Het was de ultieme droom. Iets wat je mannelijkheid op de proef stelt. Sterker nog, het was de voorwaarde om überhaupt tot de groep gerekend te worden, die zich man mochten noemen. De tijd was rijp. Samen zouden we onze fietsen verbranden, en de as als aandenken bewaren aan de barre tijden die we moesten doorstaan op die vervloekte tweewielers. Wij zijn berbers! Op een gegeven moment is het gewoon een schande om als man te fietsen. De tijd is gekomen om een autostuur in je handen te voelen.”Ik wil een auto, mijn benen zijn kapot door het fietsen”, formuleerde een poëtische, op dat moment stonede vriend van mij het ooit. Ik vond het een zonde dat ik mijn rijbewijs niet in Marokko kon halen, aangezien me dat in Nederland een behoorlijke zak met geld en tijd zou kosten. Een oude bekende in Marokko vertelde me dat zelfs een blinde man voor zijn rijexamen was geslaagd. Nadat hij tegen een paal reed, werd de rijbevoegdheid hem echter ontnomen. Het theorie-examen was echter wel degelijk een moeilijk te behalen onderdeel op de weg naar het felbegeerde rijbewijs. Een vraag die mij door een vriend werd voorgelegd…..
Vraag: Wat moet je als bestuurder doen in het geval er tijdens een regenbui een krant op je motorkap belandt?

Ik rekende op een strikvraag. En antwoordde dat de bestuurder waarschijnlijk moest stoppen om de krant eraf te halen, om vervolgens zijn reis voort te zetten. “Nee”, zei hij. “Omdat het regent blijft de krant tegen de motorkap aan gedrukt, en hoef je dus niet te stoppen”. Verdikkie, hij had nog gelijk ook. Zo zie je maar weer dat de Marokkaanse autoriteiten de lat hoog gelegd hebben om er zeker van te zijn dat iedereen de verkeersregels kent. Vandaar de hoge mate van veiligheid in de Marokkaanse steden….

Helaas, ik kon geen Marokkaans rijbewijs bemachtigen. En ook al kon het wel, dan zou het verspilde moeite zijn geweest, aangezien de Marokkaanse rijbewijzen maar voor 6 maanden geldig zijn in Nederland, en niet inwisselbaar zijn voor een Nederlands rijbewijs.

Dus werd ik helaas gedwongen om geldverslindende autorijlessen te nemen. Met tegenzin maakte ik een afspraak bij de dichtstbijzijnde rijschool. Het begon bijna zo’n jaar of vijf geleden, ik was officieel volwassen en kon voor het eerst de openbare weg op. Mijn rij-instructeur, Theo, begroette me, en vroeg: “En? Kun je altijd een beetje rijden?”. Ik antwoordde dat ik met moeite heb leren fietsen. Deze ironische opmerking zorgde ervoor dat ik de komende 5 lessen alleen mocht sturen, remmen en gas geven. Vol goede moed begon ik aan mijn eerste les. “ok Moes, je moet eerst je spiegels goed zetten, je stoel goed zetten, gordeltje om hahahaha ja Moes, veiligheid voor alles. Na deze merkwaardige instructie begon ik te rijden. “Rustig, rustig, rustig”, zei hij gespannen. “Rustig, rustig, vervolgde hij. Ik antwoordde door de druk op het gaspedaal verder op te voeren. Ik voelde me de koning te rijk. Ik was de man. “King of the world”, zoals Jack het historisch omschreef in Titanic. Ik juichte te vroeg zoals de tijd het zou uitwijzen. “Ok, nu gaan we bij de rotonde linksaf, driekwartste zoals ik dat noem hahaha”, zei Theo op zijn speciale manier van lesgeven. Nu was het moment daar. Ik moest mijn mannelijkheid bewijzen.Op logische wijze redeneerde ik in mezelf dat een rotonde klokvormig is, en dat de wijzers van een klok naar rechts draaien. Toen we eenmaal bij de rotonde aankwamen, draaide ik vol trots het stuur naar rechts . “Remmen nou, remmen nou”, kreunde Theo op spastische wijze. Zo gezegd, zo gedaan. “Moes een rotonde neem je naar links”. Ik geloofde hem op zijn woord. Ikzelf had het logischer gevonden om bij een rotonde rechtsaf te slaan. Tot de tijd dat ik de minsitriele bevoegdheid krijg om deze regel te veranderen, zal ik deze regel dulden. In mijn mannelijkheid gekrenkt, zette ik mijn eerste rijles voort.

Uit het niets verscheen een waarschijnlijk slechtziende, met make-up bekladde Viola Holt look a like van middelbare leeftijd op mijn weg. “Remmen nou, Remmen nou”, kreunde Theo opnieuw, zoals verwacht. Een mogelijke vervolging voor doodslag dwong mij de inmiddels op mijn zenuw werkende Theo te gehoorzamen. Ik remde. “O, o, o je had haar wel dood kunnen rijden zei Theo. Ik gaf gas en reed verder. Het uur vloog voorbij. Ik had nog maar een kwartier. Ik drukte het gaspedaal nog harder in om de tank inhoud tenminste te verkleinen, uit wraak voor zijn “Moes, remmen nou”en : O, o” uitspraken. Ik had hier te maken met de volwassen broer van Dipsy. Het uur was voorbij. “Moes, we zullen hard moeten werken om dat roze papiertje te behalen”, zei Big Dipsy. Ik stapte uit. Ik had me van binnen al verzoend met mijn autoloze toekomst. Op de fiets zou ik mijn kinderen naar school brengen. Op de fiets zal ik mijn aanstaande bruid door de stad fietsen. Het geluid van mijn fietsbel zou in de wijde omgeving te horen zijn op mijn trouwdag. Op de fiets zal ik als oude man door de stad fietsen om kwajongens aan te spreken op hun wangedrag. Ik zag het al voor me. Ik zou een trendsetter worden. Binnen no-time zouden er duizenden opa’s fietsend over de veiligheid van hun mede-burgers waken. Helaas, haalde ik mijn rijbewijs relatief snel, en kwam er een eind aan mijn autoloze toekomst.


14 reacties

Avatar

Ion · 5 maart 2005 op 11:07

Leuk, leuk! Ook erg leuk hoe je steeds weer links legt met Marokko, met alle tegenstellingen en overeenkomsten van dien. Dat maakt het ironisch en tegelijkertijd leerzaam. We want more!

Avatar

prikkels · 5 maart 2005 op 11:37

Lekkere column. Heerlijk gelachen.

Het doet me denken aan de tijd dat ik zo nodig het felbegeerde roze papiertje wilde hebben. Nou om een lang verhaal kort te maken. Ik heb er 10 jaar over gedaan en de 9e keer heb ik het gehaald.
Pfffffffffffff 😛 😛 😛 😛 😛 😮

Avatar

Ma3anne · 5 maart 2005 op 11:40

Weer zo’n kanjercolumn! Wat een heerlijke zelfspot en ironie.

Maar euh… ik ben in gedachten met je meegereden op die rotonde: volgens mij haal je in je beschrijving links en rechts door elkaar. 😮

Wordt toch goed uitkijken in je nieuwe ouwe totje! Tip: ik zou de rotondes maar vermijden als ik jou was. 😛

Avatar

Dees · 5 maart 2005 op 11:51

Echt een geweldige stijl van schrijven! Jouw columns zijn om reikhalzend naar uit te kijken, puur genieten.

Avatar

Mosje · 5 maart 2005 op 11:53

Leuk en met veel zelfspot geschreven weer!
Klasse.

Avatar

musti · 5 maart 2005 op 15:26

Probeerde nog om mijn keuze om linksaf te gaan logisch te laten lijken, maar je had me door 😉

Avatar

Li · 5 maart 2005 op 15:34

😀 😀 😀

Li

Avatar

Louise · 5 maart 2005 op 16:05

Wat je met die rotonde doet, zal me een zorg zijn. Als je in godsnaam maar wél blijft schrijven! 😉

Avatar

pepe · 5 maart 2005 op 20:49

Heerlijk beeldende column.

Heb je nu trappers in je auto? 😉

Avatar

melady · 5 maart 2005 op 23:53

Leuk en lekker weg-leesbaar.

Maar ik scheurde niet helemaal lekker door je column heen omdat ik niet zo hou van dialogen: Hij zei..ik zei..etc.

Melady 🙂

Avatar

Bakema_NL · 6 maart 2005 op 00:19

Geweldig dat mensen een auto zien als iets onmisbaars, als een verlengstuk van de penis of genotvolle opvulling van de vagina. Je hoort er niet bij als je geen auto hebt, wahahaha. Nou, ik heb geen auto en zelfs geen rijbewijs. En ik ben niet van plan dat ooit nog te gaan halen ook, ik heb nog nooit een rijles genomen zelfs. Ik geef er helemaal niks om en schamen omdat ik fiets doe ik al helemaal niet. Autorijders die een straat verder rijden voor een pakje sigaretten zouden zich eerder moeten schamen lijkt me. En een geld dat ik overhoud, ongelooflijk, daar kan echt geen auto tegenop. 🙂

Avatar

WritersBlocq · 6 maart 2005 op 09:13

Onwijs gelachen! Voortaan die Viola H. look-alike niet missen hoor 😀 😀 😀

Avatar

sally · 6 maart 2005 op 14:00

Leuk verhaal.

Heb zelf meegemaakt dat ik met m`n verstrooide kop instapte aan de kant naast het stuur toen ik examen moest doen.
Het zal Sally niet zijn.
groetjes

Avatar

Mup · 7 maart 2005 op 10:16

[quote]Op logische wijze redeneerde ik in mezelf dat een rotonde klokvormig is, en dat de wijzers van een klok naar rechts draaien. [/quote]

Nu snap ik waar die felle reactie allemaal vandaan komen als ik dat doe, heerlijke column,

Groet Mup.

Geef een antwoord