseren?

Kanaliseren columnist, anders red je het niet.

KawaSutra · 18 september 2006 op 01:04

Och, de boodschap is duidelijk: relativeren. De argumenten zijn er ook. Nu de uitvoering nog.
Waar zullen we eens mee beginnen, de column of de reacties. 😀

BrokenHalo · 18 september 2006 op 10:42

Joden hebben lange neuzen, vrouwen hebben ‘lange tenen’. Joodse vrouwen hebben gewoon erg veel pech.

Hahahahaha…. ge-wel-dig! :laugh:

Mosje · 18 september 2006 op 12:48

Nou Siebe, dat noem ik nog eens van leer trekken.

Ik mis trouwens ook wel wat in de teksten van Discoverme. Als ik ze goed lees, dan hebben ze vak iets cabaretesk. Zouden ze op een toneel uitgesproken worden door een cabaretier, ondersteund met de nodige lichaamstaal, dan zouden ze best wel leuk zijn, vermoed ik.
Helaas werken dat soort teksten op papier nauwelijks. Ooit de tekst van een cabaretvoorstelling in boekvorm gekocht? Nooit doen, daar is geen moer aan.
Ook in dit stukje herken ik de poging om ironisch, humoristisch te schrijven. Het komt niet zo heel erg goed uit de verf.

Eddy Kielema · 18 september 2006 op 14:55

[quote]Relativeren mensen, anders red je het niet.[/quote]

De herhaling van deze zin doet ook mij vermoeden dat het hier om een cabarettekst gaat. Best lollig op papier, maar wellicht nog lolliger op een podium (mits door de juiste persoon uitgesproken).

Discoverme · 18 september 2006 op 17:26

Cabaretesk is misschien het goede woord..steeds meer heb ik ook de drang om het podium maar eens te gaan beklimmen…met columns/teksten uit het verleden (zie op columnx) als handvat.

Over cabaret in boekvorm…het is (vaak) alleen leuk, als je het leest met de betreffende persoon in je achterhoofd. Dat idee heb ik ook bij mijn eigen stukken, de lezer kent mij niet en dat zorgt er soms voor dat mijn stukken niet goed overkomen (uiteraard ligt dat ook aan mezelf). Waar ik soms rare stukken aflever, ben ik zelf erg tevreden over en andersom (lezer tevreden en ik minder tevreden over mijn stuk)..

Siebe · 18 september 2006 op 17:53

Leuk dat je dat zo zegt Discoverme! Ik denk namelijk dat dat ook zo is. Mosje heeft wat dat betreft op sympathiekere wijze verwoord wat ik min of meer ook bedoel. In die context heb ik bij het schrijven van mijn eerste reactie zelfs nog overwogen een vergelijking met Hans Teeuwen te maken. Of Brigitte Kaandorp for that matter. Om zo’n warboel op papier uit te laten komen is gewoon gruwelijk moeilijk zo niet ondoenlijk. Door zo rucksichtsloss te vragen naar wat je nu precies wilde zeggen was dat mijn eigenlijke punt. En wanneer Hans Teeuwen dat op podium doet, dan weet je gewoon dat het een warboel is en dat die waarschijnlijk nog veel groter zal worden ook want daarvoor kom je per slot van rekening naar hem kijken. Met acteertalent, mimiek en wat voor talenten daar verder maar voor nodig zijn zou een gespeelde warboel op toneel wel eens stukken aantrekkelijker kunnen zijn dan op papier.
Overigens realiseer ik me mijn eigen handicap op dat punt, als behoeftige voor kop-lijf-staart structuren. Ik ben zo vrij te denken dat iets dergelijks in een column echter ook wel degelijk noodzaak is.

Stand-up columnist, anders red je het niet!

Gr
S

Discoverme · 18 september 2006 op 18:51

Je hebt volledig gelijk wat betreft kop-lijf-staart…Bij dit stuk had ik echter te maken met een heel duidelijk lijf/middenstuk..en was het overlijden eigenlijk niet mijn aanzet (sterker nog, er was op moment van beginnen niemand overleden…toevalligerwijs wel bij het afronden van het stuk) Ikzelf ben iemand wiens sterkste (hulpverlenings/persoonlijke) kracht relativeren en humor is…vanuit dat punt wilde ik werken. Voor jou waren het misschien een hoop open deuren omdat je zelf ook goed instaat bent te relativeren, maar geloof me (en dat weet je waarschijnlijk ook), meer mensen kunnen het NIET. Goed: Column-technisch is dit niet mijn sterkste column..gezien de reacties op andere sites is de boodschap wel overgekomen en dat was bij deze column eigenlijk het belangrijkst, het herkenbaarheidsgehalte (van groot belang voor een cabaretier ;))

Jv · 20 september 2006 op 21:29

Goede column! Maar ik heb over bepaalde zaken een andere mening.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder