Ik inhaleer en trek je geur mijn geheugen in.
Met mijn neus tegen je huid sla ik deze op. In díe neuronen die als laatste worden getroffen, wanneer mijn brein in de toekomst gaat dementeren.
Want deze geur wil ik me het langs herinneren: die unieke, ietwat weeïge, maar heerlijke babygeur. Dat ongeëvenaarde vermogen van Moeder Natuur om negatieve geurtjes te bannen uit je systeem, is mijns inziens bepalend voor moederliefde. Zodra je eerstgeborene het levenslicht mag aanschouwen en uit dankbaarheid zijn volle blaas ledigt over je slappe, pijnlijke buik, begint de beproeving. Een breed geurenpalet passeert de maanden daarop de revue. Waar vaders, een flauwte negerend, even subtiel wegkijken, buigen moeders zich nog steeds kirrend en vol adoratie over hun spruit, onderwijl de kleffe darminhoud van de billetjes schrapend. En waar vaders kokhalzend hun toevlucht nemen tot de vaat, veegt moeders met een gelukzalige glimlach het “mondje terug” van het nieuwe tapijt.

Tot je op de overloop je sweater ziet staan, stijf van de kots. De spiegel je plots de uitgroei in je haar toont en je borstvoedingsbeha ineens spuuglelijk is.
De maatschappij trekt aan je, de plicht roept. Het is tijd om terug te keren naar jezelf.

En daar race ik dan weer in mijn oldtimer van afspraak naar afspraak. Meetrillend op het ritme van 30 jaar oude mechanica, voel ik de zoogkompressen in mijn beha verzakken en vestig ik mijn hoop op het uitblijven van ongewenste lekkages op mijn schone trui. Wanneer ik mijn handen zie, die stevig het stuur onder controle proberen te houden, constateer ik dat de sudocrème onder mijn nagels zich niet zonder slag of stoot laat verwijderen.
Mijn neuronen komen in actie, ik ruik je geur en voel mijn trui plaatselijk nat worden.
Moeders is weer op pad, en hoe!

An.

Categorieën: Algemeen

9 reacties

Avatar

Fem · 29 januari 2008 op 18:43

echt iets om me op te verheugen 😀

Avatar

arta · 29 januari 2008 op 18:43

Leuk geschreven, An!
Weer een bevestiging dat ik geen typisch moeder-typje ben: Alleen de geur van Zwitsal baby-olie maakte mij blij! 😀

Avatar

lisa-marie · 29 januari 2008 op 19:15

Heerlijk geschreven 😀

Avatar

adriaantje · 29 januari 2008 op 21:43

Zo herkenbaar, maar vooral erg leuk beschreven. Ik val voor de titel!

gr
Adriaantje

Avatar

KawaSutra · 30 januari 2008 op 00:27

Nou dat met die geur heb ik als vader ook hoor. Alleen geen toeschietreflexen. 😀
Ik weet bijna zeker dat ik alleen aan de geur mijn kind zal kunnen herkennen. Ik duw nog elke avond bij het naar bed brengen mijn neus tussen zijn krullen. Heerlijk!
Prachtig geschreven met goed gekozen woorden.

Avatar

lagarto · 30 januari 2008 op 08:03

Daar heb ik het weer…ik denk alleen maar: Mooi.
En dat is dan ook het enige dat ik je zeg. Mooi.
Adios Lagarto

Avatar

Mup · 30 januari 2008 op 14:15

Ja Moeder Natuur, ze haalt mij te veel grapjes uit, mooi beschreven,

Groet Mup.

Avatar

pally · 31 januari 2008 op 22:59

Mooi en geestig beschreven.

groet van Pally

Avatar

ANekdote · 2 februari 2008 op 18:37

Dank voor jullie reacties!
En fijn om te lezen dat het ook voor mannen herkenbaar is, met uitzondering van de ongewenste lekkages… 😀

Geef een antwoord