Op de verrekijk zag ik een programma over fotograaf Robert Capa. Hij was een Hongaar die in de vroege jaren dertig van de vorige eeuw naar Berlijn vertrok, net als veel andere artistiek angehauchte mensen. Want in Berlijn gebeurde ‘het’. Althans: toen. Want later gebeurde ‘het’ niet meer in Berlijn maar ergens anders. Dan gebeurde ‘het’ in Londen of Parijs. Of ‘het’ gebeurde in New York. ‘Het’ verplaatste zich van wereldstad naar wereldstad. Nooit gebeurde ‘het’ in een dorpje op het platteland. Behalve ooit voor Vincent van Gogh, maar die was gek dus dat telt niet. In de jaren zeventig was ‘het’ na een lange reis weer terug in Berlijn waar Lou Reed en David Bowie spraakmakende albums opnamen. Tien jaar later was ‘het’ echter allang weer vertrokken. Maar niet voor eeuwig, want onlangs las ik in een tijdschriftartikel dat ‘het’ nu weer in Berlijn gebeurt. Het eigenaardige is dat nooit gespecificeerd wordt wat ‘het’ nu precies inhoudt. Hooguit iets vaags over het ‘brandpunt van ontwikkelingen en krachten’ of zo waar je niet veel wijzer van wordt. Wikipedia doet er ook het zwijgen toe. Het schijnt iets geheimzinnigs te zijn, dat ‘het’, alleen bekend bij ingewijden die gezworen hebben de buitenwereld nimmer ergens over in te lichten. Dat zou me helemaal niet verbazen, maar ik heb het vermoeden dat ‘het’ helemaal niet bestaat. In ieder geval niet voor gewone mensen zoals u en ik. Wij zouden steden waar ‘het’ gebeurt in alle richtingen kunnen doorkruisen zonder ook maar een glimp van ‘het’ op te vangen. Of als ‘het’ in die steden níet meer gebeurt gaan kijken wat er veranderd is zonder enig verschil te kunnen vaststellen. Wellicht zouden we ergens een verdwaasde kunstenaar met de handen in het haar kunnen aantreffen en hem vragen wat er loos is. Misschien zegt hij jammerend: ‘Gisteren! Gisteren was ‘het’ er nog! Maar vandaag niet meer! Waar is ‘het’ toch gebleven?’. Maar we zouden hem niet kunnen helpen. Want ‘het’ is als een etherische olie. ‘Het’ is vluchtig en verdampt en de geur wordt meegevoerd door de wind die waait waarheen hij wil..
Spencer Brandsen
7 reacties
Harrie · 30 januari 2013 op 13:20
Helemaal mee eens. Ik herken dit onmiddellijk. Het gebeurt nu bijvoorbeeld in mijn bos. Zolang het geen hetze veroorzaakt komt het allemaal goed met het. Ik ben wel van plan om het nog even hier te laten. In mijn bos. Afblijven dus. By the way. Het blijft voor mij altijd Nummer Eén. Maar dat even terzijde. O ja. Het is ook een leuke column. Het steekt … goed in elkaar.
JanBontje · 30 januari 2013 op 21:22
Ik ben niét zo enthousiast. ‘Het’ is vrij eenvoudig te definiëren: er gebeurde in Berlijn veel op artistiek en cultureel gebied. Dat centrum van cultuur en kunst verplaatste zich naar andere steden, maar is nu is Berlijn wederom een bruisende culturele stad.
Overigens is over Robert Capa écht wel méér te vertellen dan dat-ie naar Berlijn ging… Of heb je hem alleen maar als aan- en inleiding voor je stukje gebruikt?
Spencer · 30 januari 2013 op 22:02
Ja, het ging mij om ‘het’. En er gebeurt in álle grote steden veel op artistiek en cultureel gebied, altijd. Omdat het grote steden zijn. Dat Berlijn nu ‘weer’ een bruisende culturele stad is ligt aan de lage huren. Dat zeggen de uit het buitenland gekomen kunstenaars, muzikanten etc zelf. Heb je overigens nog iets met m’n gedichtje gedaan?
Meralixe · 31 januari 2013 op 07:58
Volgens het Vlaamse woordenboek is “het van het” een uitdrukking in de zin van “het beste in zijn soort zijn, heel goed zijn” :pint:
Spencer · 31 januari 2013 op 09:09
Hier in Nederland is het ‘je van het’.
Mien · 1 februari 2013 op 10:10
‘De’ en ‘een’ zijn bij lange na nog niet ‘je van het’.
Daar moet een uitdaging liggen.
In ieder geval is deze het wat mij betreft een het met een hoofdletter H geschreven.
Well done. Goed doorbakken.
Mien
Spencer · 1 februari 2013 op 11:08
U bent erg aardig.