Het had iets weg van een nerd

Halverwege de stationshal stond het fotohokje. Ik ijsbeerde eerst wat heen en weer, observeerde, bekeek het van alle kanten en schoof daarna het gordijntje opzij. Het was er klein en het rook er vreemd. Niet gek, gezien een aantal bekentenissen van mijn vrienden. Een aantal van hen verklapten ooit een fotohokje te hebben ondergepiest – onder invloed van drank, drugs of een combinatie van beiden. Alle hoeken waren ze langs gestraald, inclusief het krukje, en ze zouden vast niet de enige zijn die dat deden. Ik zweeg onder mijn kennis, want veel keus had ik niet. Het was maandagochtend en nergens was een fotograaf beschikbaar om mijn toet neutraal op de gevoelige plaat vast te leggen.

Met de cabrio ver buiten de Randstad

Het was mooi weer en dus ging het dak eraf. De rit richting de Veluwe, eindbestemming Garderen, zou ‘een uur en een beetje’ rijden zijn. ‘Een beetje’ is een breed begrip dat afhankelijk is van files, werkzaamheden, overstekend wild – want dat heb je buiten de Randstad – en overstekende mensen. Die schijn je daar ook tegen te kunnen komen, al is de kans vrij klein.

Postmeisjes zijn machtig

Plots ging de bel. Het was ’s ochtends, net na tienen en ik hing luierend voor de tv. Niemand die ik verwachtte. Voor de deur stond iets met blond haar. Doorgaans ken ik zeer weinig blonde mensen, dus ik kon beter niet thuis geven. Vluchtig legde ik een kussen op mijn hoofd en deed denken dat ik onderdeel was van de bank. Een paar minuten lag ik daar roerloos, als een dode kameleon. Tot ik de kattenogen van het postmeisje door het raam zag turen. Ze stond er nog steeds. En erger; ze had mij gloeiend door.

Strandrit

Als de zee in ons blikveld verschijnt neemt de opwinding toe. Ze is onrustig en met iedere stap die ze neemt lijkt het erger te worden. Onder mijn billen bevind zich een tikkende tijdbom, klaar voor explosie. Ze briest en snuift de zeelucht op. Ongeduldig tippelt ze met alle vier de benen, en gooit daarna de voorste twee uit protest omhoog.

Uit het oog, uit het huis

Hij was in stilte gekomen. Het huis in een zijstraat verderop dat maanden leegstond, was van de een op de andere dag plots weer bewoond. Af en toe zag ik hem wandelen met zijn zwart-wit gevlekte hond. Rondjes rondom de vijver vlakbij mijn huis. Hij glimlachte verlegen als ik voorbij fietste. Dat zag ik altijd te laat, dus lachte ik zelden terug. Als veertienjarig pubermeisje vond ik hem leuk, al had ik nooit een woord met hem gewisseld.

Kansloos verzet

Al dagen wandel je zonder toestemming rond in mijn hoofd. Normaliter verboden voor onbevoegden, maar verzetten is zinloos. Je donkerbruine ogen met subtiele, oranje vlekjes staan continu op mijn netvlies gebrand. Ik kan aan niets anders denken en daar ben ik niet blij mee. De controle over mijn lichaam en brein lijken niet meer in mijn eigen handen te liggen.

Witte vlinder

Zwijgend houd ik haar hand vast. Ik kan enkel naar haar kijken. Ze slaapt. Al dagen. Van de vrouw die ze ooit was, is weinig meer over. Haar gezicht is ingevallen en om de pols die zij gebroken heeft zit een wit verband. Haar armen en gezicht vertonen blauw met paarse plekken van de val die ze ruim een week geleden maakte.

Waakzaam

De overgang van late avond naar vroege morgen verloopt vloeiend. Het is gezellig. Samen nuttigen we een drietal wijntjes terwijl we een Engelse actiefilm kijken. Te moe voor conversaties. Ik wil slapen, desnoods op de bank. Lukken wil het niet. Het zandmannetje laat op zich wachten.

Huppelen in je blootje

Ze was klein van stuk. Haast net zo breed als ze hoog was. Haar rossige haar was losjes in een staart gebonden. Twee grote, groene ogen keken mij geïnteresseerd aan. Lange, roodkleurige nepnagels sierden haar knokige vingers. Zo op het eerste gezicht vond ik niets vreemds aan haar. Of anders. Ze was vriendelijk en gastvrij. En ze was naturist.

Rode lipstick

[i]Trio-column geschreven door doemaar88, Mien en Frank[/i]

Haar twee vriendinnen knikten instemmend. Alle drie waren ze het eens, deze outfit was perfect. Zelfverzekerd draaide ze een rondje voor de grote spiegel. Haar ranke lichaam was deels bedekt met een zwartfluwelen stof. De jurk gaf goed zicht op haar decolleté, de push-up BH deed de rest.

Kwakende eendjes

Rond etenstijd belde hij aan. Ik poederde mijn neus bij en spoot wat parfum in mijn nek. Een tikkeltje zenuwachtig opende ik de deur. In de kroeg zag hij er zo anders uit. De combinatie van het donker, de witte rook en het gekleurde licht vormden hem tot een mysterieus man. Ik vond hem slim, leuk en grappig. Nu stond hij in het daglicht en was hij opeens al het tegenover gestelde van dat.

Knuffelen met Bella15

Ietwat onhandig klim ik met mijn lenige lichaam over het ijzeren hek. Aan de andere kant spring ik soepel naar beneden. Middenin een hoop stront. Gatver. Als ik weg wil lopen, zuigt mijn gebloemde kaplaars zich vast in de bruine drek. Verdomme. Terwijl ik ondersteund word door de cursus begeleidster trek ik met al mijn kracht de laars los. Ja hoor, jongens. We kunnen weer.