Donderdagmiddag. De letters h t/m z worden tussen 16.00 en 17.00 uur verwacht, zegt het vaccinatiebriefje.
Mevrouw Trawant en ik behoren tot de risicogroep die het voorrecht heeft de remedie tegen de veelbesproken griep als eerste te mogen ontvangen.
Ri-si-co-groep. Waar is de tijd gebleven dat ik met de hele klas in de rij naar het gymlokaal marcheerde om een TBC krasje te halen.
En nu ineens vreest men dat zonder vaccin de zaak op mijn leeftijd weleens beroerd af zou kunnen lopen.
Zoefff, daar ging mijn leven .En vrij naar John Cleese vraag ik of ik er nog een kan krijgen. Nee, sorry op=op. De rij begint al op 100 meter voor de huisartsenpost. Het regent en het wordt al donker, oude bladeren strijken langs de ruitenwissers.
Tientallen auto’s voor ons moeten een plek zien te vinden op de parkeerplaats, die niet op een pandemie berekend is.
Tegelijkertijd proberen de wagens die al geprikt zijn het terrein te verlaten. De oprit is te smal om de twee stromen ongehinderd te laten passeren.
Een slalom volgt. Vooruit insteken, achteruit gedwongen worden, weer oprijden, rustig met de koppeling ,bijsturen, raampje open kan het ?.
Vervolgens een plek vinden of spieden naar iemand die vertrekt, dáár !
Te laat, een brutale hufter is net voor ons met een klein beetje meer gas de lege ruimte ingedoken. Andere bestuurders zitten als gebiologeerd achter hun beslagen ruiten met de neus op het stuur.
Even later sluiten we aan in de volgende rij die zich tot voor de glazen deuren uitstrekt. Briefjes bij ons? Zonder briefje geen prik. Weten we zeker dat we niet de strookjes voor de vervolginjectie bij ons gestoken hebben..? Onverklaarbare zenuwen.
Als ik nog geen mexicaanse griep had, dan krijg ik hem nu wel. Hoesters, proesters en kuchers, wandelende virusbommen die zich verdringen rond een van de behandelkamers.
Veel te nauwe ruimte. Natte jassen gaan uit, bloesjes,spencers en overhemden worden opgetrokken, armen ontbloot. Lillende oude armen, hier en daar een tattou, sieraden rinkelen, elk decorum verdwijnt in deze toevallige anonieme massa die als een kudde schapen naar de trog schuifelt.
“Je voelt er niks van hoor”, roept iemand naar een bekende die enkele plaatsen achter haar in de rij staat.
“Nou die andere heb ik wel gevoeld hoor”, klinkt het terug.
“Ja maar deze niet.”
“Oh.., nou we zien wel meid..!
Het heeft een soort joligheid, een schoolreisje en straks met z’n allen onder de banken.
Maar ook iets engs. Of heb ik te lang naar Rob Trip en zijn indrukwekkende docu reeks over de oorlog gekeken. Opgepakt, bijeengedreven.
In een oogwenk is de spuit gezet en duwen we ons naar buiten, terug de miezer in.
Over drie weken nóg ’n keer.


7 reacties

Prlwytskovsky · 15 november 2009 op 17:21

“Over drie weken nóg ’n keer.”
Moet je dan weer een letter meebrengen? :eh: En wat als de H t/m Z nu op zijn?

lisa-marie · 15 november 2009 op 20:50

Als je de gang van en naar de prikkamer overleefd wat moet je dan nog met de mexicaanse griepprik 😆 😆

KawaSutra · 16 november 2009 op 00:00

Sterkte Trawant, bij de volgende keer.

SIMBA · 16 november 2009 op 08:31

Hier precies zulke taferelen. Het parkeren van je auto was al een staaltje “survival of the fittest” er had een natuurlijke selectie plaatsgevonden. Ik was door! Dus ik stormde naar binnen maar liep al snel vast in DE rij.
Wat een toestanden! Het was voor het eerst dat ik bij deze elitegroep hoorde, maar de huisarts heeft me beloofd dat ik vanaf nu élk jaar mag :wave: :hammer: (maar eerst volgende week nog, ik ben alvast in training)

Kortom: leuk stukje Trawant! 😀

Avalanche · 16 november 2009 op 08:56

Beeldend omschreven. 😀

pally · 16 november 2009 op 12:47

[quote]Elk decorum verdwijnt in deze toevallige anonieme massa die als een kudde schapen naar de trog schuifelt[/quote]
Mooi getypeerd, Trawant!
Leuk stuk.
Hier in de Betuwe was het verwonderlijk stil bij de dorpsdokter. Er stonden vier prikkers klaar en die vochten om klanten, bij wijze van spreken.Ik stond binnen twee minuten buiten en de parkeerplaats was voor driekwart leeg. Misschien is de Linge toch te ver van Mexico… 😀

groet van Pally

Ma3anne · 16 november 2009 op 19:25

Afgelopen vrijdag kreeg ik van iemand een gratis kaartje voor een try out van de a.s. oud/nieuwjaarsshow van Freek de Jonge. In een klein bom- en bomvol zaaltje, een tweehonderd a driehonderd mensen in carre-opstelling. O, wat was Freek leuk in deze intieme voorstelling met zijn geklungel en uitgeprobeer en missers en vondsten. Veel improvisatie ook. Kortom, ik ben weer helemaal fan. Niks geen geazijnzeik. Ik vond hem milder kritisch (misschien iets te mild zelfss) en gewoon aardig en grappig.

Maar daar gaat het allemaal niet om hier.

Waar het wel om gaat: Hij vroeg of er mensen waren die de Mgriep al gehad hadden en wie zich hadden laten inenten of dat wilden laten doen. Niet te geloven: niemand had die griep nog gehad en slechts twee mensen waren ingeënt. Verplicht, omdat ze in de zorg werken. Niemand wilde zich verder nog laten enten.
Volgens Freek was dit hetzelfde beeld als in de twee eerdere try outs in andere plattelandsuithoeken van het land.

Dus wij vroegen ons met ons allen af: :eh: :eh: :eh: :eh:

@ Pally: jij woont kennelijk ook in zo’n achterlijk gebied, waar mensen zich niet door zo’n hype laten opjagen. 😀

En dan aan de schrijver van dit stukje zelf:
Helemaal niet erg dat er twee stukjes van jou achter elkaar staan. Heerlijk om te lezen. Al ben ik het niet eens met jouw kijk op de billen van Hanneke, maar dat schrijf ik daar straks wel onder.

Geef een antwoord