Vorig jaar is het helemaal uit de hand gelopen toen ik hem terug bracht naar de open afdeling van het GGZ na een weekendverlof. Hij wilde niet meer. Vond het helemaal niet nodig want er was niets aan de hand met hem. Vier stevige kerels dwongen hem in de lift naar de gesloten afdeling om even af te koelen. Maar Wouter was niet voor een gat te vangen. Hij werkte de verplegers uit de lift en wist hem naar de uitgang te sturen. Zijn vrijheid tegemoet. Ik verliet net het terrein van de instelling toen ik hem plotseling voor mijn auto zag wegrennen. Nadat ik hem had weten te overtuigen terug te gaan ontstond er een vechtpartij waarbij hij kans zag om met het aanwezige meubilair de ramen te vernielen en enkele medebewoners te verwonden. Aangifte wegens vernieling en mishandeling volgde en hij werd op straat gezet, want de inderhaast opgeroepen psychiater wilde niet meewerken aan een verklaring voor gedwongen opname omdat hem geen acute noodzaak bleek. Mijn zoon kreeg een lijst mee met adressen van het Leger des Heils en mij werd geadviseerd hem buiten de deur te houden. Hij zou vanzelf wel in de fout gaan zodat een RM, een rechterlijke machtiging voor plaatsing op een gesloten afdeling, versneld kon worden afgedwongen.

Onthutst heb ik hem mee naar huis genomen, anders had hij toch die nacht weer voor mijn deur gestaan. Enkele dagen later werd ik in het holst van de nacht opgebeld door een politieagent. Mijn zoon zat in een politiecel, aangehouden wegens huisvredebreuk. Het hele weekend heeft hij daar gezeten totdat ik zonder enig bericht zijn blonde krullenbol weer mijn pad op zag lopen, met een big smile op zijn gezicht. Tja, hij was iets gaan ophalen bij zijn moeder en zijn broertje had hem binnen gelaten. Hij was even vergeten dat een bezoek alleen na telefonische afspraak toegestaan was.

De RM-aanvraag zou zonder acute noodzaak zes weken in beslag nemen. Het werden er twaalf. Twaalf weken van onophoudelijk opletten. Twaalf weken op de bank slapen om de voordeur in de gaten te houden. Twaalf weken om brandende sigarettenpeuken binnenshuis te lokaliseren. En niet in de laatste plaats twaalf weken van oeverloze gesprekken met iedere dag dezelfde boodschap en iedere dag dezelfde onsamenhangende antwoorden. Gelukkig heb ik een werkgever die begrip toont en meedenkt. Gelukkig bestaat er dan zorgverlof. Er zijn toch nog instanties die, hoewel niet hun taak, een sociaal gezicht laten zien. Maar dat kan lang niet overal. En waar het eigenlijk zou moeten

Uiteindelijk kwam het verlossende telefoontje. Een delegatie, bestaande uit een rechter, griffier, advocaat, maatschappelijk werker, psychiatrisch verpleegkundige en een stagiaire, kwam op huisbezoek. Met de nodige liflaf-praat waar zo’n rechter mee binnenkomt werd het ijs gebroken. Na een onderhoudend gesprekje met zoonlief voor de vorm werd de rechterlijke machtiging afgegeven. Mijn zoon moest zich binnen vijf dagen melden bij de gesloten afdeling. Deed hij dat niet dan zou er een opsporingsbevel tegen hem uitgevaardigd worden.

De gebruikelijke ambulance met politiebegeleiding wilde ik absoluut voorkomen dus ik besloot hem zelf te brengen. Toen ik die ochtend belde om te melden dat we er aan kwamen bleek dat er geen plaats was in de dichtst bijzijnde GGZ-vestiging. In Zoetermeer was wel een plaats vrij, of ik hem zelf daarheen wilde brengen.

En daar begon de ergste nachtmerrie die je je als vader voor kunt stellen.


KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

14 reacties

SIMBA · 28 maart 2009 op 13:31

Wat ontzettend naar voor je dat dit “gedoe” een vervolgverhaal is geworden. Hoe vreselijk ik het ook vind, ik ben toch ontzettend benieuwd naar die nachtmerrie. 😕

LouisP · 28 maart 2009 op 13:40

K.
vol ontzetting heb ik je verhaal gelezen. Ik ken jou en je zoon niet maar ben wel bedroefd en hoop verdorie dat het toch goed komt. Ongeveer hetzelfde heb ik ook meegemaakt. Mijn moeder zei altijd dat het goed komt. Het komt goed. Het gaat goed komen!

groet, en heel veel sterkte

L.

Bitchy · 28 maart 2009 op 14:30

Mijn keel is dichtgeknepen van emotie na het lezen van je verhaal. Mede door mijn eigen zoon, kan ik me ongeveer voorstellen hoe jij je moet voelen. Leef met je mee.. Enorm veel sterkte!

Edit
Goed en gevoelig geschreven, met naar ik denk de juiste afstand.

arta · 28 maart 2009 op 16:09

Jeetje, Kawa, wat een nachtmerrie! (Was het maar een nachtmerrie, daar wordt je tenminste uit wakker…)
Soms is opvoeden zo moeilijk en de beslissingen die er genomen dienen te worden, in een situatie als deze, maken het er niet gemakkelijker op.
Volgens mij mag Wouter blij zijn met een vader als jij. Fijn trouwens, dat jouw werkgever zo begripvol is, ook dat is niet vanzelfsprekend.
Sterkte voor jou en die blonde krullenbol!

doemaar88 · 28 maart 2009 op 21:28

Een stuk bomvol emotie, maar met een zeker afstand. Erg knap gedaan, erg knap geschreven. Sterkte.

Mien · 28 maart 2009 op 22:05

Knap ingetogen verwoord de klemmende emotie.
Tussen de regels lees je de woede van ingehouden berusting.

Mien

Dees · 29 maart 2009 op 12:41

Deze serie is echt eentje die slingert tussen de hoop en de wanhoop. Deze is meer van het laatste en zo te lezen wordt het nog erger. Wat me ook opvalt is de enorme innerlijke kracht van Wouter. Wie weet, ik hoop dat die ook nog eens heel positief ingezet kan gaan worden, richting een vorm van herstel. Mooi geschreven Kawa, ik vind het knap hoe je het hebt geschreven. Inderdaad met afstand, al zal dat niet eenvoudig zijn. Zorg goed voor jezelf ook 😉

Anne · 29 maart 2009 op 14:51

Geen woorden Kawa.

pally · 29 maart 2009 op 15:37

Mijn God, Kawa, wat kan het leven als vader, maar ook als zoon gecompliceerd en zwaar zijn.Wat een onmacht! En dan de officiele instanties die toch vaak rommelig zijn met afspraken. Zwaar moet het voor jullie zijn! Goed, dat je het opschrijft en deelt met ons.Indringend weergegeven. Heel erg veel sterkte, :kus: Pally

Ma3anne · 29 maart 2009 op 18:39

Hier word ik zo verdrietig van. Heb op de meeting in A. destijds zo’n fijn gesprek met hem gehad en met eigen ogen gezien hoe moedig hij was en hoe hij er het beste van wilde maken.
Kawa, ik weet niet wat ik zeggen moet. 😥

KawaSutra · 29 maart 2009 op 23:35

Tja, wat kan ik hierop zeggen. Heel veel dank voor de reikende hand. Ik kan mij heel goed voorstellen hoe moeilijk het is op deze reeks te reageren. Wat kun je zeggen. Maar jullie woorden zijn precies goed. Enkele woorden zijn al voldoende voor mij te weten dat het begrepen is.
Daarom wil ik proberen deze reeks voort te zetten en nu wat vlotter dan voorheen. Er is genoeg te melden en ik heb, geloof ik, de juiste afstand gevonden omdat er ook voldoende tijd tussen is gevallen. De situatie van de afgelopen maanden heeft mij over de drempel getrokken deze column, die ik grotendeels aansluitend op deel 3 geschreven heb, in te sturen. Nu wordt het lastig.

lisa-marie · 30 maart 2009 op 09:31

De machteloosheid en de achteloosheid van de instanties die je verwoord zorgen bij mij voor een brok in mijn keel.
Sterkte voor jou en zoon.

anneda · 1 april 2009 op 02:39

Wat heftig. Heel mooi geschreven, ben er stil van! Veel sterkte!

WritersBlocq · 5 april 2009 op 10:16

Dikke tranen natuurlijk aan deze kant… wát een verhaal, en hoe treffend en subtiel neergezet. Het raakt diep, verspreid het in instanties of weet ik waar, zodat anderen er ook hun (h)erkenning in vinden. Daar leent dit verhaal, de hele serie zich absoluut voor.

Taai taai Kawa, Wouter en de anderen die jullie omringen, lieve groet, Pauline.

Geef een antwoord