Hoogtepunt

Het touwtje van mijn bikini striemt in mijn nek. Een bekend gevoel in de zomer maar nu draag ik een dikke trui met daaroverheen mijn parka met bontkraag. Voordat de trein komt haal ik nog snel koffie en warm mijn handen aan de kartonnen beker. De trein wordt over 5 minuten verwacht. Ik kijk om mij heen en probeer te raden wie er gaan. Het echtpaar naast mij lijkt qua vetpercentage wel bestand maar het boeket in de handen van de vrouw wijst op familiebezoek. De uitgelaten groep jongens en meiden misschien? Enkelen werken nog snel een hamburger en een frietje weg. Om de verbranding hoog te houden?

De laatste maanden ben ik druk bezig geweest met veranderingen doorvoeren die ik te lang had uitgesteld. Mijn voornemen om een frisse start te maken doet mij nadenken over de drijfveren van degenen die ook onderweg zijn. Die van mij ken ik. Loslaten van het oude en het voorbereiden op het nieuwe. Een inwendige grinnik borrelt omhoog en ik ben mij er van bewust dat de brede grijns op mijn gezicht in de ochtend op een koud perron een beetje vreemd is. Ongemakkelijk kijk ik om me heen maar de meeste mensen op het perron kijken verwachtingsvol, kleumend door de straffe bries, of de trein al komt.

Ik denk aan die mannen die de eerste sprong waagden in 1959. Njord ’59, de net opgerichte zwemvereniging bestaande uit een klein groepje stoere Muggen uit Haarlem testte het voor het eerst uit op tweede Kerstdag en toen bleek dat iedereen er heelhuids uitkwam, startte op 1 januari 1960 een traditie die elk jaar meer aanhangers krijgt. Wat bezielde hen?

In de gearriveerde trein zoek ik een plek bij het raam. Van Station Haarlem stap ik al snel op Station Zandvoort uit en begeef mij naar de goed aangegeven startplek. De groep jongens en meiden lopen in dezelfde richting. De wind zandstraalt mijn gezicht en even twijfel ik aan mijn voornemen. Ik heb het nu al ijzig koud. Wat bezielt mij?

Dan sta ik tussen alle anderen. Het is bijna zover. Het zand onder mijn nog warme voeten voelt koud en ik voel een plezierige saamhorigheidsspanning om mij heen. Iedereen staat hier met een reden. Een overwinning, een krachtmeting, misschien wel een manier om zich te harden of simpelweg ‘voor de lol’. Ik denk aan het jaar dat voor mij ligt. Als het startsein klinkt stroop ik snel mijn spijkerbroek af, trek de warme trui over mijn hoofd en laat die net als iedereen achter op het strand. We rennen met z’n allen richting zee en als ik mij in de ijskoude golven stort bedenk ik dat muggen hun nieuwe leven ook altijd starten in het water. De vrouwtjesmug legt liefdevol haar eitjes bij voorkeur in natuurlijke plassen en poelen.

Januari 2016 is begonnen en duurt nog een hele maand. Als u het nieuwe jaar als herboren wilt starten dan kunt u nog gaan. De erwtensoep moet u zelf meenemen.