De telefoon ging. ‘Jaaa?’ zei ik lichtelijk geïrriteerd, zo op mijn vrije vrijdagochtend.
‘Waar blijf je nou?’ vroeg vriendin J.
‘Waar blijf ik?’ vroeg ik met gefronste wenkbrauwen, ook al ziet degene die aan de telefoon hangt niet dat je ze fronst.
‘Ja dat vraag ik aan je, waar blijf je?’ herhaalde J. haar vraag.
Ik keek op de klok. Shit hee, 11 uur.
‘Ow euh, oeps.’ Zei ik, zoals ik dat wel vaker zei als ik de tijd was vergeten.
‘Oeps, oeps’ herhaalde ik. ‘Oéééééépsss. Ik kom eraan.’ Een half uurtje laten liepen we naar binnen bij Ikea. Ik zuchtte.
‘Jezus, wat is het druk.’
‘Dat is altijd zo op vrijdag bij Ikea’ antwoordde vriendin J. die de Ikea van voor naar achter en van onder tot boven kende.
‘We gaan boven langs alle kamers en dan kunnen we daarna naar beneden.’ Stelde J. voor.
‘Okidoki’ zei ik met weinig zin in mijn stem. Maar zo dat vriendin J. het niet hoorde.

Tijdens onze wandelroute werd ik chagerijnig van de drukte.
‘Is het gratis op vrijdag ofzo?’ vroeg ik vriendin J. die dus totaal geen last had van chagerijnig zijn.
‘Ik zoek die lamp, maar dan met blauw.’ Zei J. geconcentreerd. Die blik in haar ogen vond ik maar vreemd.
Een soort jachtinstinct, wat ik met schoenen heb.
Een vrouw met buggy reed me op de hielen.
‘ Pardon.’
‘Auw kutwijf, dat doet echt fokking zeer!!’ Schoot door mijn hoofd. In werkelijkheid haalde ik diep adem en zei niets.

‘Zullen we anders even wat gaan eten?’ stelde vriendin J. voor.
‘Nou om eerlijk te zijn…’
‘Kom’ mijn hand werd hardhandig vastgegrepen en richting lopend buffet getrokken.
‘Ik neem Zweedse gehaktballetjes, die zijn echt heel lekker’ wist vriendin J.
‘Ik ga wel voor tomatensoep.’ besloot ik.
Ik ben nogal van wat de boer niet kent dat vreet ‘ie niet. Dan weet je tenminste wat je naar binnen schuift.

De wachtrij was ellenlang en overal lagen jankende kinderen in kinderwagens en buggy’s.
‘Hoe kan je dit leuk vinden?’ vroeg ik.
‘Stomme vraag’ antwoordde J. stug.
Eigenlijk wist ik het ook. Dus ik zweeg en haalde mijn schouders op.
Wat J. met Ikea heeft, heb ik met schoenenwinkels. En H&M.
Na ruim een half uur braaf met het dienblad in ons handen te hebben gestaan konden we afrekenen. De warme damp die eerst boven mijn tomatensoep hing was zo goed als verdwenen.
Zoekend naar een zitplaats baanden we ons een weg door het overvolle restaurant. Na 3 rondjes hadden we nog steeds niks. (Ook geen sta-plaats).

Hevig rondkijken stonden we te wachten met ons dienblad. Bij ons in de buurt vertrok een gezin. Eindelijk een plek. Mijn tomatensoep was lauw en m’n broodje was vanochtend gebakken. Dat proef je gewoon, men.
Terwijl het restaurant steeds voller werd wilden Cheryl, Dennis, Boris, Miranda, Jennifer, Dirk, Paul, Kees, Wendy, Sam en Leonie opgehaald worden uit Smaland. En Vera van 5 was haar ouders kwijt.
Ik rolde met mijn ogen.
‘Wat ben je aan het klagen vandaag’ zei J.
Ik keek haar streng aan en trok mijn wenkbrauw op. Ophouden betekent dat. En J. weet dat dondersgoed en doet dat dan ook braaf.
Zwijgend lichtten wij onze luie kont van de Ikea stoel.
‘ Zullen we nog even…’
‘ Kom’ zei ik.
Net zo hardhandig greep ik vriendin J. vast en sleepte haar én mijzelf naar de uitgang. Ikea is stom. Bah.

Categorieën: Algemeen

11 reacties

arta · 17 oktober 2008 op 19:13

Je schrijft lekker, maar deze vind ik meer een blogje, als ik eerlijk ben. Wat slordig, herhaling en vele uitróóóepen. Wat mij betreft minder geslaagd dit keer.
(maarja, ik vind een keertje Ikea op zijn tijd niet erg, schoenenwinkels overigens ook niet, alleen H&M: Dat vind ik écht vréééééselijk.)
🙂

Lola · 17 oktober 2008 op 20:47

Helemaal mee eens! Leuk geschreven, klinkt bekend.
Ikea is echt niet gezellig, maar ik laat me tegenwoordig steeds vaker overhalen om mee te gaan met iemand die nieuwe meubels nodig heeft. Die namen en gehaktballetjes doen me denken aan thuis. Maar als ik er dan eenmaal loop en de koopziekte bij de andere toeslaat, dan heb ik er al gauw weer genoeg van. Doe mij maar de schoenwinkels en de H&M! Ach, gelukkig is de H&M er dan om de irritaties van de Ikea te verlichten!
Lang leve Småland, zowel in de Ikea als in het echte Zweden! Maar hoe dan ook, Ikea blijft stom.

Groeten van een ex-Smålander (het Småland uit Zweden dan) Lola

Elisa · 17 oktober 2008 op 22:41

Erg grappig en herkenbaar!

doemaar88 · 17 oktober 2008 op 22:53

Bedankt, Arta! Hier kan ik wat mee 😀

pally · 17 oktober 2008 op 22:59

Luchtig , grappig en wel wat slordig.
De uitsmijter net zo flauw als de Zweedse balletjes.

groet van Pally

Prlwytskovsky · 18 oktober 2008 op 00:29

Dus de volgende vriendin wordt eerst gescreent of het een Ikea aanhangster is?

[quote]’ Zullen we nog even…’ ‘kom’ zei ik. [/quote]
Nu dacht ik toch even iets anders. 😉

KawaSutra · 18 oktober 2008 op 02:27

[quote]De warme damp die eerst boven mijn tomatensoep hing was zo goed als verdwenen. [/quote]
Dit is nu een zin die er uitspringt. Door niet expliciet te schrijven wat je wilt zeggen maar de lezer mee te laten denken wordt een verhaal als dit een stuk boeiender om te lezen.
Ook het gebruik van initialen leest heel onprettig. Verzin gewoon een naam als je je vriendin niet wilt noemen.

Om de woorden van Kees Schilder te gebruiken: Je moet van een hoop stront een taartje kunnen bakken.

Dees · 18 oktober 2008 op 11:02

Hmm. Ik ben dol op het woord stom. Dus ik vind je titel wel leuk en je uitsmijter ook. Ze doen me denken aan appelmoes en yokidrink.

Ook vind ik je erg droog grappig op sommige punten, zie je in elk stukje van jouw hand.

Dus blog of niet, je hebt een geinige manier van schrijven en ik moet er om grijnzen vaak. Afwerking is misschien iets waar je anderen voor kunt inschakelen. Al denk ik wel dat je beter talent en souplesse kunt hebben en minder techniek, dan andersom. Techniek kun je leren.

doemaar88 · 18 oktober 2008 op 19:10

Dank voor jullie reacties! 😀

@ Dees: Bedankt voor je compliment! Ik moet qua techniek nog erg veel leren, schrijf vooral wat ik zelf leuk vind :hammer:

Mup · 18 oktober 2008 op 19:23

Even wat techniekjes toevoegen;

[quote]‘Is het gratis op vrijdag ofzo?’ vroeg ik vriendin J. [/quote] door het vraagteken is het al duidelijk dat het een vraag is, dus vroeg ik kan weg[quote]‘Oeps, oeps’ herhaalde ik.[/quote]
oeps is al herhaald:-)

[quote] Zullen we nog even…’ [/quote]

[quote]’ Kom’ zei ik.[/quote] mooi voorbeeld om aan te geven dat het niet nodig is overal zei zij of zei ik achter te zetten, leuk stuk!

Groet Mup.

doemaar88 · 18 oktober 2008 op 20:41

Bedankt voor je tips, Mup. Ik ga er zeker wat mee doen 😀 (althans, proberen :hammer: )

Geef een antwoord