Ik ben een man

‘Ik ben een man’ doet me denken aan het liedje van Bots, de band die in de jaren tachtig van de vorige eeuw rond de betreurde Hans Sanders was opgericht. Ze maakten furore met scherpe uit het leven gegrepen teksten. Denk maar aan ‘Snotneus’ en ‘ Lied van de werkende jeugd…

Ik ben een man, al tweeënzestig jaar lang. En, niet overdrijven, daar ik geen fanatiekeling ben, maar toch, ik doe ook nog aan sport! Nee nee, geen biljard of petanque of zelfs rondjes fietsen met een fiets voorzien van een elektrisch motoortje. Echte sport, hardlopen! Dit doe ik al vele jaren. Om de twee dagen ben ik weg richting looppiste om er enkele rondjes te draaien, met de chronometer aan de pols, goed voor de statistiek. Zo zou ik moeten aan vijftien keer per maand komen maar dat is niet zo daar ik maar een matige fanaat ben. Maar, ik ben trots op het doorzettingsvermogen dat ik er aan de dag leg. Door ten minste tien keer in de maand grondig af te zien op die ‘Finse’piste steek ik alvast met kop en schouders uit boven het niet te tellen aantal ‘beginners’ die het na een paar weken al voor bekeken hebben.

De nieuwe buur loopt ook. Plus minus veertig jaar? Dat vraag je niet aan een vrouw. Aangezien ze aan sport doet, is ze ook nog een streling voor het oog van een zestiger, een ‘in’ de zestiger in mijn geval.

Bij ons eerste gesprek op de looppiste, waar ik haar ‘toevallig’ ontmoette, ging het uiteraard over sport en duurloop. Ik probeerde op een zo onopvallend mogelijke manier enerzijds het macho typetje in mij naar voor te schuiven maar verdoezelde dit anderzijds door haar de indruk te geven dat ik het hoofdstukje ‘vrouwen’ grondig onder controle had. Hopelijk had ze het niet in de smiezen dat ik bijna schaamteloos stond te geilen op de duidelijk zichtbare zweetranden in haar jogging.
O, wat praatte ze mooi, en gereserveerd, en onschuldig. O wat stond ik te lullen over snelheid en tijden en allerlei kleine kwaaltjes, en de wilskracht nodig voor deze prestaties.
’’t Leven IS discipline” hoorde ik mijzelf zeggen tegen deze nog wildvreemde vrouw.

Alleen is maar alleen. Dit onderwerp sloeg niet op het feit dat zij er alleen voor stond daar haar man weg was met een andere vrouw. Alhoewel, ik wist het, van horen zeggen.
Binnen ONZE relatie ging het over het sporten. Dat er volharding nodig is om door te gaan, dat het niet gemakkelijk is om steeds maar om de twee dagen te starten, dat een groepje gelijkgestemden elkaar aanmoedigt…
Op de één of andere manier was de vertrouwensband met het sporten als centraal thema stevig genoeg om argeloos over te gaan op de afspraak eens samen te gaan sporten.
” Overmorgen om negen uur hier aan die boom? O.K. “

Tanden gepoetst, glad geschoren, verse sportoutfit, witte sokken…here I am…’Hoe kan een man zó achter zijn pik aan lopen,’ dacht ik toen nog niet.
Nog steeds met de camouflerende smoes ‘alles voor de sport’ werden afspraken gemaakt. Drie ronden zou wel lukken. En, traag beginnen. Onderweg praten tegen elkaar was de goede maatstaf om de snelheid en het ritme te bepalen. Ik babbelde tegen haar alsof ik een leraar lichamelijke opvoeding ben en alles weet van trainingsschema’s en dergelijke meer.

Eerste ronde, even zoeken naar de tweede adem…heerlijk! Mede door de verhoogde vraag naar zuurstof rook ik naast de gezonde boslucht ook nog de sterk aanwezige geur van een deodorant van een uitstekende kwaliteit. Verdorie Meralixe, concentreer je nu maar op het lopen!
Wat was er gisteren op T.V.? Onopgemerkt loer ik op de ingestelde chronometer en stel een naar mijn maatstaven vrij scherpe tijd vast. Nochtans hadden we ons aan de regel ‘onderweg praten’ gehouden. Waarschijnlijk had ik me vereerd gevoeld in haar gezelschap. Dat gaf dan de nodige energie om er wat vlugger tegenaan te gaan.

Tweede ronde, ik laat haar uitbundig aan het woord als ze verteld hoe haar man er is van door gegaan met een jonger iemand. Het is maar goed ook dat zij wat meer te vertellen heeft. Zo kan ik het looptempo beter aan. In al mijn enthousiasme en ja, zelfs blindheid, merk ik niet dat dat jonge blaadje vol zit van een diepe haat tegenover alles wat nog maar enigszins naar MAN ruikt. Ik luister wel maar de woorden komen maar half aan. Bij de versmalling van het pad laat ik haar even voor mij uit lopen. Dit geeft de indruk dat zij de snelheid mag bepalen daar ik nog steeds de stoere boy ben. Zou ze weten dat ik nu aan een ‘Saganetje’ aan het denken ben? ‘Mannen blijven toch kinderen’ berisp ik mezelf in gedachten.
Ja zeg ik, mijn vrouw moet nog twee jaar werken, en ja, we hebben een uitstekende relatie. Mijn zinnen zijn kort en missen het goede ritme.

Derde ronde. Ik vergeet naar de chrono te kijken. Zij loopt gezwind mee. Nu pas voel ik haar onderwerp van gesprek verstarren richting mannenhaatster. “Alle mannen zijn eender,” Ook mijn strategie valt onder haar slopershamer. De onschuldige bruggepensioneerde, met een zee van tijd, met zijn uitstekende huwelijksrelatie, loopt hier toch ook lekker rond met een twintig jaar jongere…Onschuldig?
Klein voordeel bij het joggen, men ziet niet dat het schaamrood je naar het hoofd stijgt. Die kop ziet zo al helemaal rood door de inspanning van het lopen.
Langzaam maar zeker voel ik een verdappering in haar tred, alsof de woede gepaard gaat met haar lichamelijke verrichting. Een eventuele verdediging op haar laatste woorden die me letterlijk en figuurlijk in het hemdje gezet hebben heb ik niet.
Ik, de man, probeer nog wel maar wordt er genadeloos af gelopen. Wat een vernedering.

Bij de boom kom ik terug op adem. Geen vrouw meer te bespeuren. Ze vond het zelfs niet nodig te wachten op mij om nog eventjes na te praten. Het onschuldig ogende joggertje heeft me zo voor de tweede keer zwaar vernederd. Door het niet wachten heeft ze me op een subtiele manier te kennen gegeven dat ik in haar ogen maar een flouw ventje ben. Einde van het loopavontuur met haar.

Twee dagen later.

“Schat, gaan we joggen!” roep ik Meralica van uit de badkamer toe. “Tuurlijk” hoor haar ik in de verte van uit de slaapkamer. Ik schaam me, schaam me diep om het leugentje om bestwil. Dat ik haar verteld heb van de ‘toevallige’ ontmoeting met de buurvrouw. En dat ik nog een half rondje heb samen gelopen met haar. En dat ze niet zó sympathiek is als dat ze er uit ziet…

Ik ben een man, dat weet ik zeker
ik ben een lafaard en een dief

Maar echte mannen weten beter
als ik mezelf maar niet bedrieg…

Met dank aan Hans Sanders