Halverwege de stationshal stond het fotohokje. Ik ijsbeerde eerst wat heen en weer, observeerde, bekeek het van alle kanten en schoof daarna het gordijntje opzij. Het was er klein en het rook er vreemd. Niet gek, gezien een aantal bekentenissen van mijn vrienden. Een aantal van hen verklapten ooit een fotohokje te hebben ondergepiest – onder invloed van drank, drugs of een combinatie van beiden. Alle hoeken waren ze langs gestraald, inclusief het krukje, en ze zouden vast niet de enige zijn die dat deden. Ik zweeg onder mijn kennis, want veel keus had ik niet. Het was maandagochtend en nergens was een fotograaf beschikbaar om mijn toet neutraal op de gevoelige plaat vast te leggen. Een vrouwenstem heette mij welkom alsof ik doof was. Ik kon haar niet dimmen. Ze vertelde haar verhaal, langzaam en duidelijk, en daarna mocht ik kiezen waarvoor ik kwam. Ik koos voor pasfoto’s. Mijn OV jaarkaart lag op het postkantoor te wachten en ik was al aan de late kant.

Drie pogingen kreeg ik van de vrouwenstem in het fotohokje en ik vond dat het een haalbaar gegeven was. Ze vroeg of ik er klaar voor was en ik antwoordde met een druk op de groene knop. In beeld verscheen een ei-vormige cirkel waarin ik mijn hoofd moest wriemelen. Ik heb geen ei-hoofd, en toch moest ‘ie erin. Onderin beeld werd ik geïnstrueerd over de stand van mijn ogen, mondhoeken en oren. Ik waagde de gok: er waren per slot van rekening nog twee pogingen over. Ze telde luid af, van drie naar een.

Bij het zien van het resultaat schrok ik. Ik was geportretteerd als een verlepte junkie met een rode neus en lippen. De foto was donker, niets geen geflits. Poging twee. Ik schoof heen en weer op het krukje en bewoog mijn hoofd dichter naar de camera. Beeldvullend. De vrouw waarschuwde mij: ik had nog èèn poging. Met mijn hoofd verzonken in de ei-vormige cirkel, zwaaide ik naar mijn ingeworpen vijf euro.

Drie keer leek in mijn geval ook scheepsrecht, hoewel het niet de mooiste foto was, voldeed het wel aan de gestelde eisen. Ik kreeg de keus uit de drie foto’s en koos noodgedwongen de laatste. Ik heb even de tijd moeten nemen om mezelf te bekijken, zo stijfjes en vreemd als ik op de foto stond. Mijn ogen strak vooruit, mond gesloten – zelfs geen glimp – sieraden af en haren achter de oren. Een grijze, stijve muis. Ik had altijd gehoopt dat ik er in het echt niet zo uitzag, het had iets weg van een nerd.

Categorieën: Diversen

8 reacties

Mien · 19 februari 2010 op 07:41

Mooie waarneming of moet ik zeggen ‘foute’.
Alles wat gelieerd lijkt aan NS geeft ruis.
Ach, één voordeel is er wel.
Jouw OV-kaart is nu door meerdere personen te gebruiken.
Nerds en Calimero’s genoeg in de trein!

Mien Look a like

LouisP · 19 februari 2010 op 09:31

Hoi Doemaar,

die bekentenissen van je vrienden…daar begon ik al veel meer bij te bedenken….jammer dat het alleen maar piesstralen zijn zoals je schrijft.
Een junkie met rode neus en rode lippen? Je had natuurlijk nog één poging….
Doemaar, ‘t is een redelijk neutraal stukje ondanks dat je jezelf grappig wegzet…

groet,
Louis

Chris · 19 februari 2010 op 09:36

Heb net je foto bekeken. Ik vind t wel meevallen..

Leuk stukje trouwens.

pally · 19 februari 2010 op 13:30

Een tamelijk leuk stukje, Doe. Een beetje meer bite had mijns inziens gekund. Hoewel de landerigheid die er afstraalt wel weer past bij het ‘pishokje’ 😀

groet van Pally

SIMBA · 19 februari 2010 op 15:59

[quote]voldeed het wel aan de gestelde eisen.[/quote]
Tsja….en die eisen zijn niet bepaald charmant! 😕

doemaar88 · 19 februari 2010 op 23:00

[quote]Hoewel de landerigheid die er afstraalt wel weer past bij het ‘pishokje'[/quote]
Dank voor dit compliment, want deze sfeer wilde ik neerzetten. Is blijkbaar gelukt!

Doe

arta · 20 februari 2010 op 09:50

Het is inderdaad een wat minder pittig stukje dan ik van je gewend ben, maar het leest absoluut lekker weg.
🙂

Prlwytskovsky · 21 februari 2010 op 00:38

[quote]Halverwege de stationshal stond het fotohokje ….. en ik schoof daarna het gordijntje opzij[/quote]

Als dat hok er ‘stond’, hoe kan jij dan het gordijn wegschuiven? 😉

Kort en duidelijk stukje, daar hou ik van. :duimop:

Geef een antwoord