Sinds kort is er in mijn leven een nieuw fenomeen bijgekomen, hoewel ik er niet echt om gevraagd heb: Huilmeisjes, noem ik ze.
Op de meest uiteenlopende bizarre of doodgewone plekken loop ik meisjes tegen het lijf die al dan niet stilletjes aan het huilen zijn. Op straat, op het station, in de trein. Ik dacht eerst dat het aan mij of mijn nieuwe schoenen lag, maar die blijken toch niet zo erg te zijn. Meestal zitten ze heel stil in een hoekje, of houden ze zich verscholen achter een tijdschrift. Laatst zat ik ook in de trein toen er een meisje met rooddoorlopen ogen tegenover me kwam zitten. Zachtjes begon ze te huilen en te snikken. Daar heb ik dus een zwak voor. Op mij heeft dat hetzelfde effect als het zien van een nest met jonge vogeltjes waarvan de moedervogel zojuist overleden is. Het meisje keek me zijdelings aan. Ik vroeg niet wat er aan de hand was natuurlijk, zo Nederlands ben ik dan ook wel weer.

Ik kan mijn huilmeisjes toevoegen aan het lijstje Onverklaarbare Fenomenen (Eén Schoen In De Goot, Waarom Balpennen Altijd Op Zijn, Hans Smolders In De Politiek, etc). Ik weet niet wie de huilmeisjes zijn en waarom ze huilen maar ik lijk ze steeds tegen te komen. En meestal wanneer ik het niet verwacht.

De kermis bij nacht is een compleet andere wereld. Als ik deze nacht naar huis loop na weer een avond terrassen, zoals ik het noem, neem ik de omgeving in me op. Toch is de nachtelijke kermis minstens zo vermakelijk als de kermis overdag. Onderweg van het Piusplein naar het stadhuisplein, een klein stukje lopen, zie ik de meest uiteenlopende taferelen. En het is nog gezellig ook.

Bij een gesloten attractie, waarvan de lichtjes allemaal uit zijn, zitten wat Duitsers te kletsen und bier te drinken. Even verderop, in die rare bushokjes (kunst, Frank, dat is Kunst!) bij de Katterug is een stelletje in het donker posities aan het aannemen die niet onder doen voor de bewegingen in de Move It of Breakdance. Eigenlijk is het een vreemd schouwspel. Het is donker, de kroegen zijn dicht, de straat bezaaid met zooi, en alle attracties zijn stil en verlaten. Een paar uur geleden was het hier één bron van vermaak; gillende sirenes en vrouwen, raggende muziek, gedrink, gepraat, gelach, het middelpunt van het universum. Nu beginnen de eerste vogeltjes alweer zachtjes te fluiten. De schoonmaakdiensten beginnen hun eerste rondje over minder dan een uur. En ik loop hier.

Foto: Foto: Emotion DVD en foto, Jack van Poppel

Toch gek wat een paar lichtjes, wat kraampjes, wat bewegende apparaten en een hoop mensen teweeg kunnen brengen. Toch is de kermis één van de gezelligste evenementen die ik ken. Ik weet nog wel dat ik vroeger al maanden uitkeek naar de kermis. Dat ik met mijn ouders zo vaak mogelijk wilde gaan. Kortingsbonnen uitknippen uit de Kermiskrant waar ik vervolgens niets mee deed, kaneelstokken eten, suikerspinnen, en die er weer uit kotsen na een te lang rondje in de Blitzer. Drie rondjes in De Spin, De Hooggaatie, de Enterprise, de Condor en schuimbekkend bij de Big Ben-kraam, waar je van die wijzers moest laten stoppen door een druk op de knop. Ik won altijd. En elk jaar op de laatste dag van de kermis huilen omdat al die gezelligheid weer voorbij was. En de jaren daarop met vrienden en vriendinnen naar de kermis. Elk jaar de beleving weer anders, maar soms stiekem verlangend naar vroeger, toen ik niets liever wilde dan in de draaimolenbootjes. Met mijn vader naast me in het karretje. Genieten van de kleinste dingetjes. Maar ach ja, sommige dingen gaan gewoon voorbij.
Ik ben intussen bij het stadhuisplein aangekomen en voel dat er een traan op mijn wang zit. Een vrouw, waarschijnlijk onderweg naar haar werk, loopt me tegemoet en ziet hoe ik snel mijn wang afveeg met de mouw van m’n blouse. Ze kijkt me niet-begrijpend aan.

Die huilmeisjes toch.

[i]Columnist Frank van Bergen schrijft tien dagen lang over zijn favoriete Tilburg Traktatie: De Tilburgse Kermis. Volg op Tilburg.com zijn belevenissen. [/i]


15 reacties

Eddy Kielema · 7 augustus 2006 op 17:08

[quote]Foto: Foto: Emotion DVD en foto, Jack van Poppel[/quote]
??????

[quote]Columnist Frank van Bergen schrijft tien dagen lang over zijn favoriete Tilburg Traktatie: De Tilburgse Kermis. Volg op Tilburg.com zijn belevenissen.[/quote]
Begin jij nu ook al je eigen site te promoten?

Mosje · 7 augustus 2006 op 17:26

Een beetje een vreemde column. De overgang tussen de derde alinea en de vierde is wel erg abrupt. De overgang van huilmeisjes (mooi woord trouwens) naar de kermis is niet erg soepeltjes.
Aan het einde komen de huilmeisjes dan wel weer terug, maar wat hebben zij nou met kermis te maken?

En waar is de foto? Als je niet weet hoe je een foto midden in je stukje moet plaatsen: effe overleggen met de redactie.

[quote]Ik kan mijn huilmeisjes toevoegen aan het lijstje Onverklaarbare Fenomenen (Eén Schoen In De Goot, Waarom Balpennen Altijd Op Zijn, Hans Smolders In De Politiek, etc).[/quote]Deze fenomenen zijn eigenlijk heel goed te verklaren. Op dit moment in de boekhandel verkrijgbaar: Waarom alles altijd fout gaat, van Richard Robinson, zeer lezenswaardig!

KingArthur · 7 augustus 2006 op 17:44

Een tekst die naar mijn gevoel op 2 gedachten hinkt. Waar wil je het nu werkelijk over hebben? De huilmeisjes of de kermis? De relatie tussen die 2 is wat mij betreft niet in je tekst verklaard.

DreamOn · 7 augustus 2006 op 17:50

De eerste twee (drie ook nog wel een beetje) alenea’s zorgden ervoor dat ik zin kreeg in dit verhaal. Dat jij wat ging DOEN met die meisjes, troosten, geprekken voeren, enz.
Je schrijft, dat je een nieuw fenomeen in jouw leven hebt gekregen; huilmeisjes. (heel leuk woord) daarom verwacht ik dus die reacties van jou richting meisjes.
Dus ik vond het verhaal verder ook wat verwarrend, van de kermis en zo.

Trukie · 7 augustus 2006 op 18:45

[quote]Ik ben intussen bij het stadhuisplein aangekomen en voel dat er een traan op mijn wang zit. Een vrouw, waarschijnlijk onderweg naar haar werk, loopt me tegemoet en ziet hoe ik snel mijn wang afveeg met de mouw van m’n blouse. Ze kijkt me niet-begrijpend aan.

Die huilmeisjes toch.[/quote]

In de laatste alinea vloeien de twee verhalen keurig ineen tot één column.

Ik kon na een aantal Tilburgse jaren zo met je meewandelen van Piusplein onder de Katterug door naar het Stadhuisplein. Destijds begon de kermis bijkant voor mijn deur.
Maar als je de weg niet weet, verdwaal je al snel in jouw verhaal.
En dan kom je niet bij die laatste verklarende zin aan.

fjag2003 · 7 augustus 2006 op 18:52

Inderdaad een beetje te snel copy/paste toegepast. De regel over de foto mocht er niet in.
Mvg Frank van Bergen

Anne · 7 augustus 2006 op 19:04

Beste Fjag,
Ik vind dit weer een prachtig verhaal. Ik kan ook niet precies de vinger leggen op het verband tussen de huilmeisjes en de kermis, maar ik voel aan alles dat dat verband er wel is. Het heeft iets met enorme melancholie te maken, of dat nou jouw melancholie is of die van de meisjes.
En die melancholie is iets wat ik als mede-zuiderling ontzettend goed begrijp; de kermis, dat betekent wat in het zuiden, dat is een zeer oude, heel traditionele gebeurtenis, verbonden met katholieke kerk, vlaai, en koffie. In Zuid-Limburg althans. Ik was weer even terug in het dorp waar ik lang gewoond heb, en er was kermis in het dorp…
Heel mooi geschreven.

Li · 7 augustus 2006 op 22:53

Je hebt huilmeisjes en troostmeisjes…

[quote]Ik dacht eerst dat het aan mij of mijn nieuwe schoenen lag, maar die blijken toch niet zo erg te zijn.[/quote]

😀

Li

WritersBlocq · 8 augustus 2006 op 00:27

De eerste twee alinea’s pakten me beet, namen mij mee.[quote]Ik vroeg niet wat er aan de hand was natuurlijk, zo Nederlands ben ik dan ook wel weer. [/quote]
Dit geeft stof tot nadenken.
De rest heb ik diagonaal gelezen, maar ja, ik ben maar een lachmeisje 😀

melady · 8 augustus 2006 op 00:39

Ergens leg ik wel een link Frank, eerst een huilmeisje (leuke titel) en dan jij eindigend als huiljongen.

Maar promotie naar een weblog: Tilburg.com. ‘daar heb ik de kracht niet voor’.

Chantal · 8 augustus 2006 op 10:42

Om te huilen, deze column 😀 Nee hoor Frank. Een grote overgang inderdaad maar daarom istie niet minder mooi 🙂

KawaSutra · 8 augustus 2006 op 14:24

Ja, daar moet je dan toch echt voor naar het zuiden want in Holland vind je ze niet, zelfs niet op de kermis.
Er zitten hele mooie passages in deze column en de melancholie is duidelijk herkenbaar.

klapdoos · 8 augustus 2006 op 16:15

Als een hollandse kerel een meisje ziet huilen dan vraag je toch netjes wat er aan de hand is?? Of kom ik uit een anderen generatie (ik ben 53). En inderdaad ik mis de jus van het verhaal. Gaat het over huilende meisjes, kermis, je eigen site promoten ( mag dat?) of waar gaat het helemaal om?
Groetjes van leny

Ma3anne · 8 augustus 2006 op 20:50

Die huilmeisjes moet je nog maar een keer overdoen in een andere column. 🙂
De kermis alleen is een verhaaltje vol sfeer en herinneringen. Zitten erg mooie stukjes in.

fjag2003 · 8 augustus 2006 op 21:07

Nogmaals, om misverstanden uit de weg te ruimen: Ik probeer niet een website te promoten, ik ben alleen iets te enthousiast geweest met het kopieren van mijn tekst van een andere website naar columnx. Daarbij ben ik vergeten de regel over de foto en het intro stukje onderaan de tekst weg te halen.
Excuses. gr, Fjag

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder