Omdat ik deels arbeidsongeschikt ben verklaard, ontvang ik periodiek het ‘Magazine’ van het UWV.
Het heeft de bemoedigende titel ‘Perspectief’, is mooi vormgegeven en op het eerste gezicht zelfs trendy en verfrissend te noemen.
Het kopje ‘Onder de mensen’ trekt mijn aandacht.
Ik ben wel benieuwd hoe andere mensen die maar half meedoen het dagelijks leven invullen zonder collega’s of tijd opslorpende baan.
Ik denk aan al die mensen die net als ik onvrijwillig, een jarenlang parcours achter de rug hebben.
‘Ziek’ zijn in onze huidige maatschappij is geen privilege, maar een oorlog die je moet zien te winnen. Soms zelfs een strijd op leven en dood. Er zijn maar weinig mensen die door de ballotage van het UWV komen.
Soms wordt er laatdunkend gesproken over mensen die niet volledig meedoen in onze maatschappij maar reken maar dat deze mensen een traject achter zich hebben waar veel gezonden aan onder door waren gegaan.
Als je als zieke eindelijk ‘erkenning’ krijgt voor je beperking dan rest je, volgens het magazine, onderstaande Tips om je leven nog enige invulling te geven.
Tip 1.
Maak een praatje in de wachtkamer van de dokter, tandarts, of spreek iemand aan in de supermarkt. Je kunt een kaartje op het mededelingenbord plaatsen of via Facebook nieuwe contacten leggen.
Tip 2.
Meld je aan voor vrijwilligerswerk.
Tip 3.
Drink een kopje koffie of maak een puzzel in een inloopcentrum.
(google op inloopcentra om te kijken of er een in jouw buurt is)
Tip 4.
Alleen eten is voor veel mensen confronterend. Uit eten is duur dus daarom is er Resto VanHarte, opgezet door vrijwilligers. Je kunt aanschuiven voor een hapje of drankje voor slechts een kleine bijdrage.
Tip 5.
Ga bloggen.
Tip 6.
Meld je aan bij een dating- of vriendschapssite.
Tip 7.
Repareer iets of laat iets repareren in het Repair Café.
Hoe goed bedoeld ook, tijdens het doorlezen van deze tips trekt mijn maag zich samen en voel ik een akelige moedeloosheid vanuit mijn brein, via mijn inmiddels afhangende schouders, richting mijn schoenen zakken.
Het is om te huilen zo triest.
Natuurlijk zijn er onder de ‘gezonde werkende bevolking’ ook veel mensen die zich eenzaam voelen. Dat is niet voorbehouden aan de kneuzen. Mijn onderstaande lijstje is geschikt voor kneuzen én niet-kneuzen.
Tip 1.
Bel wat vaker je vrienden en familie. Laat ze weten dat je behoefte hebt aan hun steun en gezelschap. Vergeet niet naar hun welzijn te vragen en of je iets voor hun kan betekenen. (beter dan wildvreemden aanspreken in de supermarkt…)
Het inschrijven bij een dating- of vriendschapssite is ook zeker een optie maar daar moet je voor open staan.
Tip 2.
Als je een drukke baan hebt of chronisch ziek bent is vrijwilligers werk niet altijd geschikt. Zelfs als vrijwilliger ga je een verplichting aan die je niet altijd kunt nakomen. Kijk eens in je directe omgeving of je op je eigen wijze iets voor iemand kan betekenen en andersom.
Tip 3.
Ga sporten. Als een sport bij een club of anderszins niet lukt door je gezondheid of drukke werkzaamheden, doe dan oefeningen thuis. Een matje op de grond en rekken en strekken maar. Zelfs liggend kun je nog fietsen in de lucht, of met gewichtjes aan de slag. Joggen of wandelen kan zelfs rond je huis. Denk simpel en klein, als je maar beweegt.
Tip 4.
Neem een huisdier. Het zorgt voor levendigheid, veel werk en je aandacht is minder op jezelf gericht. Bovendien heb je altijd iemand om mee te knuffelen als jij dat wilt.
Tip 5.
Nodig jezelf uit rond etenstijd bij familie, vrienden of buren en andersom.
Tip 6.
Ga schrijven. Een blog, column of een boek. Meld jezelf aan bij een schrijverscollectief en stuur je creaties in. Aandacht gegarandeerd. (bv ColumnX 😉 )
Als je niet kunt of wilt schrijven ga dan lezen of studeren, maakt niet uit over welk onderwerp. Boeken zijn perfect gezelschap.
Tip 7.
Iedereen is wel eens eenzaam. Maak er niet zo’n punt van en accepteer het gevoel. Wees je eigen beste vriend en maak het jezelf naar de zin.
Eenzaamheid zit tussen de oren want laten we eerlijk zijn, soms zijn we eenzamer in niet passend gezelschap.
In je eentje kun je doen waar je zin in hebt. Geweldig toch?
Als jullie nog aanvullingen hebben, schroom niet die te melden.
Álle tips zijn welkom.
26 reacties
NicoleS · 29 oktober 2016 op 07:37
Jeetje Esther waren dat serieuze tips van het UWV? Lekker in levend ja. Ze kunnen beter die van jou opnemen in hun magazine. Dieptreurig?. De column is wel heel goed geschreven. Knap!
Esther Suzanna · 29 oktober 2016 op 21:25
Dank je wel Nicole 🙂
Nummer 22 · 29 oktober 2016 op 08:30
?Tsja…eenzaamheid mag niet gestigmatiseerd worden. Nooit!
Geschreven vanuit compassie? Esther Suzanna.
Esther Suzanna · 29 oktober 2016 op 21:27
Exact. Samen delen enzo… 😉
Meralixe · 29 oktober 2016 op 09:04
Oei, nu al last van najaarsblues? En, het ergste moet nog komen… (jaarwisseling)
Ach, al dat verplicht geluk ons in de strot geduwd door de media!
Media vermijden?
Echt waar, ik zit bijvoorbeeld in de wachtzaal bij de dokter nog liever een uur lang naar de muur te kijken dan dat ik een Storry, Libelle of Dag allemaal in de hand neem. Ik haat deze volksmennerij.
Meralixe · 29 oktober 2016 op 09:05
Hm, vergeten… Goede column!!!
Esther Suzanna · 29 oktober 2016 op 21:29
Normaal lees ik ook geen bladen, Meralixe…dit was een ongelukkig voorval. 🙂
Nummer 22 · 29 oktober 2016 op 10:24
Een nagekomen reactie.
Een ander weet wel hoe de ander om zal moeten gaan met wat de ander ziet als een mogelijke kwestie: eenzaamheid. Maar lees nu -vandaagd- de zaterdag uitgaven van de landelijke bladen! Interieurs, Ove koken en kookboeken, wijn aanbevelingen, kledingkeuzes (VK magazine) en nu… jawel de feestdagen kunnen doorgebracht worden op een cruiseschip of ga naar York vanaf 49,= (GlL)), haal een verre liefde op met All you need is love, behang jezelf met de juwelen vanaf 1999 en gebruik de kortingsbon van 500,= (FD bijlage). Lees de verhalen van de ander die met de feestdagen en alle andere dagen naar deep down under gaan, geestdodende tv spelletjes gaan presenteren (Meis en vd Boom) of ga naar de kapper(m/v) met de bon uit uw lokale weekblaadje en laat u knippen, scheren, wassen, watergolven, permanenten, kleurspoelen, eyeliners, nep nailing of……. lees hier in Columnx ” Wokkuhlie”.
Wat een prive story voor dit weekend, het geeft een pnaorama dat de revu passeert waar een mens direct eenzaam van wordt.
Nummer 22 · 29 oktober 2016 op 10:25
Tjee… nog steeds koude vingers.. 😉 bij het typen. Sorry!
Esther Suzanna · 29 oktober 2016 op 21:30
🙂
Dees · 29 oktober 2016 op 10:26
Het is en blijft een lastig te adresseren iets, eenzaamheid. Ik werk bij gemeente Amsterdam en daar speelde vorig jaar de actie om ansichtkaarten naar eenzame mensen te sturen. Ik kon dan een kaartje schijven en die zou bij een willekeurige eenzamerd terecht komen. Ik heb het niet gedaan. Ik zat me zo eens in te leven en dacht bij mezelf dat ik me waarschijnlijk supereenzaam zou voelen als ik een kaartje zou krijgen van een gemeenteambtenaar om mijn eenzaamheid te bestrijden.
Ik vraag me af of je er eigenlijk iets over moet zeggen, zonder dat iemand er zelf over begint. No easy fixes.
Dees · 29 oktober 2016 op 10:27
Goede column, mooie mix kwetsbaarheid strijdbaarheid.
Esther Suzanna · 29 oktober 2016 op 21:31
Dank je wel Dees 🙂
Mien · 29 oktober 2016 op 11:16
Ach diep van binnen zijn we allemaal in meer of mindere mate eenzaam en ook deels werkeloos. Accepteren en delen deze hoedanigheid. Of voor jezelf houden en en dan niet klagen. Hoewel? Zelfs klagen heeft functie. Hoezo? Moet alles dan functie hebben? Nee, zelfs dat niet. Gewoon zijn in iedere hoedanigheid.
Ook dat mag, moet.
Desondanks een tip, gewoon omdat ik tippen leuk vind.
Ga of doe Yo!
Goede column ES. Stemt tot maat-schappelijk nadenken!
StreekSteek · 29 oktober 2016 op 11:27
Een tip om uit het wereldje te ontsnappen zie ik er niet tussen zitten; de mentale bevrijding is, denk ik, belangrijk. Ga als pestpipo op pad en houd bij hoelang dat goed gaat, organiseer een gangbang en houd bij wie het het langste volhoudt, rij door zoveel mogelijk eenrichtingstraten (vanaf de verkeerde kant) en houd bij hoelang het duurt voordat je de eerste bekeuring scoort. Het UWV zal smullen van de rapportage.
Bevrijding begint bij jezelf!
Esther Suzanna · 29 oktober 2016 op 21:32
Haha, ik neem je suggesties in beraad. 😉
Met een banaan aan een lijntje door de wijk lopen kom je ook al een eind…
Nummer 22 · 29 oktober 2016 op 13:41
Als de eenzaamheid uit het hoofd is verdwenen…
Sommigen van ons mensen kiezen juist hete eenzaam bestaan
Tip van UBE, de waakhond autoriteit mensen (U ben Eenzaam)
Eenzaam en eenzaamheid bepaalt u niet, dat doen wij! Tip 1. Kijk in de speigel en zie er is er nog 1.
Tip 2. Zeur niet want er is altijd ergens op deze wereld die nog eenzamer is.
Van die zaken, die stemmen tot nadenken
Esther Suzanna · 29 oktober 2016 op 21:36
Het punt is trouwens dat ik zelf eenzaamheid niet schuw. De mooiste gedachten en woorden komen er uit voort. Het is de blik van de maatschappij en de stilte eromheen…de zogenaamde sneuheid die ervaren wordt door de eenzame (indien die zich geobserveerd voelt of beoordeeld) en de niet eenzame boeit het niet omdat diegene nou juist ‘lekker volop in het leven staat’. Tot het moment voor hem of haar aanbreekt..Het is een stilzwijgend lot dat we allen dragen. Oops, en dit schrijf ik aan een absurdist. Hm..
emaessen · 29 oktober 2016 op 14:16
Sorry Esther, ik kan me voorstellen dat je dit allemaal zo ziet. Binnen de psychiatrie is het een verdomd goede lijst die van het UWV. Ik vrees dat de meesten voor ze zelfmoord nog niet eens dat soort dingen geprobeerd hebben. Voor de tweede lijst ben ik even niet in de stemming. Na 1 en 2 dacht ik al “voor je zelfs maar over zoiets begint met iemand die gedwongen heeft gezeten zul je echt kritisch zijn verhaal moeten horen”.
Uiteraard weet elke professional, net als de meeste patiënten, verdomd goed dat een sociaal netwerk het belangrijkste is om stabiel te blijven. In plaats van er zelfs maar een vinger voor uit te steken.
1 als je niet weet welke afdeling, krijgt zelfs de eigen familie niemand aan de lijn
2 de winkel die er ooit was (pen, papier, postzegels, enveloppen, kaartjes) is allang verdwenen
3 ooit belde je via de receptie vrij van abonnement tegen kostprijs, nu moet je tegen zeker het dubbele tarief kaarten voor een cel telefoon (zonder hok) gebruiken
4 krijg je bezoek mag je ze niet op je eigen kamer ontvangen, met mooi weer in de tuin en kun je roken anders binnen maar altijd met al het ander bezoek en meestal begeleiding erbij
5 voor de heren, keertje rukken? hopelijk slaapt je kamergenoot
6 licht uit bij het naar bed gaan? nee dan ziet de begeleding je niet
7 sociale vaardigheids training? zeker! een themacursus waar ze nog geen onderscheid maken tussen contact met je ouders onderhouden of snel even met de kassière kletsen
Reken maar van yes dat IK heel wat meer heb aan babbels met kassière’s dan familiecontact, of dacht je dat ik de voor lol een zwaar getraumatiseerde vrouw als partner kies?
Esther Suzanna · 29 oktober 2016 op 21:38
Ik begrijp je reactie niet zo goed. Volgens mij heb je het over iets heel anders, althans een extreme vorm van eenzaamheid of één die niet iedereen ervaart. Je klinkt heel erg boos iig. Zo boos ben ik niet. Ik ben helemaal niet boos zelfs. Eerder blijmoedig. En heel soms eenzaam. Dat is alles. 🙂
emaessen · 29 oktober 2016 op 22:30
Korte toelichting: Ik heb al eerder het gevoel gehad dat mensen soms over onderwerpen schrijven waar ze zelf nauwelijks ervaring mee hebben.
Ook de complete psychiatrie valt zo’n beetje onder UWV. Los daarvan zijn mijn ouders van de wederopbouw en niet bepaald gecharmeerd van een kind wat na een afgeronde studie al niet aan de bak kan komen.
Zoals ongetwijfeld bijna iedereen die onder de bijstand viel heeft iedereen wel zo zijn sores. Mensen zijn bepaald niet gecharmeerd om binnen elke kring waar ze contact zoeken zich ook nog voortdurend te moeten verantwoorden omdat ze geen baan zoeken.
Toegegeven je raakt een gevoelige snaar. Toch is mijn insteek dat je hiermee op je eigen kring doelt. In dat geval is eerst even die lijst van het UWV afkammen beslist de verkeerde methode.
Meer algemeen. Stel nu eens dat je net je baan kwijtraakt en amper tijd overhield voor het onderhouden van contacten en noodgedwongen in een compleet nieuwe omgeving moet beginnen? Wat is er dan handiger om voorlopig uit de buurt te blijven van alle probleemzones. Puur zodat mensen positief over je gaan praten begin je dan net door met mensen te babbelen die je regelmatig treft in winkels en zo.
Ik hoop dat ik nu wel duidelijk ben.
emaessen · 29 oktober 2016 op 22:35
Overigens ben ik net zo min boos hoor in tegendeel. Gek genoeg heb ik zo na Abraham, vergat helaas weer eens mosterd mee te nemen, het idee alsof de fuif nog maar net begint. Uiteraard sta ik wel stil bij allemaal rommel die ik onderweg vergat op te ruimen.
Esther Suzanna · 29 oktober 2016 op 22:49
De eerste zin van jouw toelichting bevalt me helemaal niet. Wie ben jij om te denken dat mensen niet weten waar ze over schrijven? Heb jij het alleenrecht op kennis van alle zaken? Bovendien is elk stukje ieders referentiekader en ging het over MIJN ervaring. Niet over de jouwe. Ik zou zeggen, schrijf er een stuk over. 🙂
emaessen · 29 oktober 2016 op 23:09
Excuses Esther! Het was beslist niet mijn bedoeling jou te schofferen. Zeker door er bij stil te staan dat hier best wel eens iets uit eigen ervaring in doorklonk had het best korter gekund. Overigens kon je wat dat alleenrecht betreft wel eens gelijk hebben want dat krijg je vanzelf als je niemand hebt.
Voor wat die opmerking betreft is het nogal kort door de bocht. Voor die twee weken dat ik terug ben is er nog maar een post waar ik me echt aan stoorde “kies 3”. Ik was al in the mood om eens lukraak allerlei lui als klankbord te gebruiken.
emaessen · 29 oktober 2016 op 23:11
Oh ja, mijn referentiekader tref je morgen om acht uur, maar dan hardcore! Maak je borst maar nat 🙂
Bruun · 31 oktober 2016 op 09:02
Goed geschreven. Vooral de zinsnede ‘soms zijn we eenzamer in niet passend gezelschap’ vind ik erg treffend. Want zo is het inderdaad.