Het had ook anders kunnen zijn … !
En daar zit ik dan, 60 jaar, biertje voor mijn neus, in mijn favoriete kroegje. Jan komt binnen, een iets te grote glimlach op zijn gezicht, vast wat te vieren. Ik realiseer me dat ik de laatste tijd weinig heb gelachen. Was daar ook een rede toe ? Verlaten door vrouw en dochters, valt er dan nog wat te lachen ? Jan komt naast me zitten en begint al druk doende te praten. Hij legt uit dat hij vandaag zijn laatste werkdag heeft gehad en zo meteen met zijn vrouw en zonen gaat uiteten en natuurlijk ook met zijn schoondochters en 3 kleinkinderen.

Onder tussen overdenk ik de afgelopen veertig jaar, want zolang heeft Jan bij die baas gewerkt. Veertig jaar terug, ik kwam net kijken, verliefd, gevreeën, zwanger, getrouwd. Had ik toen ooit eens nagedacht, had ik verder gekeken, behalve naar de leuke zussen van mijn (nu) ex-vrouw, dan mijn neus lang was. Twee dochters werden geboren, zo vlak na elkaar, huisje, boompje, beestje. Die groeiden en groeiden en werden steeds meer vrouwen, geweldig, spannend ook.

Ik hoor Jan maar door kletsen, hoe geweldig hij het toch heeft getroffen met die twee zonen van hem.

Ondertussen realiseer ik me dat ik vanaf mijn 38e eigenlijk geen fatsoenlijke baan meer heb gehad en dat de wijn, bier en calvados daardoor steeds meer mijn vrienden zijn geworden. Ik glimlach bij die gedachte, want dat maakt deze wereld toch wel aangenamer.

Jan vertelt ook dat zijn vrouw werkt, nog half jaartje, dan gaan ze samen verhuizen naar een kleiner huisje, ergens in Zeeland.

Ja, denk ik dan, lekker lullen. Mijn vrouw werkt ook, maar waarom eigenlijk. Kan ze niet gewoon beter thuis zijn bij mij, wel zo gezellig, die uitkering wordt toch wel gestort. En dan die dochters van mij, die hebben geld zat, waarom moet mijn vrouw toch altijd overal met ze mee naar toe, het geld groeit ons niet op de rug. Als ze mij nu eens meenemen, er is vast nog wel ergens een kroegje open.
En nu veertig jaar later, heb ik een ex-vrouw en ex-dochters, drink ik meer dan voorheen, heb ik een dame die mijn huis schoonmaakt, vergoed door de gemeente, en kan ik doen wat ik wil.

Jan geeft ook aan dat hij nu kan doen wat hij wil. Natuurlijk gaat hij eerst zijn zoon helpen met de verhuizing, maakt hij een poppenhuis voor één van zijn kleinkinderen en vliegt hij over drie weken met zijn vrouw naar Canada. Even op bezoek bij wat vrienden. Zijn glimlach gaat weer van oor tot oor, oude tijden herrijzen vertelt hij mij.

We zitten zo naast elkaar en onze leeftijden zijn nagenoeg gelijk, maar onze levens zijn twee uiterste. Ik realiseer me nu des te meer … het had ook anders kunnen zijn en ik bestel nog een biertje.

Categorieën: Diversen

12 reacties

viking · 11 april 2005 op 14:50

En ik maar denken dat Angelique een meisjesnaam is…

WritersBlocq · 11 april 2005 op 17:53

ik ook Viking?!
[quote]En nu veertig jaar later, heb ik een ex-vrouw en ex-dochters,[/quote]
dochters worden NOOIT ex. Ouders ook niet.

champagne · 11 april 2005 op 18:17

Mwa, ik vind het niet zo gemakkelijk lezen, verleden en heden door elkaar heen.
Het idee is op zich leuk; het vergelijk van 2 levens en de terugblik daarop…

Li · 11 april 2005 op 18:41

Alle ingredienten voor een goede column zijn aanwezig Angelique.
Maar je had beter in de hij-vorm kunnen schrijven.

[quote]Ja, denk ik dan, lekker lullen. Mijn vrouw werkt ook, maar waarom eigenlijk.[/quote]
Hier wordt het verwarrend omdat je dit eveneens in tegenwoordige tijd schrijft.

Louise · 11 april 2005 op 19:36

Het idee is leuk, maar ik word niet [i]gegrepen[/i] vanwege (inderdaad) dat gewissel van tijd. En eerlijk is eerlijk, ik verwachtte ook een vrouwelijke ik 😳

Mosje · 11 april 2005 op 20:12

Ik kan er geen touw aan vastknopen, maar ja, dat komt omdat ik zojuist een bod heb gedaan op de klittenkletser van Louise, en ik me nu al een kwartier lang afvraag wat ik daar nou precies mee moet.

pepe · 11 april 2005 op 21:31

Twee levens totaal verschillend.
Toch wil ik zeggen dat ik het knap vind dat je schrijft als of het om jezelf gaat. Zeker met de kennis dat ik weet dat jij een vrouw bent!

Beetje lastig te volgen, dat wel. Maar zeker wel doorblijven schrijven hoor;-)

Ma3anne · 11 april 2005 op 22:58

Euh… het leest niet lekker. Sorry. Op naar de volgende. 🙂

melady · 11 april 2005 op 23:51

Een mooi uitgangspunt voor een column, dat wel.
Er zit toch een bepaalde emotie in het verhaal, maar het leest een beetje krom.

En ik zit ook heftig in mijn maag met die klittenkletser van Mosje.
Het zal een soort dijenkletser zijn denk ik maar dan anders.

WritersBlocq · 12 april 2005 op 00:50

die mosje kletst wat af…

Angelique · 12 april 2005 op 00:52

Ik ben ook een meisje 🙂

Angelique · 12 april 2005 op 00:57

[quote]dochters worden NOOIT ex[/quote]
😡 gevoelsmatig wel hoor !

Bedankt voor alle tips. Misschien was het inderdaad handiger geweest om in de hij-vorm te schrijven. Maar op de één of andere manier was het wel makkelijk (voor mij zelf) om in de ik-vorm te schrijven. En ja, ik ben een meisje (?), nee, geen zestig (!) 😀

En Pepe … het was meer een soort van me afschrijven, dus het was voor me zelf ook een soort uitstapje zeg maar (of hoe je het ook wilt noemen) 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder