Met mijn zusje van zes jaar kan ik enorm goed opschieten. Ten eerste zit zij nog niet in de puberteit, zoals mijn broertje, en ten tweede is ze heerlijk bijdehand. Zuslief komt ’s ochtends vroeg altijd naar me toe rennen om me een stevige knuffel te geven en vraagt standaard: “Lekker slapen?” Waarop ik “Ja” moet antwoorden, hoe erg de nacht ook was.
Vervolgens kijkt ze me uren niet aan, omdat Totally spies ongelofelijk veel interessanter is dan zus Isabeau. Haar ochtendgymnastiek bestaat uit het nadoen van alle schoppen, karateslagen en koprollen van The Spies. Nou is ze al behoorlijk sterk van zichzelf, maar sinds ze deze techniekjes nadoet, is het behoorlijk moeilijk haar een beetje in toom te houden. Mijn broertje kan haar al niet meer aan.
Het bijdehand zijn heeft zus van mij geleerd. Ik houd ervan het laatste woord te hebben en zij nu dus ook. Dat kan niet.
“Isabeau, grote neus!”
“Nee, Laverne grote neus!”
“Pardon?!”, waarop een zeer beledigde blik volgt, alsof ik haar voor alles dat ik kan bedenken heb uitgescholden.
Ook gaat ze graag met haar tijd mee, ze gebruikt nu het woord “loser” maar al te graag. Iedereen is een grote loser.
Vroeger had ze het woordje “sukkel” in haar geheugen gegrift, maar door heel vaak “sokken” te zeggen hebben we dat eruit gekregen. Als nu iemand “sukkel” zegt, antwoordt zij gelijk: “Mag je niet zeggen!”
Van “dondersteen” hebben we “dobbelsteen” gemaakt, maar nu nog een woordje voor “loser”…
Als Totally Spies afgelopen is, roept ze mij. Ik ga naar haar toe, en ja hoor, ik word het slachtoffer van haar net geleerde technieken.
En als ik haar met één vinger aanraak, is het gelijk “Lamelos! Kappen! Nouhou!”.
Dit is het moment, het moment om haar duidelijk te maken dat ik nu meteen mijn laatste woord terugwil. Maar voor ik het weet lig ik alweer languit op de grond. Oké, dan het op één na laatste woord dan…

Categorieën: Algemeen

6 reacties

Yannick · 2 mei 2007 op 22:07

Leuk begin, maar misschien had je wat verder kunnen uitleggen waarom het laatste woord zo belangrijk is. En natuurlijk wat joj probeert om het terug te krijgen.

Kees Schilder · 2 mei 2007 op 22:48

Prima column.Je talent is weer duidelijk

KawaSutra · 3 mei 2007 op 01:27

Tja, dat win je natuurlijk nooit! 😀
Leuk geschreven, zeer herkenbaar.

pepe · 3 mei 2007 op 11:08

Leuk beschreven deze strijd tussen zussen.
Het had van mij wel iets langer en spannender gemogen, maar ik zie dat jij ook nog erg jong bent.
Knap gedaan dus.

Mup · 3 mei 2007 op 14:33

Met een grijns gelezen. Hier maakten we van shit ships. En nu zit ik te piekeren welk woord er voor loser in de plaats kan komen 😉

Groet Mup.

Chantal · 4 mei 2007 op 14:57

Leuk en zo lekker herkenbaar ook 🙂

Geef een antwoord