De ruitenwissers slaan heen en weer. De regen gutst uit de hemel en bedekt het wegdek met een spiegelend vlies welke de grauwe wolkenpartijen boven mij toont als zijnde een fata morgana. Geconcentreerd maar toch ook in gedachten tuur ik naar de weg die voor me ligt. Uit de speakers schalt Led Zeppelin. Eigenlijk al weken. Omdat dat de enige band is die mijn gevoel exact weet weer te geven. “Babe, babe, babe, I wanna leave you. I’ve gotto ramble”. Ik laat mijn gedachten de vrije loop. Al snel rollen er tranen over mijn wangen. Ik neem niet eens de moeite om ze weg te vegen. Laat ze maar komen. Wie ziet me. Voor wie moet ik me schamen. Het klinkt tegenstrijdig, maar soms kun je van dit soort momenten genieten. Het échte leven. En je zit er middenin; je maakt er deel van uit. Maar zo pijnlijk en toch ook zo menselijk. De zoveelste splitsing op je weg. Moet je nu links of zal je rechts. En wat als…..

Doelloos ben ik de afslag naar mijn woonplaats voorbij gereden. Dat had ik bepaald niet in gedachten toen ik om half zes van mijn werk in Amsterdam vertrok. Het leven bestaat alleen maar uit keuzes. Ik heb nu even geen zin om keuzes te maken. Mijn weg voert mij verder naar het zuiden. Ik kijk naar de benzinemeter. Een geruststellende gedachte maakt zich van mij meester. Dat is waar ook. Ik heb gisteren nog getankt. Ik heb nog drie cd’s van Zep in de wisselaar zitten dus de komende uren kom ik wel door. Kan ik nog even dat gevoel vast houden. Inmiddels passeer ik Rotterdam. Het doet me niets dat ik op dit moment niet thuis aan tafel aangeschoven ben. Dat rebelse heb ik altijd wel een beetje in me gehad. Is niet goed te praten natuurlijk, maar toch. Al heb je alleen maar een gevoel van vrijheid, die illusie kun je even, heel even koesteren.

In de verte doemen de contouren van een wegrestaurant op. Ik besluit om daar even te stoppen voor een bak koffie. “Dazed and confused” dreunt uit de luidsprekerboxen die ik extra hard heb gezet. Ik parkeer mijn auto en terwijl ik de ingang van het restaurant zoek zingt de baslijn nog in mijn hoofd rond, van links naar rechts. Verward, ja, dat ben ik wel een beetje. Ik zoek een plaatsje aan de koffiebar. Vanuit mijn ooghoek zie ik een vrachtwagenchauffeur net zijn krant dichtvouwen en wereldvreemd om zich heen kijken. Alsof hij net een roman uitgelezen heeft en weer om moet schakelen naar de realiteit van alledag. Ongewild raak ik met hem aan de praat over het ‘vrije leven’. Hij is net ‘zijn wijf’ kwijt geraakt en weet me dan ook haarfijn uit de doeken te doen wat dat vrije leven voor hem in petto heeft. Maar de cynische ondertoon ontgaat mij evenmin. Als ik zo even met hem door praat valt al snel zijn masker. Twee eenzame ogen staren mij wezenloos aan alsof ze zeggen willen; “waar ben ik in Gods naam mee bezig”.

Als ik later weer terugloop naar mijn auto gaat er van alles door mij heen. Een mengeling van fictie en werkelijkheid. Ik draai de contactsleutel om en nog geen seconde later giert de stem van Robert Plant uit alle vier de hoeken van de auto. “Since I’ve been loving you”.
Vanuit mijn stille illusie maak ik een vrije val door een eindeloze trechter. Als ik de op mij aanstormende grond onder mijn voeten zie naderen breekt de aarde open en een gapend gat verzwelgt mij om mij nooit meer prijs te geven.
Ik zet de cd-speler op repeat als een masochistische poging om me lekker te voelen. De hele weg terug naar huis zit ik te janken. Het is gestopt met regenen maar het regent in mijn hart.
“That’s when it’s calling me back home.”

Categorieën: Liefde

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

18 reacties

Eddy Kielema · 20 mei 2005 op 17:13

[quote]Vanuit mijn stille illusie maak ik een vrije val door een eindeloze trechter. [/quote]
Mooie column, ondanks dat ik niet zo’n Led Zeppelin-fan ben… 😉 Maar je goed gekozen woorden maken heel veel, zo niet alles goed!

champagne · 20 mei 2005 op 20:01

Prachtige column![quote]Het klinkt tegenstrijdig, maar soms kun je van dit soort momenten genieten. Het échte leven. En je zit er middenin; je maakt er deel van uit. Maar zo pijnlijk en toch ook zo menselijk. [/quote]

Ik (her)ken het gevoel en de gedachten…je hebt het mooi verwoord!

Wright · 20 mei 2005 op 21:04

Om even bij Led Zeppelin te blijven:
[quote]And if you feel that you can’t go on. And your will’s sinkin’ low
Just believe and you can’t go wrong.
In the light you will find the road. You will find the road [/quote]

Had even het gevoel dat ik achterin de auto zat.
Kippenvel column, Kawa!

Kees Schilder · 20 mei 2005 op 21:42

Geweldig geschreven.Ik hoor L.Zeppelin bijna life spelen.

Li · 20 mei 2005 op 23:18

Zucht, wat vreselijk mooi geschreven.
Het gaat eigenlijk over niets en tegelijkertijd vertel je alles.
Echt mooi.

Li
🙂

Ma3anne · 21 mei 2005 op 06:46

Intens geschreven. Mooi.

viking · 21 mei 2005 op 09:36

Zien jullie nu wel dat die bikers allemaal gevoelige jongens zijn…

Louise · 21 mei 2005 op 12:50

Gevoel, gedachten, regen en muziek; een bijzonder mooie rit…

Troy · 21 mei 2005 op 13:31

Led zeppelin is een van de bands die ik nog beter moet ontdekken. Door deze column krijg ik spontaan zin om even een platenwinkel binnen te stappen…En ja, ik koop nog platen 😎

vanlidt · 21 mei 2005 op 16:55

Met een muzikale column heb je mij meteen plat. Hij is ook een beetje raadselachtig. Net zoals Manuela van Jacques Herb: je weet nooit echt of ze doodgaat of niet…. .(Ja de vergelijking met LZ loopt scheef, maar hij doet het voor mij. Voor jou ook hoop ik).
Topstuk! 🙂

marley · 21 mei 2005 op 23:24

helemaal top deze column

KawaSutra · 22 mei 2005 op 14:49

Hartelijk dank voor jullie reacties. En nu allemaal Led Zeppelin kopen net als Troy.
Weet je wat…ik rij straks weg op de motor, zo maar ergens heen. Drie keer raden welke muziek ik in mijn hoofd afspeel…..

See you, Viking!

Tasz · 22 mei 2005 op 18:59

Mooie column. Goed geschreven.

Cheers
Tasz

melady · 22 mei 2005 op 22:15

Prachtig geschreven..ik ben blij dat ik even mee mocht liften.

[quote]Zien jullie nu wel dat die bikers allemaal gevoelige jongens zijn…[/quote]

bikerinnen 😉 ook best wel viking!

Melady 🙂

Mosje · 23 mei 2005 op 21:11

[quote]Zien jullie nu wel dat die bikers allemaal gevoelige jongens zijn…[/quote]Ja ja Viking, jij bent echt een gevoelige man, en je schrijft ook van die gevoelige stukjes. Tearjerkers zijn het (maar nu val ik om).
😛

Clueless · 23 mei 2005 op 22:23

Erg mooie column. Ik ga ‘m zeker nog een paar keer lezen 🙂

Mup · 24 mei 2005 op 14:45

Deze column zet ik op repeat,

Groet Mup.

WritersBlocq · 2 juni 2005 op 00:45

[quote]Als ik zo even met hem door praat valt al snel zijn masker. Twee eenzame ogen staren mij wezenloos aan alsof ze zeggen willen; “waar ben ik in Gods naam mee bezig”. [/quote]
Prachtige column, zo zweef je, zo sta je weer met beide benen op Moeder Aarde. Zowel jij die dit meemaakt, als de vrachtwagenchauffeur, als ik.
Ik ben blij dat ik deze inhaalslag met lezen gemaakt heb. Groetje, Pauline.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder