Onderstaande column is voor 90% berustend op waarheid, de overige 10% is iets anders verlopen dan wel iets aangedikt. Daar zat ik dan, achterin de politieauto, handen achter me rug, ingesnoerd in handboeien die ze net even te strak hadden aangedrukt, alsof ze daar hun kick uit moeten halen. Ik zat nog steeds heel verbaasd en verdwaasd voor me uit te kijken, want waarom zit ik hier eigelijk achterin deze auto met blauwe en rode strepen aan de zijkanten. Dat komt door het volgende:

Het was vrijdagavond, een uur of 11. Ik was net terug van mijn werk en had net heerlijk gegeten en gedouched. Jah, werken in ploegendiensten levert de gekste tijden op qua werk. Maar goed, dat terzijde. Ik had me omgekleed en was helemaal klaar om een avondje goed door te zakken met de vriendenploeg in onze stamkroeg. De vrienden verwelkomde mijn met een hartelijk gebrul wat door moest gaan voor een “biertje kerel” in koorvorm geschreeuwd. Ze zaten blijkbaar al even aan het goudgele vocht en het mocht de heren goed smaken. Na een kleine telling op tafel bleken de heren al een biertje of 40 te hebben genuttigd met z’n achten, en ze zaten er net een uurtje, dus het ging rap vanavond, dat kon nog wat worden. Al snel werden we verzocht het terras te verlaten, in verband met de regels die gesteld waren door onze vrienden in het blauw. Wij met de hele ploeg naar binnen en daar ging het eigenlijk al fout. Bij de ingang stonden namelijk een vijftal jongetjes van een jaar of 15 moeilijk te doen tegen de uitsmijter, want ze mochten niet naar binnen. Toen wij allervriendelijkst (lees ietwat luidruchtig) verzochten of de heren even aan de kant wilde gaan omdat wij WEL naar binnen mochten, kregen wij al een prachtige stortvloed van aanvullingen voor de dikke van dale over ons heen. Ik wist niet dat er zoveel bizarre creaties uit een 15 jarig mannetje konden komen.

Wij, als verstandige volwassenen, negeerde deze stortvloed en zette onze drinkmissie binnen voort. Het bier mocht mij niet smaken deze avond, je hebt wel eens zo’n avond helaas, dus ik zat de hele avond al heel braaf aan de pure cola, ik ben namelijk niet zo’n fan van de sterke drank, daar heb ik zonder moeite de volgende dag een knallende koppijn van, of het er nou één of tien zijn.
Rond een uur of drie ‘s nachts besloten we weer richting huis te gaan en liepen we naar buiten toe.

So far, so good, zou je denken, helaas bleek dit toch iets anders te verlopen. De opgeschoten 15 jarigen van eerder avond, bleken hun geluk ergens anders te hebben beproefd en waren bij een ander café toch binnen gekomen. Daar hadden ze ook nog kans gezien om iets teveel bier naar binnen te werken, want twee van de heren waren dapper bezig hun maaginhoud te doneren aan het plaatselijke rioleringssysteem. Vriendelijk zoals we zijn, riepen we hun bemoedigend toe dat ze het ergste achter de rug hadden, alleen de kater nog morgenochtend. De drie heren die nergens last van schenen te hebben, brulde van het lachen en klopte hun 2 brakende vrienden nog maar eens op de rug.

En toen, toen ging het ineens heel erg snel allemaal. Vanuit t niets stonden er ineens 2 auto’s met zwaailichten op het dak en rood blauwe striping vlakbij ons. Vier oververhitte helden in het blauw stormen de auto uit en roepen gelijk dat we moeten blijven staan, want ze zijn van de politie, joh echt, dat hadden we nog niet door, *zucht*

Wat wij wel niet dachten aan het doen te zijn. Aangezien ik de helderste (lees nuchterste) van het hele stel was, voelde ik mij geroepen om de heren in het blauw te woord te staan. Ik vertelde hun vriendelijk dat wij zojuist uit één der cafés kwamen en aldaar een gezellige avond hadden gehad en nu onderweg waren naar huis. Of wij het normaal vonden minderjarigen dronken te voeren. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik probeerde de opperheld nog duidelijk te maken dat we de jongetjes niet eens kende, maar dat was al niet meer boeiend voor de rakkers. Ik ging een bon krijgen voor openbare dronkenschap, baldadigheid en het vervuilen van de openbare weg. Ik ging hier heel normaal tegenin, want ik was niet dronken, niet baldadig en had al helemaal de openbare weg niet vervuild.

Ik wilde zelfs nog meewerken aan een blaastest, maar ook dat was overbodig voor de heren. Ik was schuldig, dat stond vast, ongeacht wat ik zelf te zeggen had ter verdediging. Ik moest per direct mijn legitimatiebewijs overhandigen. Toen ik dat in de snelheid niet één, twee kon vinden, werd me in niet mis te verstane taal te kennen gegeven dat ik aangehouden ging worden als ik me niet per direct zou legitimeren. Ik probeerde nog te zeggen dat ik bezig was voor dhr. Held van morgen, maar het was al te laat, Ik was aangehouden. Toen ik zei dat ik het hier niet mee eens was, aangezien ik mijn paspoort bij me had, werd er direct gedreigd met pepperspray, als ik niet direct zou meewerken. Ik zeg nog tegen die ééncellige dat ik me wel kan legitimeren en dus niet aangehouden hoef te worden, maar toen had ik het helemaal gedaan. Ik werd door drie heren in het blauw besprongen en tegen de, niet al te schone, grond aan gesmakt. Ik schrok hier nogal van, dus mijn eerste reactie was overeind te komen. DAT had ik dus NOOIT moeten doen. Ik voelde een korte straal in mijn gezicht en daarna nog maar één ding, namelijk PIJN, onnoemelijk veel pijn. Heel mijn gezicht stond in de fik en ik kon niets meer zien, want ik kreeg simpelweg me ogen niet meer open.

Mijn vrienden waren het ook niet helemaal eens met de gang van zaken, hoorde ik uit het geschreeuw vanaf de achtergrond. Ik werd hardhandig in de boeien geknald, opgetild en in een wagen gedonderd.
Ongelooflijk, wat zijn ze dan ineens stoer, als je niets meer kan doen. Als het allemaal weer wat rustiger is geworden, krijg ik “nazorg” van een agent. Dit houd in dat ze iets in me ogen spuiten, waardoor ik weer enigszins iets kan zien. Als ik mijn rooddoorlopen, doch blauwe kijkers weer op de wereld sla, zie ik een alleraardigst gezichtje voor me verschijnen. Het is een vrouwelijke collega van de bruten die mij zo behandeld hadden eerder. Ze begon zich duizendmaal te verontschuldigen voor het optreden van haar collega’s, maar dit hoorde ik maar half. Ik wist niet dat agenten ook in deze uiterst mooie uitgave waren geproduceerd. Ik accepteerde excuses, want ik kan niet boos zijn op een mooie vrouw. Ze vroeg wat er was gebeurd en nadat ik alles had uitgelegd en ze mijn paspoort uit mijn binnenzak had gehaald en had bekeken, maakte ze me los en mocht ik de auto uit.

Wat ik toen zag, zal ik nooit meer vergeten. Al de kroegen waren uitgelopen, omdat er weer iets gebeurde op het marktplein en ik was het middelpunt van de aandacht. Ik was een held, omdat ik voet bij stuk had gehouden en mijn gelijk had gekregen. Een luid gejuich ging er dan ook op toen ik de wagen uitstapte. Nadat ik had geconstateerd dat mijn paspoort nog in het bezit was van de engel in het blauw, vroeg ik haar daarom, die ze me met een knipoog teruggaf. Ik snapte er niets van.

Al met al een rare avond bedacht ik me onderweg op de fiets naar huis. Heerlijk die koele wind langs mijn oververhitte gezicht. Thuis gekomen gooi ik mijn zakken leeg en mijn kleding in de was. Als ik mijn paspoort op mijn bureau gooi, valt er een geel papiertje uit wat ik met schrik herken als een kleurplaat annex boetepapier van de helden van morgen. Ik pak het met trillende handen op, en lees wat erop staat. Het blijkt het telefoonnummer van de engel in het blauw te zijn. Of ik haar wil bellen, want ze wil privé nog wel het één en ander goed maken, zoals ze zelf zegt. Ik besluit haar te sms’en en heb volgende week mijn date met mijn engel in het blauw.


9 reacties

Boukje · 16 juni 2011 op 19:38

Brrrrrr…
Niet te lezen!
De ene fout na de andere en het gaat nergens over.
🙁

Spherios · 16 juni 2011 op 20:56

Jammer dat je het niet te lezen vind.
Dit is een column die ik de ochtend na dit voorval heb geschreven, en heb er met opzet niets meer aan veranderd nadien, omdat het een beschrijving is van zoals ik het heb meegemaakt.

Ben wel benieuwd naar de fouten, zijn dit taalfouten ( goed mogelijk, aangezien ik daar niet altijd even goed op let) of zijn het zinsfouten of schrijffouten?

hoor het graag van je.

Groetjes,

Spherios

Mup · 16 juni 2011 op 22:02

Hoi Spherios,

Voor een column is hij veel te lang, meer een kort verhaal, de lengte haalt de kracht eruit, vind ik.
Je hebt wel een leuke vertelstijl.

Foutjes; achter me rug, me ogen, moet echt zijn mijn, veel ‘en toen’ en onnodig hoofdletter gebruik zoals DAT PIJN en NOOIT.

Hoop dat je er wat aan hebt,

Groet Mup

phoebe · 16 juni 2011 op 22:17

Dit is veel te langdradig, een colum hoort korter en krachtiger. Het lijkt heel wat te worden met de handboeien en pepperspray, maar het uiteindelijke einde is nog niet eens de helft zo krachtig als het ‘bijna-einde’, als je in de wagen zit.

[quote]Onderstaande column is voor 90% berustend op waarheid, de overige 10% is iets anders verlopen dan wel iets aangedikt.[/quote]

Ik zou het niet hebben geschreven, je haalt je hele column onderuit door dit te zeggen. Niemand verwacht dat een column altijd op waarheid berust. Als je het toch wilt schrijven zou ik eerder zeggen: De onderstaande column berust voor 90% op de waarheid, de overige 10% is wat aangedikt.

[quote]handen achter me rug[/quote]
= handen achter mijn rug of m’n rug.

[quote]want waarom zit ik hier eigelijk achterin deze auto met blauwe en rode strepen aan de zijkanten[/quote]

Deze zin vraagt om een vraagteken, geen punt.

[quote]Jah[/quote]
Dit woord bestaat niet?

[quote]De vrienden verwelkomde mijn [/quote]
De vrienden verwelkomden mij

[quote]dikke van dale [/quote]
Is een naam dus met hoofdletter..

Dit is nog maar alinea 1 en 2. Mijn grammatica is zeker niet mijn sterkste punt, maar zo zou ik nooit een column hebben ingestuurd. Zelfs de spellingcheck van Word haalt de meeste van deze fouten er wel uit.

Volgende keer: korter, krachtiger en zoveel mogelijk fout-vrij!

Mien · 17 juni 2011 op 07:55

Non fictie, fictie of mix, whatever ???
Volgende keer bondiger en boeiender maken door je tekst in te korten en niet te veel op te poetsen. Voor het inzenden even een blauwe of rode spellingschecker over je tekst heengooien of een editor inroepen.
Verder een goede binnenkomer. Welkom @ CX.

Mien met petje

Boukje · 17 juni 2011 op 08:34

Ik denk dat iedereen op columnx weet, dat je een tekst na het schrijven nog zesendertig keer om moet draaien, controleren en uitdunnen.
Zelfs dan blijft er nog wel eens een foutje achter.

Ik was gisteren mischien een beetje cru, sorry.

Alsnog welkom op CX.

Groetjes Boukje. 😎

Chris · 17 juni 2011 op 10:34

Hmm, te lang voor een column?? Meer een kort verhaal?? Ik heb naar plaatsingscriteria gezocht en ze niet gevonden. Ook heb ik vergeefs op het internet gezocht naar http://www.korteverhalenx.nl

Voorlopig plaats ik mijn korte verhaaltjes daarom ook maar op columnx. Er is er al weer een in aantocht, zo gaf mijn inbox vanmorgen aan.

Aan de opbouwende commentaren heb ik verder weinig toe te voegen. Gewoon lekker doorgaan waar je mee bezig bent en gebruikmaken van de tips die je op dit platform krijgt teruggekoppeld.

Spherios · 17 juni 2011 op 19:31

Allemaal hartelijk bedankt voor de opbouwende kritiek. Na nalezen en bekijken van jullie opmerkingen kan ik jullie niet meer als 100% gelijk geven.

Ik zal in het vervolg beter opletten.
(zijn al wel een aantal columns ingestuurd zonder nakijken, aangezien die zijn opgestuurd voordat deze column geplaatst werd.)

Mup · 18 juni 2011 op 17:38

Goed om te lezen dat je de kritiek als opbouwend ervaart,

Groet Mup

Geef een antwoord