“Hallo, mag ik u wat vragen?” Nog voordat ik kon bedenken voor welk merk acnéverdelger ik een reclame aangesmeerd kreeg, begon de puisterige puber zijn verhaal al. Hij wilde weten of ik ook zo meeleefde met de zwerfhondjes in Polen, de moederloze papagaaien in Kenia en al die duizenden koalaberen met een chronische druiper. Gelukkig kon er aan al dit dierenleed wat gedaan worden. Als ik lid zou worden van de charitatieve dierenclub waarvoor hij collecteerde, dan zou alles goed komen.
Ik word toch zo verschrikkelijk moe van al die collectanten op straat. Je kunt nooit eens normaal de stad in gaan om een leuke broek te kopen zonder dat je het risico loopt donateur te worden van een goed doel. Als ik de afgelopen weken niet had opgelet dan was ik inmiddels lid van Unicef, Greenpeace, Warchild, WNF, Viervoeters en Amnesty. Bovendien zou ik vader zijn geworden van 7 Foster Parents koters. Waarom kan ik niet gewoon eens normaal door de stad lopen zonder aangesproken (lees: aangevlogen) te worden? Hebben die mensen dan zelf ook niet door dat het gewoon ontzettend irritant is om steeds lastig gevallen te worden? Ik weet zeker dat er meer mensen zijn die zich dit afvragen. Je ontkomt gewoon niet aan ze, de smoes van “ik heb nu geen tijd” kennen ze, daar trappen ze dus niet meer in. Daarom heb ik een aantal tips om de vervelende vraagbaken van je af te schudden.
Mijn eerste tip is: ga hard lopen. Ik weet dat die biobakken snel zijn, maar als je hard genoeg doorloopt, dan heb je kans dat je aan ze ontkomt. Het gevaar is echter wel dat je het risico loopt regelrecht in de tweede hinderlaag te lopen, die zich compleet met kladblokken en buttons 100 meter verderop in de straat heeft opgeworpen. Deze methode is dus niet ideaal.
Daarom mijn tweede tip: probeer vlak voordat ze je aanspreken een winkel in te gaan. Je moet nu wel het geluk hebben dat je een groot warenhuis met meerdere ingangen invlucht. Je kunt dan namelijk via de uitgang aan de andere kant van het warenhuis ontsnappen. Als je pech hebt, belandt je in de Trekpleister waar je de rest van de middag zult moeten doorbrengen om niet alsnog ten prooi te vallen aan een de killercollectant.
De derde tip-to-survive is het plotseling tegenkomen van een bekende. Op het moment dat het meisje in dat knalrode windjack je in de gaten heeft, roep je ineens naar een willekeurige voorbijganger. “Hey, dat is ook toevallig, hoe lang is dat wel niet geleden?” Grote kans dat enquête-miep het lef niet heeft om je ontmoeting te gaan verstoren, ook grote kans dat de willekeurige voorbijganger toch geen bekende van je is en ze alsnog haar kans grijpt.
Mijn gouden tip is: pak je mobieltje en ga bellen, het maakt niet uit naar wie. Vooralsnog heeft geen enkele vervelende vrijwilliger mij durven lastig te vallen in een telefoongesprek. Mochten ze dat wel doen, dan kun je altijd nog rennen.

Categorieën: Maatschappij

12 reacties

Dees · 16 januari 2005 op 11:58

Nee zeggen? 😉

Bakema_NL · 16 januari 2005 op 11:59

Ik heb van nature een uiterst onvriendelijk gezicht die op straat standaard nog wat extra onvriendelijk word. Dit gecombineerd met 2 meter lengte en ook in de breedte behoorlijk aangevuld maakt mij een niet bijster gewild slachtoffer……….heerlijk. Dus gewoon chagrijnig kijken en als ze je durven aan te spreken zeg je gewoon “geen interesse” en loopt door, niks aan de hand. Maar je hebt gelijk, irritant zijn ze wel.

Kees Schilder · 16 januari 2005 op 12:45

Bij mij werkt altijd het volgende:
vraag van randdebiel op straat:
‘Dag meneer, hebt u iets over voor gehandicapte en achtergestelde ijsberen in de Gobi woestijn?’
Mijn reactie:
‘O, kijk aan.Dat treft. Ik ben een Jehovagetuige.
Heeft u den Heeren al leren kennen?? en….eh …MENEER!!…MENEER?? Waar rent u nou naar toe??’

😀

Mosje · 16 januari 2005 op 13:55

Oogcontact met die mensen vermijden helpt het beste. En gewoon doorlopen natuurlijk.

Li · 16 januari 2005 op 18:15

Je hebt helemaal gelijk Jim. Je wordt er schijtziek van. En dan heb je ook nog de vele staatkrantverkopers die je bij elke supermarkt met een zielige blik aanstaren en je in gebrekkig Nederlands groeten.

Ik zeg zovaak nee en kijk zovaak star voor mij uit dat het bijna mijn winkelgezicht aan het worden is 😎

sally · 16 januari 2005 op 18:29

Ik vind de oplossing van Kees helemaal té gek.

Werkt altijd
denk ik.

Ach die studenten neem ik het niet kwalijk.
Het is hun zakcentje.
Ik ben er altijd vrij snel vanaf.
Het stoort me niks.

groet
Sally

Bakema_NL · 16 januari 2005 op 22:33

De verkopers van de daklozenkrant, hahaha.
Bij ons staat er ook een voor de deur…….maar hij is geeneens dakloos. Hij had een zolderkamertje en woont nu op een bootje. Ok, hij ziet er verder uit als een zwerver en heeft een probleem gerelateerd aan Schotse whiskey, het is een Schot trouwens, maar toch een eigen plekje. Je wil niet weten wat hij af en toe ophaalt aan de deur.

Martijn · 17 januari 2005 op 00:04

Jim, ik ken je niet, maar heb je nu al in mijn hart gesloten[b]*[/b].

Apart ook dat zo’n pre puberaal ‘communicatief vaardig’ tiepje, mij altijd aanspreekt met een tekst als:
“Hé jij daar, mag ik JOU” (!) wat vragen?

Echt ie-de-reen mag JE tegen me zeggen, maar de muts waarvan mijn eerste vermoeden is dat ze haar hockeystick is vergeten, zegt voortaan keurig “U”, of ‘meneer’. 😡

Lullig ook wel, voor haar dan, als je daar dan voor Amnesty staat te leuren.:-P

Prima onderwerpkeuze!

Groet Martijn. 😀

[b]*[/b][size=xx-small]Enkel onder de voorwaarde dat je niet die ‘zingende’ Strepsil bent. ;-)[/size]

Ma3anne · 17 januari 2005 op 09:26

Goed geschreven. Lekker leesbaar. Handige tips. 🙂

@Bakema: goh, ik had me jou toch echt voorgesteld met een vriendelijke uitstraling. 😛

Jim · 17 januari 2005 op 09:37

Bedankt voor de complimenten, leuk dat er meteen discussie over het onderwerp ontstaat.

En Martijn, zingende-strepsil grappen zijn niet leuk ;-). Dat je me niet kent kan kloppen, dit is namelijk m’n eerste column. Najah, eigenlijk de tweede (m’n eerste [url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=2111]column[/url] is door user Greco geplaatst, maar dat is alweer ff geleden).

Mup · 17 januari 2005 op 21:08

[quote]“Hey, dat is ook toevallig, hoe lang is dat wel niet geleden?” [/quote]

Roep ik nu tegen de collectant. Daarna geef je je verfgissing toe, en laat hem/haat verbouwereert achter.

Leuke column, groet Mup.

Bakema_NL · 17 januari 2005 op 21:11

@ Ma3anne….

Dat zit er onder. Maar dan moet je me eerst een beetje kennen. Diegenen die me kennen zullen inderdaad zeggen dat ik eigenlijk wel aardig ben………ongelooflijk he? 🙂 Verder interesseert het me geen hol of iemand me aardig vind of niet eigenlijk.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder