Het zit erop. Ik mag graag stoere praatjes ophangen, maar dit viel tegen. Had ik me nog uitgeput in flauwe grappen over wat me te wachten stond, toen ik ‘er eenmaal lag’, had ik niet zoveel praatjes meer. Toch kijk ik met plezier terug op mijn korte opname in het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. Je komt nog eens iemand tegen die je normaal gesproken niet zo snel ontmoet. Nou ben ik een roker, dat houdt in dat je sowieso vaak in de gelegenheid bent een praatje met iemand aan te knopen, dat zijn de voordelen van het samen ‘outcast’ zijn. In een ziekenhuis is dat niet anders. Integendeel.

De gemeenschappelijke rookruimte wordt door individuen van diverse pluimage bezocht en de interessantsten zijn natuurlijk juist diegenen die je anders niet snel zou spreken.
Zo ook Miranda (nee, zo heette ze niet echt).

Miranda zag er behoorlijk gehavend uit. Gebroken neus, tand door haar lip en een blauw oog. ‘Maar daarvoor leg ik hier niet, hoorrr’, vertelde ze me in onvervalst Rotterdams. ‘Het komp omdat ik een terugvalletje heb gehad…ze hebben me helemaal blauw op de grond gevonden en toen gauw 112 gebeld. Vandaar dat ik nou hier ben, maar ik was liever thuis’, aldus Miranda die met die laatste opmerking direct veel bijval ontlokte aan de andere rokers.

‘Ja, zo’n terugval, het is rot, maar het ken iedereen gebeuren, joh!’, sprak een slechts in een ziekenhuisjasje gestoken getatoeërde man haar vaderlijk toe. Hij zat in een rolstoel en draaide aan een stuk door shaggies terwijl zijn zuurstoftankje vrolijk doorsnorde.

‘Vind jij ook niet?’, zo betrok hij mij in het gesprek. Ik had geen idee wat het terugvalletje zou moeten zijn, volgens mij was Miranda door iemand in elkaar gemept, zo zag ze er tenminste uit. Ik besloot eerlijk te zijn en maar te vertellen dat ik niet zo goed wist wat te antwoorden.

Dat bleek een schot in de roos. Miranda en Tattoo barstten in een onbedaarlijk lachen uit. ‘Jij komp niet uit Rotterdam he? Jij lult als zo’n kakwijf uit 020!’, was het commentaar. Maar ze wilden het wel even uitleggen. Een terugvalletje is niets meer of minder dan een spuit heroine nemen, terwijl je eigenlijk afgekickt bent en dagelijks methadon krijgt. ‘Tja, dan ken je ff je kluts kwijtraken en dan val je op je gezicht, net als ik’, vertelde Miranda.

Of ik het allemaal wel snapte? ‘Tja, jij ziet er niet uit alsof je gebruikt, jij bent het type niet’, merkte Tattoo op. De voor-en nadelen van methadon en heroine werden me eens goed uitgelegd, vergezeld van de waarschuwing dat ik er ook maar nooit aan moest beginnen. ‘Nicotine is al erg genoeg voor jouw soort mensen’.

Het werd laat en gezellig. De volgende dag, net voordat ik naar huis ging, kwam ik ze weer tegen. ‘Hé, meid! De beste wensen hoor, blij voor je dat je eruit mag! Ik heb het pakje sigaretten dat ik toch over had maar aan Tattoo gegeven en samen zwaaiden ze me uit. Echte mensen in het Erasmus. Je zou ze vaker tegen moeten komen. En daar zou je je niet eerst voor moeten laten opnemen!

Categorieën: Maatschappij

9 reacties

arta · 7 november 2009 op 09:23

[quote]Je zou ze vaker tegen moeten komen. En daar zou je je niet eerst voor moeten laten opnemen![/quote]
Sterker nog, je komt ze vaker tegen! In de supermarkt, de stad, op straat… En ook dan wordt een praatje vaak op prijs gesteld!

Ik vind dit een leuk stukje, recht vanuit het hart, maar ik blijf denken dat je meer de diepte in kunt met zo’n verhaal, je vlotte schrijfstijl leent zich daar prima voor!

Emiliever · 7 november 2009 op 09:36

Dankjewel voor je aardige reactie. Misschien moet ik me schamen, maar ik kom dus echt nooit verslaafden tegen. Niet op straat en niet in de supermarkt. Het heeft misschien te maken met mijn rustige woon-en werkomgeving; ik zie er nooit een in het wild.
Wat de diepte betreft…ik houd het in die korte stukjes graag een beetje luchtig. Diepzinnigheid is kennelijk mijn ding niet zo!

pally · 7 november 2009 op 14:58

Leuk en luchtig stukje, Emiliever. Ben het wel eens met Arta wat betreft het gebrek aan diepgang. Je antwoordt, dat dat nou eenmaal jouw manier van schrijven is. Ik daag je uit te proberen wat dieper te graven, want schrijven , dat kan jij wel. En afwisseling van lichte stukjes en wat zwaardere maakt het voor je lezers interessanter.
Dit kwam mij vreemd voor:
[quote]In een ziekenhuis is dat niet anders. Integendeel.[/quote]
Volgens mij zeg je in de eerste zin al wat je wilt zeggen. Met ‘integendeel’ draai je het weer om.
Dus wel heel anders?

groet van Pally

Emiliever · 7 november 2009 op 17:40

Ja, nu ik er zo naar kijk (en over nadenk) is dat ‘integendeel’ wel overbodig! Het is zo’n lekker woord, hè? Gisteren heb ik getracht iets te schrijven met meer diepgang. Het staat in de wachtrij dus het zal nog wel even duren. Maar over het algemeen houd ik zelf toch meer van het verluchtigen van het dagelijks leven…Kijken waar je om kunt (glim-)lachen is meer mijn bedoeling dan de lezer tot denken aanzetten of zo. Daar zijn volgens mij andere mensen veel beter in. Maar nogmaals, soms probeer ik het. Ik ben dus benieuwd naar jullie reacties als het zover is!

Avalanche · 8 november 2009 op 13:26

Heerlijk om weer eens wat onvervalst Rotterdams te lezen. Ik ben er nu bijna drie jaar weg, maar dát mis ik nog wel eens.

Ik vind het een vermakelijke column; jouw stijl heeft wel wat weg van de mijne en daarom lees ik de commentaren ook met aandacht 😉 Indirect leer ik er ook weer van!

Emiliever · 8 november 2009 op 15:48

Thanks…leuk, ben je een echte Rotterdamse? Overigens vind ik die reacties erg leuk. Ik hoop er inderdaad van te leren, maar mijn ervaring tot nog toe is dat ik aan ‘vlotte stijl’ inboet zodra het onderwerp wat ‘dieper’ gaat. Heb nog veel te leren dus…

Prlwytskovsky · 8 november 2009 op 17:50

Heerlijk, en lekker weggeschreven. :duimop:

Veel te leren, zeg je? Please: blijf jezelf. Dan zijn de mensen op hun mooist. 😉

Avalanche · 8 november 2009 op 17:53

Nee hoor, geen Rotterdamse. Oorspronkelijk kom ik uit de Achterhoek, maar ik heb ruim 22 jaar in Rotterdam gewoond.

Emiliever · 8 november 2009 op 18:31

Da’s óók heel leuk om te lezen! :kus:

Geef een antwoord